Εκεί όπου το μπλε του ουρανού συναντά το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, το Santorini Film Festival μετατρέπει κάθε καλοκαίρι τη Σαντορίνη σε σημείο συνάντησης για σινεφίλ, δημιουργούς και λάτρεις της τέχνης του κινηματογράφου από όλο τον κόσμο. Εμείς συνεπείς πλέον στο ραντεβού μας ήμασταν για ακόμα μια χρονιά εκεί.
Το φεστιβάλ φιλοξενείται στο καρτποσταλικό νησί από το 2018 και έχει καταφέρει μέσα σε λίγα χρόνια να εδραιωθεί ως ένας ζωντανός και πολυπολιτισμικός θεσμός, δίνοντας βήμα σε ανεξάρτητους δημιουργούς, νέους σκηνοθέτες και φρέσκες κινηματογραφικές φωνές. Με επίκεντρο ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους από όλο τον κόσμο, το SFF τολμά να φέρει ιστορίες διαφορετικές, τολμηρές και συχνά βαθιά ανθρώπινες μπροστά στο ελληνικό – και διεθνές – κοινό.
Η μαγεία του φεστιβάλ δεν περιορίζεται όμως μόνο στο περιεχόμενο. Το σκηνικό είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εμπειρίας. Οι προβολές στο εμβληματικό CineKamari, ένα από τα ομορφότερα θερινά σινεμά της χώρας και όχι μόνο έρχεται όπως κάθε χρόνο να απογειώσει την κινηματογραφική εμπειρία. Το Santorini Film Festival δεν είναι απλώς ένα φεστιβάλ. Είναι μια εμπειρία – αισθητική, πολιτισμική και συναισθηματική.
Στιγμές από το φεστιβάλ ,φωτ. Μάριος Ζούλης
Με καλή διάθεση, μία βεντάλια και ένα δροσερό κοκτέιλ στο χέρι, για να αντιμετωπίσουμε τον καύσωνα κάτσαμε να απολαύσουμε τις προβολές. Η θεματική του φετινού φεστιβάλ «We’re Not Really Strangers», ήταν πιο επικαιρη από ποτέ.
Αν θα έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιες ταινίες σίγουρα θα ήταν η νέα ταινία του Danis Tanovic, "My Late Summer" με την οποία άρχισε και η πρώτη μέρα του φεστιβάλ. Ένα βαθιά εσωτερικό ταξίδι μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας που φτάνει σε ένα ερημωμένο νησί για να διεκδικήσει την κληρονομιά της. Σύντομα όμως όλα αλλάζουν. Η ατμοσφαιρική σκηνοθεσία, λιτή αλλά φορτισμένη, και ο ρυθμός σου επιτρέπει να μπεις μέσα στην ψυχοσύνθεση της ηρωίδας. Δεν είναι μια ταινία που σε εντυπωσιάζει με έντονα γεγονότα – αλλά με σιωπές, βλέμματα και το βάρος της εσωτερικής αναμέτρησης. Την ίδια μέρα απολαύσαμε και το ελληνικό "Το δόντι και ο βράχος" του Κωστή Αλεβίζου ήταν μια σπαρακτικά επίκαιρη αναφορά στην τουριστική μετάλλαξη της Πύλου. Μια ιστορία επιστροφής που γίνεται μαρτυρία για όλα αυτά που χάνονται και για το πώς η νοσταλγία μπορεί να γίνεται πολιτική θέση.
Την επόμενη μέρα, το πρόγραμμα The Parent Trap εστίασε στη σχέση γονιών και παιδιών – με ιστορίες βαθιά ανθρώπινες, συγκινητικές και συχνά ωμά ρεαλιστικές. Ειδικά η "Κλημεντίνη" του Γιώργου Σταγάκη, με μια έφηβη ηρωίδα που παλεύει ανάμεσα στη λαϊκή αγορά και το όνειρο να γίνει ποδοσφαιρίστρια, με άγγιξε πραγματικά. Είναι σπουδαίο να βλέπουμε νέες ελληνικές φωνές να αποτυπώνουν την καθημερινότητα χωρίς φιοριτούρες, αλλά με σεβασμό και οξυδέρκεια.
Στιγμές από το φεστιβάλ ,φωτ. Μάριος Ζούλης
Η βραδιά έκλεισε με το Brief Encounter, ένα μωσαϊκό από φευγαλέες στιγμές – από παράξενες συναντήσεις μέχρι νυχτερινά μπαρ, καλλιτεχνικές γκαλερί και πρατήρια βενζίνης. Ξεχώρισα το "Greek Apricots", μια τρυφερή, αμήχανη γνωριμία σε ένα βενζινάδικο που τελικά λέει πολλά για τη μοναξιά και τη σύνδεση. Ενώ το animation “Common Fly”, του Ian Alexander Castracane όπου νιώσαμε συμπόνια για την κάπως μίζερη ζωή μίας ενήλικης μύγας, του Τζεφ. Όταν ο Τζεφ αποφασίζει όπως να ξαναπάρει την ζωή στα χέρια του συνειδητοποιεί με τον χειρότερο δυνατό τρόπο την ματαιότητα και ότι είναι απλώς μια μύγα στον ιστό μιας πανίσχυρης αράχνης που λέγεται σύστημα.
Όπως κάθε καλή προβολή όμως η καλύτερη στιγμή είναι το μετά. Εκεί που όλοι ανταλλάσσουμε εντυπώσεις και συναισθήματα. Εκεί συναντήσαμε και τον Γιάννη Τέλλη τον Γενικό Διευθυντή του Santorini Film Festival και μας είπε κάποια πράγματα παρά πάνω και απάντησε και σε κάποιες ερωτήσεις μας.
Γιάννης Τέλλη, Γενικός Διευθυντής του Santorini Film Festival, φωτ. Μάριος Ζούλης
Ρωτήσαμε ποια στοιχεία κάνουν το φεστιβάλ να ξεχωρίζει σε σχέση με άλλα αντίστοιχα της Ελλάδας;
«Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαντορίνης ξεχωρίζει για πολλούς λόγους. Πρώτα απ' όλα, η μοναδική τοποθεσία του νησιού και η τοποθεσία στο νησί, δημιουργεί μια αίσθηση μαγείας που επαυξάνει την εμπειρία της προβολής, συνδυάζοντας τον κινηματογράφο με τη φύση. Θέλω να σημειωθεί ότι στην HFP -που διοργανώνει το Φεστιβάλ (https://hf-p.com/portfolio/santorini-film-festival/ ) - έχουμε την φιλοσοφία όχι απλά να επιλέγουμε έναν όμορφο προορισμό στον οποίο θα δείξουμε ταινίες, αλλά να δημιουργούμε ένα γεγονός με ζωντανή την συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας, ένα γεγονός προσαρμοσμένο στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε μέρους, ένα γεγονός που εγγυάται στους συμμετέχοντες μια συνολική ολιστική εμπειρία τέχνης και κινηματογράφου!»
Με τον ίδιο να συμπληρώνει..
«Στις ταινίες που δεχτήκαμε φέτος, παρατηρήσαμε διαφορετικούς δημιουργούς από όλο τον κόσμο, να θέλουν να αναδείξουν -μέσα από τις ταινίες τους- την ανάγκη για σύνδεση, για επαφή και για αναγνώριση του άλλου. Επιλέξαμε ταινίες που δεν φοβούνται να "εκφραστούν" και να δείξουν το ανθρώπινο στην πιο ωμή ή τρυφερή τους μορφή, ενώ παράλληλα να τολμούν να αποτελούν μια φρέσκια κινηματογραφική ματιά. Κι αυτό είναι ένα ακόμα στοιχείο που μας κάνει να διαφέρουμε από τα άλλα φεστιβάλ."
ενώ αναφέρθηκε και στο κοινό που στηρίζει το φεστιβάλ λέγοντας:
«Το κοινό στο φεστιβάλ είναι μια μείξη ντόπιων και τουριστών. Η συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας στο φεστιβάλ είναι κάθε χρόνο συγκινητικά περισσότερη και πιο ενεργή, άλλοι ως θεατές, άλλοι ως εθελοντές, άλλοι ως χορηγοί. Το φεστιβάλ εγγυάται μια μοναδική εμπειρία τόσο για τους ντόπιους όσο και για κάθε επισκέπτη που θα τύχει να βρίσκεται στο νησί και θα επιθυμήσει να το παρακολουθήσει. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι κι εμείς βάζουμε ένα μικρό λιθαράκι στο μοναδικό τουριστικό προϊόν που λέγεται "SANTORINI".»
Τέλος δεν μπορούσαμε να μην αναφερθούμε και στην θεματική, το πως επιλέχθηκε η φετινή θεματική και αν είναι ένας από τους στόχους του φεστιβάλ να περνάει κάθε χρόνο ένα νέο μήνυμα.
«Η φετινή θεματική του Φεστιβάλ ήταν «We’re Not Really Strangers», δεν ήταν κάτι προσχεδιασμένο, δηλαδή δεν υπήρχε στο κάλεσμα των ταινιών ούτε είχε περάσει από το μυαλό της Υπεύθυνης και της Ομάδας Προγράμματος. Ήρθε αυθόρμητα, από τις καταστάσεις γύρω μας - πολιτικές, κοινωνικές, περιβαλλοντικές- κι από τις ίδιες τις ταινίες που υποβλήθηκαν. Σκοπός μας κάθε χρονιά είναι να γινόμαστε μια πλατφόρμα για κοινωνικά μηνύματα και για την ανάδειξη της αξίας του ίδιου του ανεξάρτητου κινηματογράφου.»
Το Santorini Film Festival ήταν για ακόμα μια χρονιά κάτι παραπάνω από ένα κινηματογραφικό event. Ήταν μια ευκαιρία να σταματήσεις λίγο τον χρόνο, να παρατηρήσεις, να νιώσεις. Κάτω από τον έναστρο ουρανό της Σαντορίνης, με ήχους από θάλασσα και σινεμά, ζήσαμε ιστορίες που – παρά το μικρό τους μήκος – άφησαν το δικό τους μεγάλο αποτύπωμα.
Αν αγαπάς το ανεξάρτητο σινεμά, τις ανθρώπινες ιστορίες και το καλοκαίρι, τότε αυτό το φεστιβάλ είναι μια εμπειρία που αξίζει να τη ζήσεις έστω και μία φορά. Εγώ, πάντως, ήδη σκέφτομαι την επόμενη.
Επίσημη ιστοσελίδα- santorinifilmfest.com/
Facebook - www.facebook.com/SantoriniFilmFestival/
Instagram - www.instagram.com/santorinifilmfest/
Facebook Event: fb.me/e/891vn02V7
