Μια ταινία των The Callas / Λάκη & Άρη Ιωνά
Γράφει η Κλεοπάτρα Σβανά Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
www.ordino.gr/svana
Μια ταινία που βγήκε τώρα μόλις στους κινηματογράφους Ελληνική και υπέροχα διαφορετική αλλά και τόσο οικεία!
Είναι θα λέγαμε μια εναλλακτική καλλιτεχνική ταινία από δύο δημιουργούς που ασχολούνται με την ΤΕΧΝΗ.
Ο Άρης και ο Λάκης Ιωνάς είναι οι the callas δύο καλλιτέχνες αρχικά εικαστικοί με πολλές συμμετοχές σε εκθέσεις και μεγάλες αίθουσες εντός και εκτός. Είναι μουσικοί και κινηματογραφιστές. Άρα καλλιτέχνες με όλη τη σημασία της λέξης. Δεν έχω δει άλλες ταινίες τους αλλά έχουν κάνει και άλλες.
Και περνάμε στο θέμα, αρχικά είδα ένα πολύ ωραίο trailer μιας road movie. Άρα πάνω κάτω ξέρω τι θα δω. Ευχάριστο και νεανικό και με ηθοποιούς που έχω ξαναδεί στο σινεμά άρα την επιλέγω.
Τζωρτζίνα Λιόση, λατρεύω να τη βλέπω στο σινεμά από την εποχή του ΚΑΝΕΝΑΣ. Μου άρεσε να την παρατηρώ στην ταινία την ώρα που ήταν πλάτη την ώρα που έβλεπα τα πόδια της που ήταν γεμάτα σημάδια. Αυτό είναι το σινεμά σε κάνει να παρατηρείς τις ανθρώπινες λεπτομέρειες,
Τη Νάνσυ Μπούκλη τη γνωρίζω περισσότερο από τη χαρακτηριστική φωνή της. Δεν θυμάμαι αν την έχω δει κάπου αλλού ενδεχομένως στην τηλεόραση. Αλλά δεν την έχω δει στο σινεμά ή στο θέατρο. Κούμπωσε όμως πολύ ωραία ως δίδυμο με τη Τζωρτζίνα Λιόση. Επίσης έχω να πω ότι ενώ οπτικά είναι πολύ όμορφη, στην ταινία δεν πρόβαλε αυτό. Στην ταινία ήταν φυσική και απλή.
Και η αγαπημένη μου ‘’φάτσα’’ ο Νικολάκης Ζεγκίνογλου που τώρα έχει γίνει ευρέως γνωστός και από τις τηλεοπτικές του εμφανίσεις αλλά εγώ προτιμώ φανατικά να τον βλέπω στο σινεμά!
Ξεκινάει λοιπόν χαλαρά μια περιπέτεια με ένα αυτοκίνητο και ένα ‘’άθλιο’’ τροχόσπιτο. Το γιατί αυτές οι δύο γυναίκες φύγαν και τι ψάχνουν να βρουν είναι και λίγο στη φαντασία του θεατή αν και σιγά σιγά ίσως λύνονται τα μυστήρια. Θέλουν να τα καταφέρουν αλλά δεν έχουν τον τρόπο. Ενώ η ιδέα τους είναι εξαιρετική δεν την πούλησαν τόσο όσο θα έπρεπε ή δεν βρήκαν τη μέθοδο να την πουλήσουν. Ο άντρας της παρέας εμφανίζεται ξαφνικά με τα δικά του άλυτα θέματα αλλά είναι πρόθυμος να βοηθήσει.
Το τραγούδι που ακούγεται το LSD είναι των callas και αυτό, είναι πάρα πολύ ωραίο και ξεσηκωτικό καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας.
Στο τέλος οι ηρωίδες μας δεν τα καταφέρνουν και επιστρέφουν αλλά χαρίζουν το τροχόσπιτο στο νέο τους φίλο για να ξεκινήσει μια νέα ζωή.
Δεν είναι απογοητευτικό όμως το τέλος γιατί σημασία έχει το ταξίδι. Και στη συνέχεια της ζωής δεν ξέρουμε αν τελικά ο στόχος θα επιτευχθεί με άλλες προδιαγραφές.
Χάρηκα την ταινία και την απόλαυσα. Δεν είχε κανένα σενάριο με πλοκή και σασπένς αλλά είχε μια χαλαρότητα, μια αυθεντικότητα, μια ηρεμία μια μοντερνιά και ό,τι ήθελε προκύψει!!!!
Κάλλιστα θα μπορούσα να είμαι μία από τις ηρωίδες και αυτό είναι που μου άρεσε ότι όταν μιλούσαν στο χασάπη ή στο βοσκό έλεγα πες αυτό πες εκείνο! Συμμετείχα ως μια γυναίκα που σαφώς έχει σκεφτεί αυτή την εκδοχή του να υπάρχουν οίκοι ανοχής που να ικανοποιούν γυναίκες!
Οι προβληματισμοί των κοριτσιών σύγχρονοι και αληθείς, όλοι έχουμε κάνει αυτές τις συζητήσεις και έχουμε έρθει σε αυτή τη θέση και αν και ελαφρύ το όλο σκηνικό δεν νομίζω ότι κάποιος θα περάσει άσχημα βλέποντας αυτή την ταινία!
Είχε τις περιγραφές και τις ανάσες η ταινία δείχνοντας τη φύση και την ησυχία, αυτό που πραγματικά χρειάζεται ο άνθρωπος.
Αυτή την εβδομάδα προβάλλεται στο Τριανόν , στο Μικρόκοσμο και στο Διάνα.
Άρα αν είστε από αυτούς που γουστάρουν να γουστάρουν τρέξτε ολοταχώς!
