Με το πέρασμα του σπουδαίου Γαλλοελβετού σκηνοθέτη στην αιωνιότητα σηματοδοτείται η οριοθέτηση ανάμεσα στο πριν από αυτόν και στο μετά ως βάση για τον υπέρλαμπρο κινηματογραφικό σύμπαν που διαμόρφωσε.
Βασικό μήνυμά του η τέχνη που παραμένει πάντοτε αιώνια και ανεξίτηλη. Αποτελούσε τον κινηματογραφιστή που έκανε ταινίες κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας, μπολιάζοντάς τες με απεριόριστους συμβολισμούς από τον διακαλλιτεχνικό χώρο της λογοτεχνίας και της ζωγραφικής. Υπήρξε θεωρητικός του κινηματογράφου πριν περάσει στο σινεμά ως ζώντα οργανισμό.
Στον κινηματογράφο του όλα έμοιαζαν πιθανά, οι ταινίες του συνιστούν ένα ημερολόγιο ζωής, το πεδίο διοχέτευσης των παθών, ιδεών και των ενδόμυχων πόθων του καθενός μας. Τα πρόσωπα του Jean-Paul Belmondo, της Anna Karina, του Jean Seberg ή ακόμα και της Brigitte Bardot έχουν αποτυπωθεί σε δεκάδες ταινίες αλλά όχι με τον τρόπο που τα πρόβαλε εκείνος. Η μεγάλη αλλαγή στη ζωή και την καριέρα του θα ερχόταν από το 1967 όταν, πιο ριζοσπαστικοποιημένος από πολιτική άποψη, άρχισε να απομακρύνεται από τον εμπορικό κινηματογράφο, από τις παραδοσιακές μεθόδους διανομής, ακόμη και από τα μεγάλα φεστιβάλ.
Η διάσημη ρήξη του με τις Κάννες έγινε ακριβώς τον Μάιο του 1968, όταν, εν μέσω των διαδηλώσεων και των συγκρούσεων που γίνονταν εκείνη την εποχή στη Γαλλία, μαζί με τους συναδέλφους του κατάφερε να σταματήσει την έκδοση του φεστιβάλ σε ένδειξη αλληλεγγύης στους πολιτικούς αγώνες. που γίνονταν στους δρόμους. Η φιλμογραφία του περιλαμβάνει 131 τίτλους ως σκηνοθέτης (πολλοί από αυτούς μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ) μεταξύ 1955 και 2018, σε μια μακρά και λαμπρή κινηματογραφική καριέρα που περιλαμβάνει 76 υποψηφιότητες για βραβεία, με 51 βραβεύσεις στο ενεργητικό του. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 μπήκε σε έναν πολιτικό και πειραματικό κινηματογράφο. Τα τελευταία του έργα ήταν δύο ταινίες μικρού μήκους και ένα ντοκιμαντέρ, «The Image Book».
Μεταξύ των βραβείων που έλαβε είναι ένα τιμητικό Όσκαρ, ένας ειδικός Χρυσός Φοίνικας και δύο Σεζάρ, βραβεία που αποτίουν φόρο τιμής σε μια ιδιαίτερη καριέρα. Ο Γκοντάρ συνεργάστηκε με τους καλύτερους ηθοποιούς της εποχής, όπως ο Μπελμοντό, ο Αλέν Ντελόν, ο Έντι Κωνσταντίν, ο Ζαν-Πιερ Λεό ή η Άννα Καρίνα, η μούσα του κατά το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1960 και με την οποία ήταν παντρεμένος για μερικά χρόνια. Το σινεμά υποκαθιστά τον κόσμο όπως θα έπρεπε να είναι και ο Γκοντάρ ήξερε καλά να κάνει την ζωή μας τέχνη, κάπου λίγο πριν το όνειρο της νύχτας και λίγο πριν χαράξει η επόμενη μέρα.
Δρ. Κοσμάς Κοψάρης, κριτικός.
