Το βιβλίο του Μαρκ Χάντον έχει διασκευαστεί για το θέατρο και εδώ και 2 σαιζόν παίζεται από το θέατρο του Νέου Κόσμου σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.
Το θεατρικό έργο το έχει γράψει ο Σάιμον Στίβενς.
Η παράσταση έχει πολυσυζητηθεί γιατί ο Γιάννης Νιάρος ερμηνεύει έναν 15χρονο που έχει αυτισμό. Η αλήθεια είναι ότι : η προσέγγισή του είναι εξαιρετική. Να σημειωθεί ότι ο ηθοποιός έχει βραβευθεί το 2018, με το βραβείο Χορν για το: ‘’Στέλλα Κοιμήσου’’.
Το έργο (ποιος σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα) παιζόταν τους δύο προηγούμενους χειμώνες στο θέατρο Καρέζη και φέτος το καλοκαίρι βγήκε σε περιοδεία με διαφορετική διανομή ηθοποιών εκτός από τον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Τα δυνατά ονόματα που έπαιζαν (Θέμης Πάνου, Κόρα Καρβούνη, Αλεξάνδρα Αϊδίνη) στην χειμερινή παράσταση δίναν αρκετούς πόντους στην παράσταση και το: ΄΄από στόμα σε στόμα΄΄ είχε φτάσει αρκετές φορές στα αυτιά μου.
Λυπάμαι που θα το πω αλλά είναι μία από τις φορές που πήγα να δω την παράσταση γιατί άκουσα τον κόσμο και όχι τη δική μου διάθεση να δω την παράσταση.
Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος είναι ένας αξιόλογος σκηνοθέτης που κατά το παρελθόν έχω επισκεφτεί το θέατρό του και έχω δει τις παραστάσεις του με ζέση.
Προχθές (13/09/2020) παρακολούθησα την παράσταση στη Νέα Σμύρνη στις Ιονικές Γιορτές και ενώ δεν έχω να πω κάτι αρνητικό για το όλον. Απλά κουράστηκα.
Όχι ότι δεν είχα να προσέξω , φωτισμούς, σκηνικά, κουστούμια κλπ, αλλά η δόμηση του έργου θα μπορούσαμε να πούμε ήταν αλλόκοτη. Και αυτό φαντάζομαι συνέβη επειδή ο σκοπός ήταν να δούμε μέσα από τα μάτια και μέσα από τη σάρκα του αυτισμού τον ίδιο τον αυτισμό.
Το έργο ξεκινά από το θάνατο ενός σκύλου για να καταλήξει σε μια κακή οικογενειακή ιστορία. Ο ήρωας προσπαθεί να εξιχνιάσει το μυστήριο αντιμετωπίζοντάς το ως θρίλερ. Η κατάληξη όμως είναι να μάθουμε το πόσο ΄΄κακοί΄΄ γονείς ήταν οι γονείς του Κρίστοφερ.
Αναρωτήθηκα γιατί, αν όντως η ιστορία ήταν γραμμένη από τον αυτιστικό και αν είναι πραγματική ιστορία.
Δεν έβγαλα άκρη, δεν έχω διαβάσει το βιβλίο δεν μπορώ να απαντήσω. Θα το επιδιώξω όμως και θα το συμπεράνω.
Έχω δει ταινίες για το θέμα, ο rainman είναι η διασημότερη. Αλλά και ο Δημήτρης Κολλάτος μας έχει διδάξει μέσα από τις ταινίες του για τον Άλκη.
Δεν θέλω να απογοητεύσω το κοινό, τα ευρήματα και η σκηνοθεσία του Θεοδωρόπουλου εξακολουθούν να είναι γόνιμα και λειτουργικά. Η δομή και η μορφή του κειμένου δεν μου άρεσε. Αν και θα μπορούσε να θεωρηθεί ιδιαίτερη από κάποιους.
Η καλύτερη στιγμή της παράστασης είναι το τέλος κατά τη διάρκεια της υπόκλισης, που ο Γιάννης Νιάρος προσπαθεί να μας εξηγήσει όντας ακόμα ο ρόλος, πώς έλυσε τις μαθηματικές πράξεις στο διαγωνισμό που έλαβε μέρος ως ταλέντο. Είναι γνωστό άλλωστε ότι τα παιδιά που πάσχουν από αυτισμό δεν έχουν κοινωνική αλληλεπίδραση αλλά μπορεί να έχουν ταλέντο σε αριθμούς και μαθηματικά.
Η Μαρία Κατσανδρή σταθερή αξία και μια ανάσα στην παράσταση.
Τα συμπεράσματα δικά σας, περιμένω την δική σας γνώμη.
Γράφει η Κλεοπάτρα Σβανά
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.