της Κλεοπάτρας Σβανά Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. Παρακολοθώντας μια παράσταση ΄΄παλιού τύπου΄΄ σκέφτηκα πράγματα για την εξέλιξη που θα έπρεπε να έχει το θέατρο.
Σίγουρα το θέατρο είναι μια τέχνη που υπάρχει στους αιώνες, έχει αντέξει και δεν θα πεθάνει. Για να παραμείνει όμως ζωντανό θα πρέπει να ακολουθεί την εποχή.
Θεματολογία που είναι ξεπερασμένη ή δεν έχει να δώσει κάποιο μήνυμα για την εποχή ίσως είναι λάθος να προσπαθεί ένας θίασος να την επιβάλει. Από την άλλη παλιοί ηθοποιοί που δεν έχουν εξασκήσει τα εκφραστικά τους μέσα και έχουν παραμείνει στις ΄΄μανιέρες΄΄ του παρελθόντος ίσως είναι άτοπο να βρίσκονται επί σκηνής.
Με ενοχλεί επίσης το γεγονός ότι το ρόλο του σκηνοθέτη πρέπει να τον παίζει ο ίδιος ο ηθοποιός επικαλούμενος την πείρα του. Σέβομαι τις προσωπικότητες που έχουν διανύσει χιλιόμετρα στο σανίδι αλλά θα προτιμούσα να απευθύνονταν σε σκηνοθέτες και ίσως σε νέους έλληνες συγγραφείς.
Δεν θα ήθελα να γράψω μια κακή κριτική για την παράσταση που είδα, αλλά με βάση αυτά που είδα σκέφτηκα τα παραπάνω.
Υπάρχουν νέοι άνθρωποι που τεχνικά και γνωστικά διαθέτουν ικανότητες που θα μπορούσαν με ανάλογες συνεργασίες να προσφέρουν πολλά στο θέαμα και την υποκριτική τέχνη.
Η πείρα των παλαιών και η γνώση των νεότερων θα ήταν μια καλή χημεία για αποτελέσματα που θα βοηθήσουν τη θεατρική τέχνη να αποκρυσταλωθεί και να γίνει όαση πνευματικής ανάτασης και να υπάρχει αμοιβαία επίδραση και στο θεατή και στους καλλιτέχνες.