ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΝΟΣ ΨΕΜΑΤΟΣ - Στο 28ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
Γιατί αυτή η μορφή τέχνης; Γιατί ο κινηματογράφος;
Αυτό που με ενδιαφέρει στο σινεμά είναι ότι δεν είναι ακίνητο ή σταθερό, αλλά όλα είναι ρευστά. Κι αυτό γιατί όλα είναι βλέμμα. Mε συγκινεί η άσκηση του βλέμματος, δηλαδή το πώς θα θέσεις το βλέμμα σου πάνω σε κάτι, πώς θα το κοιτάξεις. Γιατί ο τρόπος που θα κοιτάξεις κάτι ή κάποιον, μπορεί να αλλάξει την πορεία του, την τροχιά του. Κι αυτό μου φαίνεται ό,τι πιο ιερό.
Γιατί αυτή η ταινία;
Η ταινία ξεκίνησε από κάτι επείγον. Μια μέρα μαθαίνω ότι μία παιδική μου φίλη έχει καρκίνο. Οι γιατροί κι η οικογένεια της της το κρύβουν και πρέπει κι εγώ να το κρατήσω μυστικό. Η ταραχή μου με κάνει να θυμηθώ ότι σαν να έχω μεγαλώσει μέσα σ’αυτή την πρακτική. Της ιατρικής απόκρυψης. Επειδή μεγάλωσα σε οικογένεια γιατρών. Έτσι αποφασίζω να ξεκινήσω μία προσωπική κινηματογραφική έρευνα με αυτούς που με περιτριγυρίζουν από πάντα, και κυρίως με τον πατέρα μου, πρωταγωνιστή όλων αυτών των ιστοριών. Γι αυτό και το κύριο διακύβευμα της ταινίας ήταν πώς θα αναστήσω την οπτική του παιδιού που ήμουν, όντας μάρτυρας των ιστοριών.
Oυσιαστικά ακολουθούμε μέσα από τα μάτια μου όλο αυτό το ψάξιμο, που είναι προσωπικό,υπαρξιακό,φιλοσοφικό, ιατρικό, κι άκρη δεν βγαίνει. Ο χαρακτήρας μου περνάει από έναν αφελή τσαμπουκά (είναι δυνατόν να κρύβουμε μία αρρώστια;) σε μία μουδιασμένη πραγματοποίηση. Αυτή την πορεία ακολουθούμε δραματουργικά.
Σαν να ήταν η ταινία το μέσο για να φτάσω στην ωριμότητα. Ίσως αυτό είναι το «ταξίδι» που πραγματοποιείται μέσα από την ταινία και μαζί με τον θεατή...
H σημασία της ανάμνησης στην ταινία;
Με έκανε να καταλάβω ότι αυτές οι ιστορίες είχαν καθορίσει τη σχέση μου με την ιατρική και την ασθένεια, και ίσως ακόμη και με αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε υγεία. Στην αρχή, υπήρχε η σχεδόν τυφλή, θρησκευτική μου πίστη στην ιατρική, στην επιστήμη, στη λογική. Όλα έπρεπε να εξηγούνται, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο... Αλλά γιατροί που ‘’λένε ψέματα’’, αυτό αλλάζει τα πάντα! Αυτό τους κάνει εκπληκτικά πολύ ανθρώπινους, αποκαλύπτοντας τις αδυναμίες μιας επιστήμης που θεωρούσα απόλυτα αλάνθαστη.
Τι κάνει αυτή την ταινία ξεχωριστή;
Πάντα δύο συστατικά! Ο τρόπος που κοιτάς! Κι ένας χαρακτήρας με κινηματογραφική υπεραξία και πολυπλοκότητα! Με εμμονές και πάθος! Στην προκειμένη το χιούμορ του μπαμπά μου, η ικανότητα του να μην παίρνει τίποτα στα σοβαρά, και άρα πάντα να πηγαίνουμε προς τα εκεί που ούτε εγώ το περιμένω.
Τι την κάνει πολιτική;
Δεν υπάρχει τίποτα πιο πολιτικό από το προσωπικό, το ενδόμυχο. Συχνά περιορίζουμε το ‘’πολιτικό’’ σε ό,τι αφορά την ιστορία, το κράτος, τα κόμματα, ή το στρατευμένο… Ενώ ετυμολογικά - από το ‘’πόλις’’, είναι ό,τι αφορά τα κοινά, τον τρόπο που ζούμε. Και τι πιο πολιτικό από την ιατρική, και τις μεταξύ μας σχέσεις; Πολιτικό είναι και το πώς θα το κοιτάξεις και πού θα βάλεις την κάμερα.
Και φυσικά και το χιούμορ! Είναι πολύ πολιτικό και καθόλου της μόδας.
Στην ταινία η σχέση γιατρού-ασθενή μπλέκεται μ’εκείνη του γονέα-παιδιού.
Υπάρχει κάτι στη σχέση γιατρού-ασθενούς που με φέρνει αναπόφευκτα στη σχέση γονέα-παιδιού. Αυτή η σχέση γίνεται ακόμη πιο εμφανής όταν υπάρχει ψέμα. Τι πρέπει να πούμε σε έναν ασθενή; Τι πρέπει να πούμε σε ένα παιδί; Μέσα από αυτούς τους δύο πόλους χτίστηκε η προσέγγισή μου και μέσα από τις σχέσεις εξουσίας που προκύπτουν από αυτές.
Είναι σαν να θεωρώ τους γιατρούς ως κατόχους της αλήθειας. Και σιγά σιγά αρχίζω να αντικρίζω το πώς ο γιατρός προβάλλει τον εαυτό του στον ασθενή, τον προστατεύει για να προστατεύσει τον εαυτό του από ένα συναίσθημα. Δηλαδή ποια είναι στο κάτω κάτω η σχέση των γιατρών με το θάνατο. Το να καταφέρω τελικά να συνδυάσω την άποψη του ασθενούς (τον φόβο του) με την άποψη του γιατρού (τον φόβο του επίσης) είναι ένας τρόπος - όχι μόνο να απομυθοποιήσουμε την ιατρική εξουσία - αλλά και να εξανθρωπίσουμε τόσο την ανάγκη για ψέματα (ή μάλλον απόκρυψη) όσο και τον πόνο που προκαλεί η ίδια η αλήθεια.
Γιατί προσπαθήσατε να αναστήσετε την οπτική του παιδιού;
Πώς και τι μπορεί ένα παιδί να συνθέσει από αυτή την διχοτομία του ψέματος; Τι να καταλάβω για τον κόσμο των ενηλίκων όταν γίνομαι μάρτυρας αυτών των ιστοριών; Πώς αυτή η αμφισημία με διαμορφώνει σήμερα;
Ποιες ήταν οι συνθήκες που σας οδήγησαν στην απόφαση να πάρετε την κάμερα και να αρχίσετε να κινηματογραφείτε τον πατέρα σας, πώς λάβατε τη συγκατάθεσή του;
Ο κινηματογράφος είναι σαρκοβόρος. Τρέφεται από ανθρώπινη σάρκα. Το να με αφήσει να τον τραβήξω είναι ό,τι πιο γενναιόδωρο.
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι πρόκειται για μια αρκετά συμβατική άσκηση. Η οικογενειακή ταινία, η κόρη που κινηματογραφεί τον μπαμπά της... Αλλά στην πραγματικότητα, κανένας από τους δύο δεν χαρίστηκε στον άλλον. Είναι ένα είδος αλληλοπροσωπικών πορτρέτων, ένας καθρέφτης που ο ένας κρατάει στον άλλο. Αυτό που είναι πολύ ενδιαφέρον είναι αυτή η μόνιμη αμφισβήτηση, όπου ο κινηματογραφημένος αμφισβητεί την κινηματογραφίστρια για αυτό που κάνει ή δεν κάνει, ή δεν κάνει καλά ή δεν πρέπει να κάνει έτσι αλλά, ταυτόχρονα, δεν τον άφηνα ήσυχο.
Ποια είναι η σχέση ιατρικής και σινεμά για εσάς;
Ο χρόνος! Όταν όλα πλέον είναι κέρδος και παραγωγικότητα, και αποτελεσματικότητα (στο σινεμά φορμαλιστικά), το ‘’να πάρεις το χρόνο’’, στο σινεμά ή στην ιατρική είναι σχεδόν πράξη επαναστατική.
Συντελεστές ταινίας
Σκηνοθεσία & Σενάριο: Όλια Βερροιοπούλου
Φωτογραφία: Pierre Warolin
Ήχος: Jonathan Arnoult
Μοντάζ: Χρήστος Γιαννακόπουλος, Jonathan Arnoult
Ηχητικός σχεδιασμός: Χρήστος Γιαννακόπουλος
Color Grading: Γρηγόρης Αρβανίτης
Μιξάζ: Κώστας Βαρυμποπιώτης
Παραγωγή: Μίνα Ντρέκη – Marni Films & Gaelle Jones - Perspective Films
Σε συμπαραγωγή με: ΕΚΚΟΜΕΔ, ΕΡΤ, CNC, Tamarisk, Filaos Productions & Yellowgroove
Πρωταγωνιστούν: Θανάσης Βερροιόπουλος, Αρετή Στεφανίδου, Νατάσα Στασινοπούλου, Έλλη Σκρέτα, Φωτεινή Γκότση, Μαρία Μούρτου
Τrailer της ταινίας:
https://vimeo.com/1168812886
Προπώληση εισιτηρίων:
https://www.more.com/gr-el/tickets/cinema/tidf28/c2gms3ddb0/
Πληροφορίες προβολής
28ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
«Ιστορίες ενός ψέματος» - Διαγωνιστικό Τμήμα >>Film Forward
Τρίτη 10 Μαρτίου, 21:00
Αίθουσα Παύλος Ζάννας, Κτήριο Ολύμπιον, Πλατεία Αριστοτέλους (Ακολουθεί συζήτηση)
Πέμπτη 12 Μαρτίου, 12:30
Αίθουσα Τζον Κασσαβέτης, Αποθήκη 1, Λιμάνι Θεσσαλονίκης (Ακολουθεί συζήτηση)
