Πόσο εύκολο είναι να διαχειριστεί κανείς την απώλεια σήμερα, σε μια κοινωνία που βρίσκεται αντιμέτωπη με την παγκόσμια οικονομική κρίση?
Πώς αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι την απόλυση, την ασθένεια, το θάνατο? Πώς αντιδρούν όταν χάνουν το σπίτι τους ή τους αγαπημένους τους? Πώς βρίσκουν τη δύναμη να συνεχίσουν?
Όλα αυτά τα τόσο επίκαιρα, ανθρώπινα και ρεαλιστικά θέματα πραγματεύεται η ταινία Nomadland, βασισμένη στο βιβλίο Νοmadland : Surviving America in the Twenty-First Century, της Jessica Bruder .
Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Chloe Zhao, η Frances Macdormand και μια ομάδα ερασιτεχνών-κατά κύριο λόγο- ηθοποιών, μας παρουσιάζουν τη ζωή ανθρώπων που περιπλανιούνται από τόπο σε τόπο, χωρίς μόνιμο σπίτι, εργασία και οικογένεια.
Η ερμηνεία της Frances Macdormand ως Fern, είναι καθηλωτική.
Η Fern μια γυναίκα γύρω στα πενήντα, χάνοντας τη δουλειά της και τον άνδρα της αποφάσισε να ζήσει πλέον νομαδικά, εργαζόμενη περιστασιακά , χωρίς δεσμεύσεις, γυρνώντας την Αμερική με το τροχόσπιτό της.
Στην πορεία θα συναντήσει ξεχωριστούς και ενδιαφέροντες ανθρώπους, ο καθένας από τους οποίους για προσωπικούς λόγους ασπάστηκε τη φιλοσοφία της νομαδικής ζωής.
Κάθε εξομολόγηση προσωπικής ιστορίας των νομάδων, ανάμεσά σε αυτές και της Fern, επιφυλλάσσει βαθιά συγκίνηση και προβληματισμό για τον θεατή.
Η Macdormand στο βλέμμα της, αποτυπώνει όλα τα συναισθήματα της Fern. Πόνος, αποστασιοποίηση, δυναμισμός.
Τα τολμηρά πλάνα της Chloe Zhao, αποτυπώνουν τη ρεαλιστική εκδοχή της νομαδικής ζωής, ακολουθώντας την πορεία της Fern. Η επιλογή δε μη επαγγελματίων ηθοποιών είναι ιδιαίτερα εύστοχη, καθώς προσδίδει ακόμα πιο ανθρώπινο στοιχείο στο ταξίδι της, αναδεικνύοντας τη σημασία των μικρών στιγμών που μοιράζεται μαζί τους.
Ομολογώ πως εκ πρώτης όψεως η ταινία παρασύρει το θεατή σε μια μελαγχολική διάθεση.
Δεν αργεί όμως να συνειδητοποιήσει πως ακόμα και στη σκληρή εκδοχή της, η ζωή κρύβει τις ομορφιές της και πως το ταξίδι πρέπει να συνεχίσει, όπως ακριβώς συνεχίζει και το ταξίδι της Fern.........