«… μέχρι να πέσει ο ήλιος βουτιές. Το κεφάλι κάτω απ’ το νερό κι ύστερα… ύστερα βγαίνοντας, διώχνοντας από πάνω μου τις σταγόνες…έτσουζαν τα μάτια μου καθώς σε κοιτούσα…ξαπλωμένη στην αμμουδιά, μια χαραμάδα σάρκας… και μετά πάλι μέσα στο νερό, θέλω να την έχω, σκεφτόμουν, θέλω να την έχω…έψαχνα στο βυθό το κουράγιο να σ’ έχω, σ’ ολόκληρο το βυθό έψαχνα κι ορκιζόμουν… γέλαγες, γέλαγες μ’ ένα γέλιο αναμμένο…»
