Γιατί επέλεξες τη φωτογραφίας ως μέσο έκφρασης ?
Η φωτογραφία είναι αναπόσπαστο κομμάτι για μένα , από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Πριν ακόμα αυτοπροσδιοριστώ ως καλλιτέχνης. Πριν ακόμα αυτοπροσδιοριστώ καν ως φωτογράφος. Ίσως και να μην αυτοπροσδιοριστώ κάτι ,μου έδωσε και αυτή την ελευθερία της έκφρασης. Αν δε φωτογραφίζω ελεύθερα , δεν υπάρχω.
Στην αρχή πρωτοεμφανίστηκε ως το μέσο που θα με βοηθήσει να «εγκλωβίσω» τις στιγμές ,τα χρώματα , το χρόνο .. για να μπορώ να τους δώσω αιωνιότητα. Να μπαίνω στους κόσμους αυτούς ξανά και ξανά. Στο διάστημα της ενηλικίωσης , ο φακός εξακολουθεί να είναι συνοδοιπόρος μου. Συνηθίζω να βλέπω τα πράγματα και να βιώνω ακόμα και τις καταστάσεις η τα εκάστοτε δρώμενα μέσα από το φακό. Η τέχνη αυτή με ακολουθεί πιστά και την ακολουθώ , χωρίς να με υποτάσσει και να την υποτάσσω. Αλλιώς αυτή η χημεία θα ήταν ανύπαρκτη . Εν συνεχεία μετατράπηκε ως την πρώτη ανάγκη μου για έκφραση . Οπότε εξελίχθηκε σε ένα θεραπευτικό μέσο . Έγινε η γλώσσα του ασυνείδητου. Γνώριζα ότι πολλά πράγματα που δε θα μπορούσε να καλύψει η λογική , θα έβγαιναν στις λήψεις. Γιατί εκεί ήταν πάντα όλα ελεύθερα , όταν η πραγματική ζωή σου στερούσε αυτό το αγαθό.
Οπότε η φωτογραφία ως τέχνη? Ως δουλειά ? και γιατί τέχνη την περίοδο της κρίσης ?
Για μένα η φωτογραφία, δηλαδή η τέχνη που με αντιπροσωπεύει, λειτούργησε και λειτουργεί ως δίαυλος επικοινωνίας. Όπως προανέφερα , η τέχνη αυτή περιγράφει το ασυνείδητο . Κυρίως σ ένα κόσμο που επιβάλλει να ζεις με τα πρέπει και τις φορεμένες συμπεριφορές. Και όσο περισσότερο ο πραγματικός κόσμος σε προορίζει να προσαρμοστείς στο καλούπι του ,τόσο μεγαλύτερη ελευθερία δημιούργησα μέσα από τον κόσμο αυτό της φωτογραφίας .Ειδικότερα της σκηνοθετημένης φωτογραφίας .
Η φωτογραφία επίσης είναι και το επάγγελμα μου. Δηλαδή βιοπορίζομαι από αυτό . Σε ένα κομβικό σημείο της ζωής μου χρόνια πριν , επέλεξα να το κάνω επάγγελμα και όσο γίνεται να μην αλλοιωθούν τα «ρομαντικά» και «ευαίσθητα» χαρακτηριστικά της . Η προσωπική μου άποψη είναι ότι και φυσικά μπορείς να κάνεις και τέχνη και δουλειά. Απλά , για να το καταφέρεις θα πρέπει να είσαι διατεθειμένος να κοπιάσεις . Γιατί η αγορά ακολουθεί πιο εμπορικούς , επιφανειακούς και ελαφρούς ρυθμούς. Αποφεύγει να εμβαθύνει. Εκεί θα συναντήσεις και την εξής δυσκολία και το ερώτημα ? Ποιος φωτογράφος θέλεις να είσαι? Ποιος καλλιτέχνης? Θες να κρατήσεις την αισθητική σου, το συναίσθημα και το βαθύτερο μήνυμα που θες να περάσεις ? Ή τελικά να το υποδουλώσεις εξυπηρετώντας καθαρά εμπορικούς φθηνούς σκοπούς?
Και γιατί τέχνη την περίοδο της κρίσης?
Η απάντηση είναι γιατί όχι τέχνη? Φυσικά και τέχνη. Για μένα η τέχνη είναι μονόδρομος στην έκφραση ακόμα και στην διαμαρτυρία ειδικά σε περιόδους κρίσης .
Ο καλλιτέχνης ενεργοποιείται , «καλείται» να μιλήσει, να εκφραστεί , να εναντιωθεί στο άδικο , να προτρέψει , να προβληματίσει, να παρακινήσει.. Ειδικά σε περιόδους κρίσης ο καλλιτέχνης οφείλει να είναι εκεί . Δημιουργεί το έργο προβάλλοντας πάνω του βαθύτερες αναζητήσεις και προβληματισμούς , ζητήματα που αφορούν την κοινωνία και την πολιτεία. Έτσι το έργο γίνεται η «λέξη-κλειδί» της επικοινωνίας . Ο θεατής/ το κοινό διαβάζει τη λέξη – κλειδί , λαμβάνει το μήνυμα και αναλόγως αντιδρά . Το έργο λειτουργεί ως σύμβολο. Το σύμβολο είναι ένας τρόπος φυσικής έκφρασης. Οπότε ο θεατής λαμβάνει το σήμα. Ευαισθητοποιείται , προβληματίζεται και επιλέγει τη δική του πορεία και στάση απέναντι στην κοινωνία και τα ζητήματα που την αφορούν. Θεωρώ , επομένως, πως η τέχνη είναι άμεσα συνυφασμένη με τις κοινωνικές και πολιτικές δομές .Αν αναφερθούμε για παράδειγμα στο Μεσαίωνα .Την περίοδο εκείνη μεσουράνησε η καλλιτεχνική δραστηριότητα. Η κοινωνικοπολιτική κατάσταση στο Μεσαίωνα αποτέλεσε ερέθισμα για τους καλλιτέχνες να εκφραστούν μέσα από την τέχνη. Η καλλιτεχνική δραστηριότητα της περιόδου εδραιώθηκε .
Και για να μεταφερθούμε στο σήμερα , τα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα μόνο απαραίτητα δε μπορούν να περνούν. Είναι ευθύνη μας να δραστηριοποιούμαστε και να κινητοποιούμαστε. Οι καλλιτέχνες ακολουθούν το «πνεύμα της εποχής» . Εξάλλου σπάνια οι καλλιτέχνες βγαίνουν έξω από το ύφος της εποχής τους.
Πολλοί καλλιτέχνες αναπαριστούν τον πραγματικό κόσμο μέσα από τα έργα τους . Μεταφέρουν την αλήθεια .Μερικές φορές ο πραγματικός κόσμος είναι σκληρός. Με το έργο ο καλλιτέχνης μεταφέρει γνώση. Ο καλλιτέχνης οφείλει να είναι το μέσο της μετάδοσης ενός συναισθήματος, ενός βιώματος , μιας αδικίας ,ενός προβληματισμού. Στην ουσία είναι ένα λιθαράκι σ έναν κοπιαστικό αγώνα για μια καλύτερη κοινωνία. Θεωρώ τον καλλιτέχνη το μέσο της μεταλαμπάδευσης της γνώσης , μια άλλης οπτικής που θα ευαισθητοποιήσει και θα οδηγήσει προς την αλλαγή .
Όπως είχε πει και ο μεγάλος Γιάννης Μπεχράκης .. «Η αποστολή μου είναι να εξασφαλίσω ότι κανείς δε μπορεί να πει δε γνώριζε..»
Το συγκεκριμένο πρότζεκτ «Αντι λήψεις» πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια των δράσεων του Αντιφασιστικού φεστιβάλ . Θες να μας πεις δυο λόγια για το προτζεκτ? Την ιστορία πίσω από το προτζεκτ? Τι ακριβώς θες να πεις μ αυτό και αν έχεις κάνει κάτι παρόμοιο στο παρελθόν.
Αρχικά , ο λόγος που κάνω εικόνες είναι διότι μερικές φορές αδυνατώ να εκφραστώ με λέξεις. Επομένως, το διάστημα που αποφάσισα να ξεκινήσω το προτζεκτ ήταν ακριβώς για τον ίδιο λόγο. Είχαν τόσο μεγάλο αντίκτυπο στην ψυχολογία μου τα βιαιοπραγήματα που λάμβαναν και λαμβάνουν μέρος καθημερινά στη ζωή μας , που ένα τέτοιο προτζεκτ ήταν μονόδρομος. Έπρεπε να μιλήσω, να μιλήσουμε. Το χαρακτηριστικό του προτζεκτ είναι η φωνή . Να εκφράσεις αυτό που σε πνίγει. Αυτό που σε δυσκολεύει να μιλήσεις, αυτό που φοβάσαι πολλές φορές να πεις ή ακόμα και να παραδεχτείς . Το προτζεκτ ήταν εξαρχής προορισμένο για το Αντιφασιστικό φεστιβάλ και τις δράσεις που γίνονται στα πλαίσια αυτά . Πρώτη χρονιά και ως Σύλλογος Πολιτισμού Παύλος Killah P Φυσσας . Ξεκινήσαμε τον περασμένο Σεπτέμβρη του 2021 με μία ομάδα ανθρώπων που ήθελαν να συμμετάσχουν και να εκφραστούν μέσα από τα πορτραίτα . Στην ουσία εγώ θα έκανα εικόνα τη διαμαρτυρία σου. Ανάμεσα τους και η καλή μου φίλη Ειρήνη, η αδερφή του Παύλου που την ευχαριστώ για όλη τη στήριξη και τη βοήθεια. Όπως και την πολύτιμη στήριξη της Μάγδας. Πιστέψανε εξαρχής στο προτζεκτ αυτό.
Πως όμως θα μπορούσε να αποτυπωθεί όλο αυτό ?
Κατά τη διάρκεια των λήψεων , που έγιναν όλα στο στούντιο μου ,και ειδικά πριν τις λήψεις , αναβιώναμε περιστατικά που είχαν στιγματίσει τις ψυχές μας. Αυτό όμως έφερε και την ψυχική σύνδεση μεταξύ μας ώστε να μπορέσει να αποτυπωθεί. Τα βιωματικά περιστατικά πίσω από τα πορτραίτα είναι αληθινά. Κάποιοι ήταν θύματα και κάποιοι έγιναν «θύματα» .Η διαδικασία ήταν αρκετές φορές ψυχοφθόρα .Μ αυτά τα παιδιά θα μας συνδέει για πάντα το προτζεκτ αυτό. Και τα ευχαριστώ για όλη τη συμμετοχή γνωρίζοντας πόσο δύσκολο ήταν να αναβιώνουνε ξανά τις καταστάσεις. Το προτζεκτ είναι μία κραυγή διαμαρτυρίας για τα θύματα. Ένα μεγάλο ΦΤΑΝΕΙ. Όταν έχεις να αντιμετωπίσεις καθημερινά μια κοινωνία παγωμένη από το φόβο , γίνεσαι εσύ φωνή για τον αδύναμο . Γι αυτόν που πνίγεται από το άδικο . Γι αυτόν που θέλει να μιλήσει. Το πορτραίτο μεταφέρει αυτή την κραυγή . Η κραυγή των θυμάτων ευθυγραμμίζεται μ αυτήν του καλλιτέχνη . Είμαστε ένα. Και όλη αυτή η συλλογικότητα , αυτό το ότι πιάσαμε ο ένας το χέρι του άλλου , αποτυπώθηκε και κατάφερε να αγγίξει τόσες άλλες ψυχές. Αυτός ήταν και ο σκοπός. Παρακινούμε τον κόσμο να μιλήσει, να μη φοβάται. Εμείς μπορούμε να διαμαρτυρηθούμε , μπορείτε κι εσείς . Είναι θέμα αλληλεγγύης. Πόσο σε αφορά μια αγριότητα ? Και από τη στιγμή που σε αφορά τι μπορείς να κάνεις γι αυτό? Κλείνεις τα μάτια , η αντιδράς?
Για τον κάθε άνθρωπο η διαμαρτυρία αλλάζει μορφή . Ο δικός μου τρόπος είναι η τέχνη μου. Το θεωρώ χρέος μου .
Έχεις κάνει κάτι παρόμοιο στο παρελθόν?
Είχα ξεκινήσει ένα προτζεκτ παρόμοιο στο παρελθόν , όμως δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί. (Επίσης κανένα προτζεκτ δεν είναι ποτέ ολοκληρωμένο, συνεχώς προστίθενται πορτραιτα-φωνες)
Το προτζεκτ αφορούσε τον καρκίνο αρχικά και μετέπειτα άλλα προβλήματα υγείας.
Το πως ξεκίνησε είναι μια ενδιαφέρουσα ιστορία . Μία φίλη είχε διαγνωστεί από καρκίνο , θυμάμαι την ενοχλούσαν τα από πίσω σχόλια (μάστιγα της κοινωνίας το κουτσομπολιό) .
Πάνω σε μια κουβέντα μας προέκυψε και η ιδέα. Να κάνουμε το πορτραίτο του «ΝΑΙ ΕΧΩ ΚΑΡΚΙΝΟ , ΔΙΝΩ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΦΩΝΑΖΩ ΣΕ ΟΛΟΥΣ» . Έτσι κι έγινε . Μάλιστα μετά από αυτό ήθελα να συμμετέχουν κι άλλα άτομα . Τα πορτραίτα έχουν δημοσιευθεί μόνο στο ιντερνετ . Ευελπιστώ πως θα γίνει έκθεση όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.
Σχεδιάζεις κάτι για το μέλλον?
Πιστεύω ότι αυτό θα με οδηγήσει από μόνο του. Όπως μ αρέσει τα πράγματα πολλές φορές να γίνονται. Αυθόρμητα και πηγαία. Παρόλα αυτά πάντα θα είμαι εκεί να αποτυπώνω με τις εικονες μου το βαθυτερο μέσα μου.
Που καταλήγουμε?
Στο να εκφραζόμαστε. Με τον τρόπο που μπορεί ο καθένας μας και με τα μέσα που μπορεί .Ν αντιμετωπίζουμε την αλήθεια μας. Φοβίες υπάρχουν αλλά προσπαθούμε να τις καταπολεμούμε. Και γενικά να μην υποχωρούμε , να μην παραιτούμαστε .
Σε στηρίζω με στηρίζεις και προχωράμε μπροστά , να διώξουμε τα τέρατα και τους φόβους.
Για το φως που τελικά θα κερδίσει.
