Γράφει η Έφη Τρομπούκη
Κάποτε τέλη Ιουλίου περιμέναμε πώς και πώς το βοριαδάκι να έρθει και να μας δροσίσει από τις καυτές θερινές βραδιές που μας έπνιγαν στον ιδρώτα και το κουνούπι. Από τότε που ήρθε η κλιματική αλλαγή κάθε που αρχίζουν τα μελτέμια τρέμει το φυλλοκάρδι μας μην ανάψει καμιά φωτιά και τρέχουμε να σώσουμε ό,τι μπορεί να σωθεί.
Η κλιματική αλλαγή είναι η αιτία για τις φωτιές. Αυτό αποφάνθηκε γνωστό δημόσιο πρόσωπο που άκουγα σήμερα στο ραδιόφωνο καθώς περιέγραφε τις φωτιές που έχουν ξεσπάσει σχεδόν σε όλη την χώρα και στο εξωτερικό. Τόνισε τον κίνδυνο λειψυδρίας και ανέφερε την κήρυξη ξηρασίας από πλευράς πολλών ευρωπαϊκών κρατών. Λίγο πριν κλείσω εξοργισμένη το ραδιόφωνο τον άκουσα να εφιστά την προσοχή στους πολίτες για προσεκτική κατανάλωση νερού με την “ατομική ευθύνη” να είναι για άλλη μια φορά η φράση-κλειδί που θα δώσει λύση σε κάθε πρόβλημα- καταστροφή.
Όλα αυτά καθώς οδηγούσα μπροστά από τα τεχνητά συντριβάνια που έχει ως πρόσοψη το νέο πεντάστερο ξενοδοχείο που φτιάχτηκε στην περιοχή μου, με τις τρείς πισίνες και τις σάουνες να διαφημίζονται προκλητικά κάτω από τίτλους ειδήσεων στα τοπικά μέσα ενημέρωσης.
Ακούγοντας την λέξη αλλαγή οι περισσότεροι από εμάς σκεφτόμαστε μια εξελικτική διαδικασία προς κάτι αλλο. Κάτι που μπορεί να δηλώνει μεταβολή ή μετάβαση σε κάτι όχι απαραίτητα άσχημο. Αυτό όμως που συντελείται τις τελευταίες δεκαετίες στην χώρα μας και σε όλο τον κόσμο είναι μια μετάβαση σε μια κατάσταση που θυμίζει δυστοπικό σύμπαν από φουτουριστικό μυθιστόρημα φαντασίας. Δάση καίγονται , καλλιέργειες καταστρέφονται, ζώα σφαγιάζονται , άνθρωποι πεθαίνουν. Σαν να βρισκόμαστε σε έναν ακήρυχτο πόλεμο κατά της φύσης και των ζωντανών πλασμάτων της από έναν αόρατο ακαθόριστο εχθρό που δεν τον βλέπουμε και που όμως είναι συνεχώς παρόν.
Η φράση κλιματική αλλαγή που κυριαρχεί στα δελτία ειδήσεων δεν φαίνεται να αντιπροσωπεύει αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα. Μια καταστροφή που συντελείται εγκληματικά και συστηματικά εναντίον κάθε φυσικού πόρου και κάθε ελεύθερης ανθρώπινης δραστηριότητας. Μια καταστροφή για την οποία όσο και να θέλουν τα δημόσια πρόσωπα να φορτώσουν στις πλάτες του απλού πολίτη και διακηρύσσουν την ατομική ευθύνη ως λύση σε ένα πρόβλημα δημιουργημένο από τους ίδιους δεν πείθουν κανέναν συνειδητοποιημένο άνθρωπο.
Κλιματική καταστροφή να το λέμε λοιπόν. Γιατί οι λέξεις έχουν βάρος. Οι λέξεις έχουν δύναμη. Μπορούν να εφησυχάζουν συνειδήσεις και μπορούν να κινητοποιούν και να αφυπνίζουν το πνεύμα. Αυτό που βιώνουμε συνολικά είναι μια κλιματική καταστροφή και μια εγκληματική διαδικασία εκποίησης και εμπορευματοποίησης του νερού , των βουνών, των παραλιών ακόμα και του αέρα που αναπνέουμε. Η μόνη αλλαγή που πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας είναι αυτή που απαιτείται για να αντισταθούμε απέναντι στην υποβάθμιση της ζωής μας και της φύσης που μας περιβάλλει.
