To κείμενο γράφει η Βαλεντίνη Δαφνούλη
Η παράσταση "Καταποντισμός" του Βασίλη Βηλαρά, η οποία φιλοξενείται στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, αποτελεί το φινάλε μιας θεατρικής τριλογίας που εκθέτει - για την ακρίβεια ξεμπροστιάζει - την σύγχρονη, αλλά και παλιότερη, ελληνική κουλτούρα.
Ο “Λοιμός”, σήμανε την έναρξη της τριλογίας, με μια μουσική παράσταση που έθιξε τον σεξισμό, την ομοφοβία και τον ρατσισμό της ελληνικής κοινωνίας. Σε δεύτερο στάδιο ήρθε ο “Σεισμός”, με τις εξολομολογήσεις queer, non-binary και trans ατόμων, απαντώντας σε κοινωνικά στερεότυπα, στη ρητορική μίσους και δίνοντας χώρο στις προαναφερόμενες ταυτότητες να εκθέσουν τον οπισθοδρομισμό της χώρας μέσω προσωπικών βιωμάτων. Ο “Καταποντισμός”, ως τελικό στάδιο, αποτέλεσε επίσης καθρέφτη της ελληνικής πραγματικότητας, αμφισβητώντας αναπόφευκτα την ιστορική και κοινωνικοπολιτική εξέλιξη της χώρας ανά τα χρόνια. Συγκεκριμένα, ο “Καταποντισμός” συμπεριλαμβάνει την αφήγηση ιστοριών και γραμμάτων από το πρώτο γκέι περιοδικό της Ελλάδας, το "Αμφί", και αναδεικνύει τις διαφορετικές ταυτότητες της LGBTQI+ κοινότητας, καθώς και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει.
Ο Kristof έθεσε τον τόνο του έργου, μετέδωσε κάποιες από τις πιο πολύπλοκες αφηγήσεις, και η επιδέξια σκηνική παρουσία του, τραβούσε ανελλιπώς την προσοχή του κοινού. Το Niko Rupllem, με τη διασκευή του γνωστού “Του αγοριού απέναντι”, έντυσε την πιο σέξι σκηνή της παράστασης. Το Ανδρέας Teddy Λαζαράκος αποτέλεσε την επιτομή μεταξύ δραματικού και κωμικού. Η Dolly Vara ήταν καταπέλτης - και χαριστική βολή το ραπ που συνόψισε την ταυτότητα του έργου. Και τέλος, ο Βασίλης Βηλαράς, στον ρόλο του οικοδεσπότη, άφησε χώρο για την εξέλιξη της αφήγησης, και έκλεισε με ένα προσωπικό φινάλε. Υπογράφοντας το τελευταίο μέρος της τριλογίας, γιορτάζει την ταυτότητα έξω από την ετεροκανονικότητα, την πατριαρχική νόρμα και τον συντηρητισμό που χαρακτηρίζει την ελληνική κουλτούρα - αλλά και την ελληνική θεατρική σκηνή.
Το ενδυματολογικό από τον Χρύσανθο Χριστοδούλο, έφερε μια αισθητική αρμονία στο σκηνοθετικό και σκηνογραφικό, από τον Δήμο Κλιμενώφ - οι πίνακες του Θανάση Μέγκου ήταν το πιο κατάλληλο background για την συγκεκριμένη σύνθεση. Την κίνηση επιμελήθηκε ο Ευστράτιος Γιαννίκος και τη μουσική η Ecati, ενώ στα φώτα ήταν η Βάσια Ατταριάν. Την αρχειακή έρευνα και δραματουργία ανέλαβε η Λεμονιά Γιαννίρη.
Θέατρο ΡΕΞ - Πειραματική Σκηνή Εθνικού Θεάτρου - Πανεπιστημίου 48