Μια ταινία του Ζαχαρία Μαυροειδή.
Είναι Πέμπτη, ακυρώθηκε η πρόβα μου, αναβλήθηκε η παράστασή μου για χάρη ενός ιού που τέθηκε η χώρα σε καραντίνα. Είμαι σπίτι σκέφτομαι να κάνω την απόπειρα να δω μία παράσταση στο Εθνικό. Αρκετά θέατρα ακόμα δεν είχαν ανακοινώσει την επίσημη παύση των 15 ημερών. Πηγαίνω στο Ρεξ, στο ταμείο μας ενημέρωσαν ότι μετά από δεκαπέντε μέρες θα ξανανοίξει το θέατρο.
Σκέφτομαι να κάνω μία βόλτα. Η κόρη μου με παροτρύνει να πάμε δίπλα στο Ιντεάλ να δούμε μια ταινία με τον Μιχάλη Σαράντη. Κοιτάζω την ώρα, σε πέντε λεπτά αρχίζει. Το σινεμά είναι ανοιχτό , ρωτάμε αν θα γίνει προβολή μας απαντάει: ΄΄ναι΄΄. Μπαίνουμε εμείς κι άλλα 7 άτομα.
Ούτε ήξερα τι θα δώ. Δράμα; Κωμωδία; Αλτερνατιβιά; Ούτε το σκηνοθέτη ήξερα δεν τον είχα ξαναακούσει.
Είναι από αυτές τις κρυμμένες ταινίες που τις βλέπεις και αναφωνείς: ΄΄ τι λες ρε παιδί μου;΄΄
Απόστρατος στου Παπάγου λοιπόν. Δεν έχω πάει καν στου Παπάγου, δεν ήξερα ότι είναι τόσο ωραία γειτονιά.
Το πλαίσιο της ταινίας έχει ως εξής: ένας νέος που προσπαθεί να ορθοποδήσει στην κρίση την περίοδο του 2011-2012 αναγκάζεται να μείνει στο σπίτι του παππού του ο οποίος ήταν στρατιωτικός. Η ταινία είχε πολύ αργό ρυθμό παρ’ ότι είναι σύγχρονη. Μόνο και μόνο για να αφουγκράζεται ο θεατής τα συναισθήματα του ήρωα.
Ζούσες την ταινία. Αυτό είναι κινηματογράφος! Τα πλάνα τα κοντινά, οι στιγμές, οι σιωπές. Μου αρέσει όταν ο σκηνοθέτης με τον ρυθμό του περνάει το συναίσθημα στο θεατή.
Γέλασα σε πάρα πολλά σημεία της ταινίας, όχι γιατί ήταν κωμική αλλά γιατί είχε ένα σαρκαστικό σχολιασμό.
Η ταινία ενώ μιλάει για την κρίση ενός νέου που ψάχνει το δρόμο του, έχει αναφορές στο παρελθόν, τον εμφύλιο και κάποιο μέρος της ιστορίας, που μέσα από το ψάξιμο του ήρωα ανακαλύπτει και το παρελθόν του παππού του.
Τρυφερή πολλές φορές, σκληρή άλλες, γραφική αλλά και σύγχρονη.
Παρουσίες στην ταινία όπως της Ξένια Καλογεροπούλου, του Θανάσης Παπαγεωργίου είναι αυτές που την κάνουν να ξεχωρίζει
Η Γιώτα Φέστα κλασσική φιγούρα στις σύγχρονες ελληνικές ταινίες. Ο Άκης Σακελαρίου είχε μια διακριτική παρουσία.
Ο Γιάννης Νιάρος πειστικότατος.
Και φυσικά ο Μιχάλης Σαράντος πολυτάλαντος.
Δυστυχώς δεν μπορώ να παροτρύνω το κοινό να τη δεί στην παρούσα φάση γιατί κλείνουν τα σινεμά. Όταν και αν ξανανοίξουν δεν ξέρω αν θα συνεχιστεί η προβολή της.
Από τη μεριά μου θεωρώ σεναριακά άρτια την ταινία. Καταφέρνει και αφήνει μικρές εκκρεμότητες που τις λύνει σιγά σιγά. Και σκηνοθετικά έχει την προσωπική του ματιά ο Μαυροειδής. Είναι πολύ ευχάριστο που νέοι σκηνοθέτες μπορούν και κατακτούν σιγά σιγά την κινηματογραφία έστω και με μικρότερες εταιρίες παραγωγής και με την μη επαρκή διανομή σε κινηματογράφους.
Γράφει η Κλεοπάτρα Σβανά
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
