Αγγλικός τίτλος: "The Ivy" - Σκηνοθεσία: Ana Cristina Barragán
[Παρουσίαση: Παναγιώτης Χαλούλος]
Μια ταινία από το Εκουαδόρ (Ισημερινός), με την 30χρονη Μεξικάνα ηθοποιό Simone Bucio και τον Francis Eddú Llumiquinga.
Η ταινία προβλήθηκε στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ενώ τιμήθηκε με το βραβείο σεναρίου στο τμήμα Orizzonti (Ορίζοντες) του 82ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.
Η Azucena, μια γυναίκα γύρω στα 30, πλησιάζει τον Julio, έναν έφηβο που ζει σε ορφανοτροφείο και δεν γνωρίζει τίποτα για τους γονείς του. Βλέπουμε τον Julio να βοηθά την μοναχή που φροντίζει τα νεογέννητα που έχουν εγκαταλειφθεί εκεί, να τα φροντίζει σαν μητέρα ή σαν πατέρας στοργικός, να τα παίρνει τρυφερά στην αγκαλιά του, αναλαμβάνοντας δηλαδή το ρόλο εκείνων που του λείπουν και προσφέροντας όσα θα ήθελε να έχει απολαύσει ως παιδί ο ίδιος.
Αλλά και η Azucena, που φροντίζει τον υπέργηρο παππού της, φέρει ψυχικά τραύματα από την εφηβική της ηλικία, όταν ήταν, όπως λέει, ένα (κακοποιημένο) μωρό που έφερε στον κόσμο ένα μωρό!... Ένα παιδί που της λείπει, αφού δεν της επέτρεψαν να το κρατήσει ποτέ στην αγκαλιά της. Στο πρόσωπο του Julio, με τον οποίο μικρή ηλικιακή διαφορά έχουν, θα επιδιώξει, διστακτικά και διακριτικά μέχρι να κατορθώσει να τον πλησιάσει, να βιώσει τη μητρότητα και την τρυφερότητα που της στέρησαν. Μια οικειότητα θα δημιουργηθεί μεταξύ τους. Το σοκ μιας αποκάλυψης ταράζει το νεαρό, που ετοιμάζεται να αποφοιτήσει από το ορφανοτροφείο, αλλά στη συνέχεια η οικειότητα μεταξύ τους θα αποκατασταθεί και θα περάσουν μαζί στιγμές ξενοιασιάς, παιγνιδιού, που έλειψαν από τα παιδικά χρόνια και των δυο τους. Έχει σημασία αν η αποκάλυψη εκείνη αντικατοπτρίζει μια αλήθεια (ο Julio έδειξε δυσπιστία, όπως ήταν φυσικό βέβαια) ή μια επίπλαστη «αλήθεια» στο μυαλό της Azucena, που θα καλύψει το μέσα της κενό; Έτσι κι αλλιώς θα γιατρέψει τα παιδικά ψυχικά τραύματα και των δύο!... (Η σκηνοθέτιδα δεν δηλώνει τίποτα περί αυτού, αλλά γιατί επέλεξε τον έφηβο ερασιτέχνη ηθοποιό Eddú χωρίς καμία σχετική ομοιότητα με την Simone-Azucena, αντίθετα και με έντονα διαφορετική σωματική χροιά, έτσι να διαφέρει αισθητά;…)
Οι χαρακτήρες της ταινίας στη νεαρή σκηνοθέτιδα (38 ετών σήμερα) θυμίζουν εκείνο το ανθεκτικό φυτό, τον κισσό, «ένα φυτό που αναπτύσσεται χωρίς προειδοποίηση — συχνά χωρίς να το φυτέψεις, και μερικές φορές χωρίς να το θέλεις», λέει, «…για μένα, έχει γίνει ένα σύμβολο — κάτι σαν μια όξινη ενέργεια που με έλκει, κάτι που ήθελα να εξερευνήσω. Φέρει ένα είδος συμβολικού βάρους που μου φαίνεται σωστό για αυτό που προσπαθώ να εκφράσω». Και ακόμα: «Κάτι που πάντα με ενδιέφερε είναι το θέμα της εγκατάλειψης - πώς αφήνει το σημάδι της στο σώμα, πώς εκδηλώνεται σωματικά. Και επίσης, πώς μια κατάσταση μετατραυματικού στρες μπορεί να παραμείνει μετά από εμπειρίες κακοποίησης».
Ο καθένας από τους δύο ήρωες της ταινίας θα νιώσουν ως στήριγμα τον άλλο, όπως ο κισσός προσκολλάται σε άλλα φυτά. Η σκηνοθεσία της Ana Cristina Barragán εξελίσσεται με πολλές σιωπές, η μουσική σχεδόν ανύπαρκτη, ατμόσφαιρα υποβλητική που ταιριάζει στο βουβό δράμα των ηρώων. «Με το "The Ivy", έλκομαι για άλλη μια φορά από την εξερεύνηση των παιδικών τραυμάτων…», λέει.
Η τελευταία σκηνή είναι η αποδοχή από τους δύο ήρωες ενός Οιδιπόδειου συμπλέγματος που δημιουργείται μεταξύ τους.
Με εξαίρεση τη Simone Bucio το μεγαλύτερο μέρος των ηθοποιών είναι μη επαγγελματίες, με επικεφαλής τον Francis Eddú Llumiquinga. «Μου αρέσει επίσης πολύ να δουλεύω με εφήβους, επειδή νιώθω ότι κουβαλούν κάτι ακατέργαστο», λέει η Ana Cristina, «Ο Eddú και τα άλλα αγόρια είναι φυσικοί ηθοποιοί, που ήδη κουβαλούν μέσα τους ένα συγκεκριμένο βάθος και μια εμπειρία ζωής…»
Την ταινία μπορεί να απολαύσει κανείς με μικρό-συμβολικό αντίτιμο, σε διαδικτυακή προβολή μέχρι τις 9 Νοεμβρίου 2025 μέσω της ιστοσελίδας του 66ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο σύνδεσμο: https://online.filmfestival.gr/
