To κείμενο γράφει η Βαλεντίνη Δαφνούλη
Το Inferno, της Hauscompanytheatre και σε σκηνοθεσία του Μάριου Κακουλλή, επιστρέφει στους δρόμους της Αθήνας και επιχειρεί μια φιλόδοξη θεατρική πρόταση, βασισμένη στην «Κόλαση» του Δάντη, η οποία εκτυλίσσεται μέσα σε ένα ειδικά διαμορφωμένο 608.
Από την αναμονή στο πεζοδρόμιο έως το τελικό δρομολόγιο στα νεκροταφεία λεωφορείων στα Άνω Λιόσια, το κοινό καλείται να βιώσει ένα ταξίδι ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το φαντασιακό. Στην επιστροφή, η ατμόσφαιρα του λεωφορείου έχει μια συνολική διάθεση κάθαρσης, όπου, με ανοικτά πια παράθυρα και κάτω από ατμοσφαιρικά φώτα, το κοινό μπορεί να απολαύσει τη μουσική και να πιει μια μπίρα μέχρι την επιστροφή του στην αφετηρία.
Η σκηνοθεσία αξιοποιεί αρκετά εύστοχα τον περιορισμένο χώρο του λεωφορείου, καθώς και τους ερμηνευτές που παίζουν, κινούνται και φωτίζουν την σκοτεινή σκηνή του. Η αφήγηση του Κορνήλιου Σελαμσή έχει βάθος, ενώ ο Κωνσταντίνος Μαυρόπουλος ως (κυρίως) tour guide, αποτελεί ένα από τα highlights της παράστασης, ξεχωρίζοντας με το χιούμορ του. Ο υπόλοιπος θίασος (που αποτελείται από τους - Μαριαλένα Ηλία, Γιώργος Γιαννάκης, Θάνος Μάνος, Αναστάσης Γεωργούλας, Δανάη Αρσενία Φιλίδου, Αλέξανδρος Πιεχόβιακ, Μέγκυ Σούλι) επίσης στοχευμένα συμπεριφέρεται σε αυτό το περιβάλλον και στην αισθητική της παράστασης.
Η παράσταση παρουσιάζει κάποιες δυναμικές και πρωτότυπες ιδέες, που ως δραματικές ευκαιρίες, ίσως και να μένουν ανεκμετάλλευτες σε σχέση με αυτό που υπόσχεται η θεματική της Κόλασης. Παράδειγμα αποτελεί το φινάλε που, αν και ομολογουμένως αποτέλεσε καταπληκτική επιλογή τοποθεσίας, είναι μια στιγμή live μουσικής που δεν κορυφώνει τη τελετουργική, σχεδόν post-apocalyptic φύση του έργου ή της τοποθεσίας. Πολυφωνικές και ταυτόχρονες δράσεις, επίσης, ίσως να έδιναν περισσότερο βάρος στο κείμενο και στη δραματουργία, από το σταθερό voice over που επιλέχθηκε.
Ωστόσο, το Inferno είναι σίγουρα μια δυνατή σκηνική πρόταση και μια ιδιαίτερη εμπειρία performance.
