Ταινία του Ρένου Χαραλαμπίδη!
Γράφει η Κλεοπάτρα Σβανά Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Δεν είδα όλο το καλοκαίρι την ταινία γιατί περίμενα μια φίλη μου να έρθει να από τον καλοκαιρινό της προορισμό για να τη δούμε παρέα επειδή ξέρω ότι είναι ερωτευμένη με τα ΄΄φτηνά τσιγάρα΄΄.
Τα φτηνά τσιγάρα όταν τα είδα στην εποχή τους ενθουσιάστηκα. Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν το πλάνο στο τρόλεϊ με τα ψάρια και τα πουλιά!
Όταν ξαναείδα πρόσφατα την ταινία την απομυθοποίησα.
Ο Ρένος Χαραλαμπίδης παρ’ όλα αυτά με το δικό του τρόπο έχει χαράξει μια κινηματογραφική πορεία αμφιλεγόμενη αλλά όχι τόσο ανάξια όσο πολύς κόσμος επιδιώκει να χαρακτηρίσει.
Το νυχτερινό εκφωνητή τον είδα στο θερινό cine Άνεσις στην Κηφισίας (1/10/2024) με παρόντα και τον ίδιο το δημιουργό. Ο οποίος μίλησε για τον παραγωγό που τον εμπιστεύτηκε και για τους εύζωνες που ήταν παρόντες στην προβολή. Όταν τελείωσε η ταινία αναφώνησα:
΄΄ευτυχώς που είχαμε και αυτά τα ωραία παιδιά τους εύζωνες γιατί η ταινία με κούρασε΄΄΄
Ίσως τη δεκαετία του 80 και του 90. (η δεκαετία του 90 είναι η καλύτερη δεκαετία που έχω ζήσει), το να κάνεις σινεμά στην Ελλάδα να ήταν ένα είδος ψυχανάλυσης- ψυχοθεραπείας!
Τώρα υπάρχουν οι ειδικοί που μπορούν να σε αναλάβουν!
Ο boheme τύπος, ο ρομαντικός, δεν είναι πια της μόδας. Είναι τόσο ξεπερασμένος όσο ο τηλεφωνητής. Γιατί πρέπει να μας αφορά ως θέμα η ερωτική ιστορία ενός 50άρη που δεν μπορεί να αποδεχθεί την ηλικία του αλλά και το ότι δεν κατάφερε να κάνει μια εποικοδομητική σχέση; Το ότι αναλωνόταν μόνο στο φλερτ και την αίσθηση του έρωτα χωρίς να διεισδύει στην ουσία.
Το πιο ωραίο στην ταινία ήταν τα πλάνα της Αθήνας αλλά και αυτά με την επανάληψη κούρασαν. Το τελικό drone και η πεταμένη κασέτα στην Πύλη του Αδριανού. Καθώς και το μουσικό κομμάτι: LES PECHEYRS DE PERLES του GEORGE BIZET.
Πραγματικά αυτό που αισθάνθηκα ήταν περισσότερο λύπη για έναν άνθρωπο
-πολύ εμπνευσμένο κατά τα άλλα- που δεν έχει συντροφευθεί πραγματικά. Που προφανώς ήταν και επιλογή του.
Ο Χαραλαμπίδης είναι ένας τύπος φευγάτος! Αυτό αντιλαμβάνομαι από τις ταινίες του, από τη συμπεριφορά του στο δημόσιο βίο του χωρίς να τον γνωρίζω προσωπικά. Δεν ξέρω τι σχέση θα ήθελε να έχει με το χορό αλλά και στα φτηνά τσιγάρα θυμάμαι τις χορευτικές του αναλαμπές όπως και σε αυτή την ταινία.
Θα συμφωνήσω με την κριτική του Χρήστου Μήτση στο Αθηνόραμα : Ανάλαφρος και νοσταλγικός, ο Ρένος Χαραλαμπίδης διαστέλλει μια τρυφερή ιδέα (για μικρού μήκους ταινία) και στέλνει ένα ερωτικό, όσο και φλύαρο, κινηματογραφικό γράμμα στη νυχτερινή Αθήνα. Με λιγότερη δημιουργικότητα, φρεσκάδα και τρέλα, το ίδιο σκόρπιες ιδέες, αλλά περισσότερη ωριμότητα και μελαγχολία απ’ ό,τι στις προηγούμενες δουλειές του.
Περίμενα περισσότερα από το Ρένο Χαραλαμπίδη που ήταν ο επαναστάτης της νεότητάς μας. Όταν είδα το no budget story ήμουν ενθουσιασμένη και βγαίνοντας από το σινεμά χόρευα στην Πανεπιστημίου προσφέροντας την αφίσα δώρο σε κάποιον άγνωστο που με σταμάτησε για να με ρωτήσει κάτι, και μου αποκάλυψε ότι έχει τα γενέθλιά του και έτσι έλαβε την αφίσα ως δώρο.
Χωρίς να θέλω να γίνω ο κακός κριτής αν και ομολογώ πώς θεώρησα την ταινία υπερφίαλη και κουραστικά επαναλαμβανόμενη- φλύαρη, το μέλλον θα δείξει για την πορεία της και την αξία της όπως σε όλα τα πράγματα εξ’ άλλου.
Σίγουρα βλέπω την ωρίμανσή του δημιουργού. Αλλά πάντα θα είναι ένα παιδί που παλεύει με το μέσα του!
