Πριν το τέλος του καλοκαιριού μια ταινία του Κωστή Χαραμουντάνη
Γράφει η Κλεοπάτρα Σβανά
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
www.ordino.gr/svana
Μόλις δειλά δειλά ξεκινά το φετινό καλοκαίρι του 2025, μια ταινία άκρως καλοκαιρινή κάνει την εμφάνισή της σε κλειστές ακόμα αίθουσες και όχι σε θερινά σινεμά.
Το Κιούκα του Κωστή Χαραμουντάνη θα έλεγα ότι είναι μια νατουραλίστικη ταινία, προσεγμένη στα πλάνα της παρά το αργό σενάριό της.
Είναι μια εντελώς διαφορετική μορφή ταινίας σε σχέση με ό,τι κι αν έχω δει μέχρι σήμερα. Θα μπορούσε να είναι ένα ντοκιμαντέρ, μια αργή κινηματογραφική αφήγηση που ξαφνικά φουντώνει όταν το σενάριο περιπλέκεται.
Δυο αδέρφια συναντούν τη βιολογική τους μητέρα που δεν γνωρίζουν καν το πρόσωπό της, μιας και τα εγκατέλειψε σε βρεφική ηλικία. Εκεί γνωρίζουν τον νέο σύζυγο της μητέρας τους, την ετεροθαλή αδερφή τους και την αδερφή της αδερφής τους.
Η σκηνή που οι δύο άντρες κάνουν επίδειξη μπροστά στην πρώην και νυν σύζυγο Έλενα Τοπαλίδου είναι η καπιτάλε σκηνή της ταινίας. Ο σκηνοθέτης κατάφερε να δείξει αυτό που θέλει! Εγώ γέλασα σε πολλά σημεία της ταινίας καθώς και σε αυτή τη σκηνή.
Ο Συμεών Τσακίρης σε ένα ρόλο αποκάλυψη. Δεν φανταζόμουν τον Συμεών σε αυτό το ρόλο, αυτή είναι η απόδειξη του καλού ηθοποιού!
Η Έλενα Τοπαλίδου μια μορφή ρομαντική κι απόκοσμη όπως πάντα με σαφές το χορευτικό ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της. (μαγνητικά πεδία)
Τα παιδιά Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος, Έλσα Λεκάκου, αποκαλυπτικά, υπέροχα μπροστά στον φακό που φλερτάρει και φλερτάρουν μαζί του!
Την ταινία είδα από περιέργεια βλέποντας τις πολύ θετικές κριτικές. Στο σινεμά ήταν κόσμος μόνος του. Λίγος κόσμος. Υπήρχαν και ροχαλητά. Αλλά αυτή η ταινία μιλά βαθιά στην ψυχή και κρύβει κρυμμένα τραύματα που ξαφνικά τα ανακαλύπτεις και αισθάνεσαι κι εσύ ότι πρέπει να δώσεις λύσεις και απαντήσεις στα δικά σου τραύματα!
Άκρως ρομαντική ταινία, αλλά με βαθύ προβληματισμό και στοχασμό. Ψυχολογικές εντάσεις και κρίσιμες σκηνές βουβές ή όχι. Εδώ το τρομερό περνά υποδόρια και εκεί είναι που σε κλονίζει περισσότερο. Για μένα αυτό είναι μια απάντηση απέναντι στις πομφόλυγες φαμφάρες!
Χάρηκα και απόλαυσα την ταινία, γιατί σου άφηνε χώρο να ταξιδέψεις μαζί της. Και όταν ξαφνικά οι πληροφορίες σε κάναν να προβληματιστείς και να συνειδητοποιήσεις τι συμβαίνει καταλάβαινες ότι όλο αυτό είναι ζωή.
Πολλές φορές στη ζωή τα πράγματα είναι πιο κρυφά πιο σιωπηλά, είχαμε μάθει τόσα χρόνια τις εντάσεις και τις σκηνές βίας με φωνές και φασαρία. Σε αυτή την ταινία νιώθεις και κατανοείς χωρίς υπερβολές. Φτάνεις στην ουσία και στο βάθος καθώς αποκαλύπτονται τα γεγονότα.
Το τι μπορεί να έχει συμβεί από πίσω είναι το σενάριο του κάθε θεατή. Το αν ο ρόλος Μπάμπης (Συμεών Τσακίρης) διατηρεί κρυφή σχέση ή όχι με την πρώην σύζυγό του. Αν το ραντεβού ήταν από τα προκαθορισμένα ή μια απόφαση για την λύση του μυστηρίου, αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Το θέμα εδώ είναι ότι τα παιδιά γνωρίζουν την αλήθεια σε μια χαλαρή στιγμή που τα στιγματίζει και τα κάνει να μετακινηθούν από το σημείο τους. Τα ενηλικιώνει και τα τοποθετεί σε μια νέα αφετηρία ζωής και αποφάσεων!
Η ταινία δεν είναι περιπέτεια είναι όμως μια ψυχολογική περιπέτεια και ένα ταξίδι στον κόσμο των ηρώων και τη φαντασία του θεατή!
