Σενάριο-Σκηνοθεσία: Τζέσι Άιζενμπεργκ
[παρουσίαση: Παναγιώτης Χαλούλος]
Δύο ξαδέρφια, ο Ντέιβιντ και ο Μπέντζι (Μπέντζαμιν), εβραϊκής καταγωγής, συναντώνται στο αεροδρόμιο με στόχο ένα ταξίδι από τις Η.Π.Α. στους μαρτυρικούς τόπους στην Πολωνία, για να τιμήσουν τη μνήμη της γιαγιάς τους, που είχε διασωθεί από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και πέθανε πρόσφατα αφήνοντάς τους ένα χρηματικό ποσό με την επιθυμία της να το χρησιμοποιήσουν για το ταξίδι στη χώρα καταγωγής τους.
Από την πρώτη στιγμή διαπιστώνουμε τις διαφορές στο χαρακτήρα καθενός, τον σοβαρό χαρακτήρα του Ντέιβιντ (Τζέσι Άιζενμπεργκ), οικογενειάρχη και επιτυχημένου επαγγελματία, που ασχολείται με ψηφιακά μέσα και κερδίζει από τις διαφημίσεις στο διαδίκτυο, και τον άνεργο Μπέντζι (Κίραν Κάλκιν), που μιλά ακατάσχετα, τύπο «έξω καρδιά», αλλά ενοχλητικό για τον Ντέιβιντ, τον οποίο αποκαλεί «ξενέρωτο» ο Μπέντζι.
Ο Μπέντζι παρ’ όλα αυτά κερδίζει τη συμπάθεια της παρέας στην ομάδα που συμμετέχουν για ξενάγηση στα μνημεία του Ολοκαυτώματος υπό τον ξεναγό Τζέιμς, που δεν είναι Εβραίος, όπως και ένας νέγρος της ομάδας που ως παιδί επέζησε της φρικτής σφαγής στη Ρουάντα, γίνεται η ψυχή της ομάδας, όπως στη σκηνή που οργανώνει τα μέλη της σε ομαδική φωτογράφιση σε μνημείο της Βαρσοβίας με σύμπλεγμα στρατιωτών που αντιστέκονται κατά των εισβολέων Ναζί, σκηνοθετώντας τη …συμμετοχή τους στη μάχη και αναθέτοντας στον καθένα σχετικό ρόλο. Η σκηνή είναι ευχάριστη και ταυτόχρονα γίνεται αστεία με τον Ντέιβιντ, που δεν του άρεσε η ιδέα, σε ρόλο φωτογράφου του δρώμενου (σε στυλ tableaux vivant) να χειρίζεται με δυσκολία μια αγκαλιά γεμάτη με τα κινητά όλων των προσώπων!...
Η αψυχολόγητη, εκρηκτική κάποιες φορές, συμπεριφορά του διπολικού και χαοτικού Μπέντζι στην παρέα αποκαλύπτει βαθύ ψυχικό χάσμα, αλλά και ο μετρημένος, συγκρατημένος Ντέιβιντ πάσχει από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή προσωπικότητας με μια ζωή που υποτάσσεται σε τάξη και κανόνες, κάτι που τον απασχολεί και τον ταλαιπωρεί, όταν κάνει την αυτοκριτική του. Να πούμε βεβαίως ότι το σενάριο δεν ασχολείται με τους χαρακτήρες τους σε βάθος, δεν ερμηνεύεται η απόπειρα αυτοκτονίας του Μπέντζι στο παρελθόν, που αντιμετώπισε ο ίδιος ο ξάδερφός του και γι’ αυτό τον νοιάζεται παρότι δεν τον αντέχει κάποιες φορές!...
Η εμπειρία από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαϊντάνεκ κοντά στην πόλη Λούμπλιν είναι συγκλονιστική για όλη την ομάδα. Καθένας από τα μέλη της ομάδας έχει μια κάποια σχέση με το δράμα των Εβραίων, μια συγγένεια φυλετική ή έχει βιώσει ένα αληθινό πόνο, μιας απώλειας, μιας γενοκτονίας στην περίπτωση του Αφρικανού από τη Ρουάντα, οπότε είναι δεδομένη η ενσυναίσθηση. Μάλιστα ο Μπέντζι θα εκφράσει ενοχές θεωρώντας ύβρη να μην είναι ευγνώμονες κι ευτυχισμένοι στην εποχή τους, αν σκεφτεί κανείς τι πέρασαν οι ομόφυλοί του στα ναζιστικά στρατόπεδα! Και ο ίδιος, αλλά και λίγο πολύ και οι άλλοι στην παρέα, δεν είναι ευτυχισμένος. Καθένας έχει ένα δικό του πρόβλημα να τον βασανίζει, ένα πόνο, κι ας μην τον εκφράζει!...
Η γλυκόπικρη ταινία, που κινείται μεταξύ κωμωδίας και δράματος (χαρακτηρίζεται ως δραματική κομεντί), αποτελεί διεθνή συμπαραγωγή μεταξύ Πολωνίας και Ηνωμένων Πολιτειών. Στο διαγωνισμό Χρυσές Σφαίρες (Golden Globe Awards) ο Κάλκιν κέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Δεύτερου Ανδρικού Ρόλου. Η μουσική υπόκρουση (soundtrack) αποτελείται από έργα πιάνου του Σοπέν.
Διάρκεια της ταινίας: 90΄
