Μια ταινία του Γιώργου Ζώη
Γράφει η Κλεοπάτρα Σβανά
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Μια όχι και τόσο διαφημισμένη ταινία προβάλλεται στα σινεμά για δεύτερη εβδομάδα. Ο νεότατος σκηνοθέτης έχει ήδη μια ταινία στο ενεργητικό του και έχει ήδη διακριθεί σε διεθνή φεστιβάλ για την ταινία του αυτή.
Το ΑΡΚΑΝΤΙΑ θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένα Ελληνικό θρίλερ. Μια απλή ιστορία θα έλεγε κανείς που μόνο απλή δεν είναι όταν προσπαθείς να κατανοήσεις τους συμβολισμούς και το μυστήριο που απεικονίζεται.
Το απλό της υπόθεσης είναι ότι πρόκειται για μια μοιχεία. Ωραία αυτό είναι ο καμβάς πάνω στον οποίο στήνεται όλο το σκηνικό.
Με αφορμή την εξωσυζυγική σχέση μιας γιατρού με τον ασθενή της, οι οποίοι σκοτώνονται σε τροχαίο. Το μοιραίο ζευγάρι ήταν μαζί σε μια από τις αποδράσεις του και από εκεί ξεκινάει να ξετυλίγεται ο μύθος.
Ο σύζυγος Βαγγέλης Μουρίκης, βρίσκεται στη διαδικασία αναγνώρισης πτώματος, στην παραλαβή των πραγμάτων της συζύγου και στην ανίχνευση των στοιχείων και του λόγου όπου η γυναίκα βρέθηκε σε ένα αυτοκίνητο με κάποιον ασθενή της στο φράγμα του Μαραθώνα.
Ζωντανοί και νεκροί αρχίζουν να ζουν στο ίδιο σκηνικό και να προσπαθεί ο θεατής να ανιχνεύσει ποιος είναι ποιος.
Τη βρήκα μια υπέροχη ταινία, με εξαιρετικούς κινηματογραφικούς ηθοποιούς όπως η Αγγελική Παπούλια , η Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, η Φλομαρία Παπαδάκη, ο Νίκος Γεωργάκης, η Έλενα Τοπαλίδου κ.α
Εκπληκτική σκηνή η ερωτική σκηνή μεταξύ των νεκρών εραστών και των αντίστοιχα ζωντανών έτερων συντρόφων αγκαλιά στο κρεβάτι.
Τα παπούτσια και ο αποχωρισμός από τα παπούτσια, οι ζωντανοί και αυτό που τους δένει με τους νεκρούς. Όλο αυτό το πλέξιμο σε κάνει να είσαι συνεχώς σε ένταση κατά τη διάρκεια της ταινίας για να καταλάβεις τι συμβαίνει. Και συνάμα να σκέφτεσαι αν θα μπορούσε όντως να ισχύει κάτι τέτοιο. Σύμφωνα με τη θεωρία του Πλωτίνου περί ψυχών, η οποία λέει: ότι ο νοητός κόσμος έχει ψυχές χωρίς σώματα ενώ στον αισθητό κόσμο οι ψυχές κατανέμονται σε σώματα. Στο νοητό κόσμο ο νους είναι μια ολότητα και εκεί δεν υπάρχει χώρος και χρόνος. Κάτι τέτοιο θέλει να παρουσιάσει και ο σκηνοθέτης.
Η σκηνή με τους γυμνούς νεκρούς που ερωτοτροπούν στο ΑΡΚΑΝΤΙΑ θυμίζει επιρροές από τον παγκόσμιο κινηματογράφο. Ο καθένας μπορεί να το μεταφράσει όπως θέλει.
Το ότι πρέπει να υποβληθείς σε όλο αυτό για να θυμηθείς είναι κι αυτό ένα κομμάτι του παζλ για να συνεχιστεί ο μύθος.
Και τελικά ποιος είναι αυτός που κουβαλάει το βάρος των ευθυνών; Στο τέλος γίνεται και ένας απολογισμός σε σχέση με ένα ιατρικό λάθος του συζύγου που η σύζυγος κουβαλούσε επί χρόνια.
Αποδεσμεύεται εν τέλη η ψυχή της συζύγου και του συζύγου και αλαφραίνει η ψυχή τους.
Ακόμα και ο αστυνομικός το όργανο της τάξης (Βαγγέλης Ευαγγελινός) δακρύζει για το χαμένο σκύλο του που και αυτός χορεύει με τις ψυχές των ανθρώπων!
Με μια ματιά δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς και πολλά αυτή είναι η πρώτη ανάγνωση του περίπλοκου σεναρίου.
Διάβασα κριτικές του κόσμου που άλλοι την αποθεώνουν την ταινία και άλλοι την καταβαραθρώνουν.
Αν είσαι έτοιμος να αντέξεις και να σκεφτείς, -αν όχι να συγκινηθείς τουλάχιστον για τους δικούς σου πεθαμένους- είναι σίγουρα μια κινηματογραφική πρόκληση!
