Η γκαλερί Bernier/Eliades παρουσιάζει την έκθεση Works on Paper 1972 - 2020, από την Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου, 19:00 - 21:00. Σε αυτή την έκθεση θα παρουσιαστούν έργα, πάνω σε χαρτί, καλλιτεχνών που έχουν συνεργαστεί με την γκαλερί από το 1972 έως και σήμερα.
Aλέξης Aκριθάκης, Stephen Antonakos, Delia Brown, Michael Buthe, Paolo Colombo, Διονύσης Kαβαλλιεράτος, Γιάννης Kουνέλλης, William Kentridge, Richard Long, Valérie Mannaerts, Brice Marden, Marisa Merz, Mario Merz, Annette Messager, Juan Muñoz, Nίκος Ναυρίδης, Tony Oursler, Raymond Pettibon, Jon Pylypchuk, Daniel Richter, Jim Shaw, Χριστιάνα Σούλου, Aλέξανδρος Tζάννης, Kara Walker, Lawrence Weiner, Sue Williams, Robert Wilson, Gilberto Zorio.
20 Φεβρουαρίου – 2 Απριλίου, 2020
Επιμέλεια έκθεσης Paolo Colombo
Βernier Eliades gallery
Επταχάλκου 11,Αθήνα,Τ.Κ 118 51,
Τηλέφωνο επικοινωνίας: + 00 30 210-3413935-7
Ωράριο λειτουργίας:
Τρίτη -Παρασκευή: 10.30-18.30
Σάββατο: 12.00-16.00
http://www.bernier-eliades.com
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Διάρκεια έκθεσης: 20-2--2020 ως 2-4--2020
Ο Aλέξης Aκριθάκης (1939 -1994, Ελλάδα) ανέπτυξε ένα ζωγραφικό ιδίωμα που παρωδούσε την παραδοσιακή γλώσσα υιοθετώντας στοιχεία των κόμικς. Η επιλογή αυτής της μορφής εικαστικής έκφρασης υπήρξε ο πιο ευφάνταστος αγωγός της λεπτής και ανατρεπτικής ειρωνείας του.
Ο Stephen Antonakos (1926, Ελλάδα – 2013, ΗΠΑ) μετανάστευσε το 1930 με την οικογένειά του στην Αμερική, όπου μεγάλωσε και σπούδασε. Ήταν ζωγράφος/γλύπτης και από τους πρώτους καλλιτέχνες της δεκαετίας του 1950 που χρησιμοποίησε το νέον στην δουλειά του.
Η Delia Brown (γ.1969, ΗΠΑ) είναι γνωστή για τον εκλεπτυσμένο και επιμελή ρεαλισμό των έργων της, βασισμένο σε φωτογραφίες που σκηνοθετεί και φωτογραφίζει η ίδια. Συχνά εμφανίζεται ως χαρακτήρας στα έργα της, διατηρώντας την προσωπική και παθιασμένη αμφιθυμία της.
O Michael Buthe (1944 – 1994, Γερμανία) υπήρξε μια από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες της γερμανικής τέχνης και ζούσε μεταξύ Κολωνίας και Μαρακές κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970. Το έργο του δημιουργεί μια ζωτική αφηγηματική ατμόσφαιρα στην οποία χρώματα, πινακίδες και καθημερινά αντικείμενα από διαφορετικές κουλτούρες παρουσιάζονται ως μυθικά σύμβολα σε φανταστικούς κόσμους.
Τα ζωγραφικά έργα του Paolo Colombo (1949, Ιταλία) απεικονίζουν μια λυρική σειρά από στιγμές μεγάλης έντασης. Επιλέγοντας την ακουαρέλα ως μέσο που αντιστέκεται σε διορθώσεις, ο Colombo δημιουργεί έργα που κινούνται στους πιο απαλούς ή πυκνούς τόνους και χρησιμοποιώντας τις ακουαρέλες ως χαρτί, γράφει πάνω σε αυτές την ποίησή του ή απεικονίζει επιλεκτικές εικόνες από τις μνήμες του.
Η δουλειά του Διονύση Καβαλλιεράτου (γ.1979, Ελλάδα) αποκαλύπτει το προσωπικό του μυθολογικό σύμπαν με αιχμηρά ειρωνικό χιούμορ. Τα έργα του ανατρέπουν ιστορικά και κοινωνικά δεδομένα με έναν ιστό αναφορών από comics και την κόλαση του Δάντη, μέχρι παιδικά παραμύθια και την Αλ-Κάιντα. Οι μετά-ποπ αφηγήσεις του απεικονίζουν το ανθρώπινο είδος στα ύψη και στα βάθη του μεγαλείου του.
Το έργο του πιο γνωστού Νοτιο Αφρικανού καλλιτέχνη William Kentridge (γ. 1955, Γιοχάνεσμπουργκ) ακολουθεί μια προσωπική πορεία δια μέσου της κληρονομιάς του απαρτχάιντ και της αποικιοκρατίας, χρησιμοποιώντας με καινοτομία το σχέδιο, το κολάζ, την εικονογράφηση, το θέατρο και το φιλμ. Ο Kentridge θεωρεί τη δουλειά του άμεσα συνδεδεμένη με το Γιοχάνεσμπουργκ, την πόλη όπου γεννήθηκε και στην οποία ζει κι εργάζεται μέχρι σήμερα
Ο Γιάννης Κουνέλλης (1936 Ελλάδα – 2017 Ιταλία) είναι διεθνώς αναγνωρισμένος ως ηγετική φιγούρα του κινήματος Arte Povera και ως οπτικός φιλόσοφος που με ποικίλα μέσα συντάσσει μία νέα εννοιολογική και αισθητική αλφάβητο. Έχει αφιερωμένη αίθουσα στην Tate Modern, ενώ έργα του συγκαταλέγονται στις συλλογές των μουσείων Guggenheim και MoMA ΝΥ.
Ο Richard Long (γ.1945, Αγγλία), ανήκει στους πρωτοπόρους της Εννοιολογικής τέχνης. Από το 1967 ο Long μετασχηματίζει τον περίπατο σε έργο τέχνης, γλυπτά, φωτογραφίες και κείμενα. Η δουλειά του είναι ταυτόχρονα μοντέρνα και «πριμιτίφ», εννοιολογική και υλική, εστιάζοντας στον προβληματισμό τόσο για το τελειωμένο έργο τέχνης όσο και για την πορεία της ολοκλήρωσής του.
Η δουλειά της Valérie Mannaerts (γ.1974, Βέλγιο) εξετάζει τα όρια ανάμεσα στην εικόνα και το αντικείμενο με έναν τρόπο που θυμίζει τους υπερρεαλιστές, εστιάζοντας στον υλικό κόσμο, την οπτική κουλτούρα, τη σωματικότητα και τις μορφές συνείδησης.
Στα έργα του ο Brice Marden (γ. 1938, ΗΠΑ) συνδυάζει τις διαγραμματικές συνθέσεις του Μινιμαλισμού, την αμεσότητα του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού και την διαισθητική χειρονομία της καλλιγραφίας στην εξερεύνηση της χειρονομίας, της γραμμής και της οργάνωσης.
Ο Mario Merz (γ.1925-2009, Ιταλία), σημαντικό μέλος της Arte Povera, δημιουργεί φόρμες για να συμπληρώσουν χώρους-κόσμους δικής του επινόησης. Ιγκλού, δεμάτια, πίνακες, κώνοι και σπείρες, αριθμητικές ακολουθίες και σωλήνες νέον, είναι επαναλαμβανόμενα μοτίβα σε αυτούς τους ουτοπικούς κόσμους. Στα έργα του αντιπαραθέτει απλά υλικά που φέρνουν στο μυαλό τη φύση αλλά και πιο τεχνολογικά αντικείμενα.
Η Marisa Merz (γ.1925 - 2019, Ιταλία) ήταν μία από τις κεντρικές προσωπικότητες και η μόνη γυναίκα που συνδέεται με το κίνημα της Arte Povera στα τέλη της δεκαετίας του ‘60 και του '70. Γνωστή για την ασυνήθιστη χρήση υλικών όπως χαλκός, σύρμα, πηλός και κερί, τα γλυπτά και τα σχέδια της Merz αντανακλούν την ποιητική ευαισθησία και το όραμά της για την τέχνη και τη ζωή.
Η Annette Messager (γ.1943, Γαλλία) είναι μία από τις σημαντικότερες καλλιτέχνιδες της Ευρώπης. Ξεκίνησε την καριέρα της τη δεκαετία του ‘70, εξερευνώντας αρχικά την δική της ταυτότητα και κατά προέκταση το ρόλο της γυναίκας στη γαλλική κοινωνία της εποχής. Σταδιακά αυτή η εξερεύνηση απέκτησε ένα πιο οικουμενικό και διαχρονικό χαρακτήρα
O Juan Muñoz (1953 - 2001, Ισπανία) δημιουργεί παραστατικά έργα, που ενσωματώνουν αναγνωρίσιμα αντικείμενα και ανθρώπινες φιγούρες και διαθέτουν ένα γκροτέσκο στοιχείο. Τα έργα του δέχονται ερμηνεία αλλά το νόημά τους δεν ξεκαθαρίζεται ποτέ πλήρως, καθώς ο καλλιτέχνης πάσχιζε να δημιουργήσει μία διαρκή αίσθηση μυστηρίου.
Ο Νίκος Ναυρίδης (γ.1958, Ελλάδα) σε αυτή την έκθεση παρουσιάζει έργα που εξερευνούν τις δυνατότητες του σχεδίου θέτοντας ερωτήματα σχετικά με τον αφηγηματικό χαρακτήρα του μέσου. Ένα σύνολο από γραμμές, σχήματα, αρχιτεκτονικά στοιχεία, οργανικές μορφές, φυσικά μοτίβα, μηχανικά μέλη, ξεδιπλώνουν ιστορίες που αν και μπορεί κανείς να παρακολουθήσει είναι τελικά δύσκολο να περιγραφούν.
Ο κεντρικός άξονας της δουλειάς του Tony Oursler (γ.1957, ΗΠΑ) είναι το ανθρώπινο σώμα και πως αυτό επηρεάζεται από τη βία, τα media, τη σεξουαλικότητα, τις ψυχικές διαταραχές, και την τεχνολογία. Τα τελευταία χρόνια ο καλλιτέχνης εστιάζει το ενδιαφέρον του στη σύγχρονη τάση που δημιουργεί μηχανές για να ερμηνεύουν και να μετρούν τις ανθρώπινες εκφράσεις και γοητεύεται από τη σύγχρονη ψυχολογία και τις εκλεπτυσμένες μιμητικές τεχνολογίες.
Ο Raymond Pettibon (γ.1957, ΗΠΑ) είναι ίσως από τους σημαντικότερους σύγχρονους Αμερικανούς καλλιτέχνες που επικεντρώθηκαν στο σχέδιο ως πρωταρχικό μέσο. Ενώ το ύφος του αρχικά στηρίχθηκε στην εικονογράφηση κινουμένων σχεδίων, στην πορεία ανέπτυξε μια εντελώς προσωπική προσέγγιση που χαρακτηρίζεται από μια μοναδική και εξεζητημένη σχέση μεταξύ εικόνας και κειμένου.
Ο Jon Pylypchuk (b.1972, Καναδάς) ασχολείται με τη ζωγραφική, τη γλυπτική, την εγκατάσταση και το βίντεο. Δουλεύοντας με απλά υλικά (ψεύτικη γούνα, ξύλο, ύφασμα, λαμαρίνα, κουτιά μπύρας, ηλεκτρικούς λαμπτήρες, αφρό πολυουρεθάνης κλπ.), ο Pylypchuk επαναλαμβάνει τις πρακτικές κολάζ και bricolage που προέρχονται από την Art Brut.
Ο Daniel Richter (γ.1962, Γερμανία) θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς αντιπροσώπους της Νέας Αφαίρεσης. Στο επίκεντρο της δουλειάς του είναι οτιδήποτε αφορά στη σύγχρονη κοινωνία, δημιουργώντας έργα εμπνευσμένα από εικόνες κοινωνικής πάλης που συναντά κανείς στην καθημερινότητα.
O Jim Shaw (γ.1952, ΗΠΑ) είναι διεθνώς γνωστός για τις πολυσύνθετες, αφηγηματικές σειρές έργων που δημιουργεί, συνδυάζοντας ανατρεπτικές τεχνοτροπίες και στυλ. Η δουλειά του είναι συνυφασμένη με στοιχεία της αμερικάνικης ποπ κουλτούρας που εναλλάσσονται μέσα σε ένα δομικό πλαίσιο αφηγηματικών ενοτήτων. Ο καλλιτέχνης αποσκοπεί να υπονομεύσει την υπεροπτική avant - garde, τον πουριτανισμό της αμερικάνικης κουλτούρας και τη γνησιότητα στην τέχνη.
Η Χριστιάνα Σούλου (γ.1961, Ελλάδα) δημιουργεί σχέδια που χαρακτηρίζονται από ευαισθησία αλλά και μια ακαδημαϊκή σχεδόν αυστηρότητα, αποτελώντας, δε, σχόλια επάνω στην ανθρώπινη κατάσταση. Στα σχέδιά της εύκολα διακρίνει κανείς μια ιδιαίτερη προσοχή σε πνευματικές και ψυχολογικές καταστάσεις, καθώς και μια άμεση σχέση με τον χορό και το θέατρο. Τα έργα της μοιάζουν να συνεχίζουν, αλλά και να πραγματεύονται εκ νέου, μια παράδοση που ξεκινά από τη φιλοσοφία του Heinrich Von Kleist και συνδιαλέγεται με το έργο του Hans Bellmer.
Η σειρά έργων του Αλέξανδρου Τζαννή (γ.1979, Ελλάδα) με τίτλο ‘Blue Black Layers Over the White Cities’ ξεκίνησε το 2015 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Αφορά χαρτογραφήσεις περιοχών από πόλεις, λεπτομερειών ή σημείων από αυτές. Είναι σχέδια με μελάνια και στυλό, μαύρου και μπλε χρώματος που καλύπτουν με πολλά στρώματα τη λευκή επιφάνεια του χαρτιού, κάνοντας με τον τρόπο αυτό μία μεταφορά με τα στρώματα μελαγχολίας και σκοταδιού που καλύπτουν τις πόλεις.
Η Kara Walker (γ. 1969,ΗΠΑ) ανακαλεί στο έργο της την εικόνα της ζωής στις Ηνωμένες Πολιτείες στην προ του Αμερικανικού Εμφυλίου εποχή, με στόχο να καταδείξει τον παραλογισμό και την αγριότητα της δουλείας. Το έργο αυτό είναι ένα εκρηκτικό μείγμα βίας και διαφυλετικών σεξουαλικών σχέσεων. Ο χαρακτήρας των ιστοριών που αφηγείται είναι εφιαλτικός, αν και φανερώνει μια προκλητική αίσθηση του χιούμορ, στρέφοντας τελικά την προσοχή μας στη φρίκη και τις αντιφάσεις ενός συστήματος βασισμένου στην κακοποίηση.
Ο Lawrence Weiner (γ. 1942, ΗΠΑ) είναι πρωτοπόρος καλλιτέχνης της δεκαετίας του '60. Τα κείμενά του εμφανίστηκαν σε διάφορες τοποθεσίες τις τελευταίες πέντε δεκαετίες και αν και βλέπει τον εαυτό του ως γλύπτη και όχι ως εννοιολογικό καλλιτέχνη, συγκαταλέγεται ανάμεσα στους ερμηνευτές της δεκαετίας του 1960 που παρουσιάζουν την τέχνη ως γλώσσα.
Η Sue Williams γ. 1954, ΗΠΑ) θεωρείται από πολλούς ως η πρώτη καλλιτέχνης της σύγχρονης εποχής που βουτά βαθιά μέσα στα ανθρώπινα taboos και τις απρόσιτες πλευρές της ψυχής, όχι για να διηγηθεί μια ιστορία αλλά για να προκαλέσει και να κεντρίσει το ενδιαφέρον του θεατή. Με το πέρασμα των χρόνων η δουλειά της έχει εξελιχθεί, καθώς η καλλιτέχνης έχει χρησιμοποιήσει διαφορετικά στυλ, ιδέες, τεχνικές. Σε όλη την πορεία της όμως παραμένει πιστή σε μια τακτική: ενώ διαλύει αφαιρετικά τις φόρμες, επιτρέπει ταυτόχρονα ένα ρεαλισμό δοσμένο μέσα από μια πολύ προσωπική χρήση της γραμμής και του χρώματος.
O Robert Wilson (γ.1941, ΗΠΑ) θεωρείται ένας από τους κυριότερους μεταρρυθμιστές του θεάτρου. Σπούδασε αρχιτεκτονική και Διοίκηση Eπιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Tέξας και στο Iνστιτούτο Pratt του Mπρούκλυν και ζωγραφική στο Παρίσι. Tα σχέδια, η ζωγραφική, τα έπιπλα, η γλυπτική και οι εγκαταστάσεις πολυμέσων του Wilson, αποτελούν συνήθως προσχέδια των θεατρικών του παραστάσεων και έχουν παρουσιαστεί σε εκθέσεις σε όλο τον κόσμο. Έχει λάβει πολλά βραβεία ανάμεσά τους και το Χρυσό Λιοντάρι γλυπτικής στη Μπιενάλε της Βενετίας.
Ο Gilberto Zorio (γ. 1944, Ιταλία), είναι ένας από τους εκπρόσωπους της Arte Povera. Μέσα από τη χρήση διαφόρων υλικών, όπως μέταλλο, φως και λέιζερ, o Zorio δουλεύει σύμφωνα με την ιδέα ότι η τέχνη είναι μία διαδικασία. Στόχος του είναι να δημιουργήσει φαινόμενα που συνδέονται με την ενέργεια που παράγεται από τη συνεύρεση συγκεκριμένων υλικών.
www.arelis.gr/ www.theaterinfo.gr Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Βernier Eliades gallery-Works on paper 1972-2020
Η Κάρα Γουόλκερ[Στόκτον,Καλιφόρνια,Ε.Π.Α,26-11-1969]στο "Άτιτλο 1"[1995][Σέπια σε χαρτί][Διαστάσεις: 30,5 χ 23 εκατοστά]απεικονίζει μια Αφροαμερικάνα γυνή που αποστρέφει το βλέμμα στο παιδί της- αν και εκείνο ερείδεται σε αυτήν εκουσίως- ατενίζοντας το μέλλον του.Η καλλιτέχνης υπογραμμίζει με έμφαση τη διαφωνία των μητέρων στα παιδιά που προσκολλώνται σε αυτές, έστω και αν τα στηρίζουν υλικά,ηθικά,οικονομικά,συναισθηματικά και ψυχικά στα μελλοντικά τους σχέδια.
Στο "Άτιτλο 3"[1995][Σέπια σε χαρτί][Διαστάσεις: 30,5 χ 23 εκατοστά]η καλλιτέχνης εκθέτει μία γυναικεία φιγούρα στην οποία ξεπηδάει ένας λεπτοφυής φαλλός εκ του αιδοίου της με ανοδική τάση, ενώ ευρίσκεται σε δύσκαμπτη στάση.Η καλλιτέχνης επισημαίνει την τεράστια δύναμη και την εξουσία των γυναικών που είναι εφάμιλλη των ανδρών, έστω και αν απαιτείται μεγαλύτερος κόπος για την κτήση της.
Ο Διονύσης Καβαλλιεράτος[Αθήνα,Ελλάδα,24-3-1979]στο έργο "Εveryone plays their role"[2019][Μολύβι σε χαρτί][Διαστάσεις: 97 χ 93 εκατοστά]παρουσιάζει θεατές με μάσκες τραγωδίας ή κωμωδίας ή με τα αληθινά τους πρόσωπα πιθανώς στο χώρο της Επιδαύρου, ενώ η ορχήστρα είναι κενή ηθοποιών.Ο καλλιτέχνης επισημαίνει τόσο το γεγονός ότι όλοι οι άνθρωποι στην καθημερινή ζωή υποδύονται διαφορετικούς ρόλους όσο και το ότι οι άνθρωποι έχουν ανάγει την υποκριτική σε επιστήμη που άλλοτε επιφέρει αποτελέσματα τραγικά,ενίοτε κωμικά και άλλες φορές κανένα εκ των προαναφερθέντων.
Ο Γουίλιαμ Κέντριτζ[Γιοχάνεσμπουργκ,Νότιος Αφρική,28-4-1955]στο"Άτιτλο"[1999][Κάρβουνο και παστέλ σε σελίδα βιβλίου][Διαστάσεις: 18,5 χ 25,5 εκατοστά]έχει αφαιρέσει το εσωτερικό του βιβλίου που τιτλοφορείται "Τreatment of errors in class" δημιουργώντας μία φιγούρα διδάσκοντος στο δεξιό μέρος του, ενώ στο αριστερό έχει σχηματοποιηθεί η μορφή του αφαιρώντας το περιεχόμενο που συσχετίζεται με τη διαχείριση σφαλμάτων στη διδακτική διαδικασία.Το μελανό χρώμα συμβολίζει την ανωνυμία του διδάσκοντος ή και τη μετάνοια του για τη συμπεριφορά του έναντι των μαθητών του.
Ο Μάριο Μέρτζ[Μιλάνο,Ιταλία,1-1-1925-Τορίνο,Ιταλία,9-11-2003]στο"Άτιτλό"[1990][Μεικτή τεχνική σε χαρτί][Διαστάσεις: 56 χ 42 εκατοστά]τονίζει το θέμα της επιβίωσης ζωγραφίζοντας μια μορφή έμπλεη ζωής, ερειδόμενη σε οστά ζώων τα οποία έχουν οριζόντια απόληξη σε νεκροκεφαλές είτε ως παρατηρητές σε αυτόν τον αγώνα επιβίωσης είτε ως χορηγοί.
Ο Χουών Μουνόζ[Μαδρίτη,Ισπανία,17-6-1953-Ίμπιζα,Ισπανία,28-8-2001]στο"Άτιτλο"[1993][Μολύβι και μελάνι σε λευκό χαρτί][Διαστάσεις: 49 χ 69 εκατοστά]παρουσιάζει μία ημιλιπόθυμη μορφή κάτω από μία καρέκλα, υπογραμμίζοντας πως η εξουσία επιφέρει απώλεια τόσο αισθήσεων όσο και ευαισθησίας ή και πως η ίδια είναι μεθυστική.
Ο Τονυ Όυρσλερ[Μανχάταν,Νέα Υόρκη,Ε.Π.Α,1957]στο έργο "Paranothing 308/73 pink"[2005][Μεικτή τεχνική σε χαρτί][Διαστάσεις: 61 χ 46 εκατοστά]παρουσιάζει οφθαλμούς διαφορετικής χρωματολογίας και μεγέθους, επίθετους σε μία απροσδιόριστη επιφάνεια υπογραμμίζοντας τόσο τη σημασία των διαφορετικών οπτικών γωνιών όσο και της διαφορετικής βαρύτητος που οι άνθρωποι προσδίδουν στα γεγονότα.
Στο έργο "Calldrop"[2011][Ακρυλικά και φώτο κολάζ σε χαρτί][Διαστάσεις: 43 χ 35,5 εκατοστά]η επικράτηση του ψυχρού χρώματος μωβ είναι πασιφανής,ενώ η πράσινη φιγούρα που κραυγάζει εκφράζει την ελπίδα στο στοιχείο της ματαιοδοξίας το οποίο συμβολίζει η νεκροκεφαλή που μετεωρίζεται.Η ροζ φιγούρα αναδεικνύει τον διάχυτο ερωτισμό της
Ο Ντάνιελ Ρίχτερ[Όιντιν,Γερμανία,18-12-1962]στο έργο "Underground"[2003][Μαρκαδόρος σε χαρτί][Διαστάσεις: 29,6 χ 2 εκατοστά]αποτυπώνει ένα ερωτικό τρίγωνο σε σεξουαλική συνεύρεση με δυσδιάκριτα τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά τους, τονίζοντας το στοιχείο της αποκτήνωσης σε αυτό το αναπαραστατικό ménages a trois.O άνδρας στο κάτω μέρος της κλίνης έχει μεταμορφωθεί σε ζώο υποκύπτοντας στα ζωώδη ένστικτά του,ενώ ο άνδρας στην κορυφή είναι διαποτισμένος με κίτρινο χρώμα που υποδηλώνει αφενός μεν το μίσος του προς την γυναίκα αφετέρου δε ένα είδος διαφωτισμού σε αυτόν τον σεξουαλικό, δελφικό τρίποδα.
Η Χριστιάνα Σούλου[Αθήνα,Ελλάδα,1961]στο έργο "Eros/cupido"[2018][Aκουαρέλα σε χαρτί][Διαστάσεις: 53,5 x 42,5 εκατοστά]μας παρουσιάζει τη μορφή του Έρωτα που πετάει το βέλος με αποκριάτικη αμφίεση, στηρίζοντας την άποψη πως η έννοιά του εμφανίζεται με διαφορετικές παραλλαγές που στοχεύει σε συγκεκριμένη κατεύθυνση,άγνωστη προς τον θεατή του έργου, αφού το αντικείμενο δεν προσδιορίζεται εικονογραφικώς σε συγκεκριμένο τμήμα του.Η ουρά της μορφής υποδηλώνει το πονηρό ή το ζωώδες ένστικτο του έρωτα,ενώ με το ένα πόδι στηρίζεται στη γη και με το άλλο αιωρείται.Η καλλιτέχνης τονίζει με έμφαση ότι οι άνθρωποι άλλοτε είναι ερωτευμένοι με άυλες έννοιες όπως οι ιδέες,οι αξίες,οι γνώσεις,τα όνειρα,τα ιδεώδη ή τα συναισθήματα και ενίοτε με την απόκτηση υλικών κτήαεων όπως ερωτικών παρτενέρ με σκοπό το αχαλίνωτο σεξ και τη νήριθμη ηδονή,περιουσίας,χρημάτων ή απολαύσεων εδωδίμων.
Την επιμέλεια της έκθεσης έχει κάνει ο Πάολο Κολόμπο[Μιλάνο,Ιταλία,18-5-1949].
Βernier Eliades gallery
Επταχάλκου 11,Αθήνα,Τ.Κ 118 51,
Τηλέφωνο επικοινωνίας: + 00 30 210-3413935-7
Ωράριο λειτουργίας:
Τρίτη -Παρασκευή: 10.30-18.30
Σάββατο: 12.00-16.00
http://www.bernier-eliades.com
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Διάρκεια έκθεσης: 20-2--2020 ως 2-4--2020
