Με μεγάλη χαρά η γκαλερί Άλμα παρουσιάζει την πολυαναμενόμενη έκθεση Love me Tender, με τους 26 καλλιτέχνες σε συνεργασία με την Λόλα Νικολάου Γκάλερι Θεσσαλονίκης και τον Στέφανο Τσιτσόπουλο.
Kαλλιτεχνική Διεύθυνση: Μαρία Αλμπάνη |
Συνδιοργάνωση: Λόλα Νικολάου |
Επιμέλεια : Στέφανος Τσιτσόπουλος |
Γκαλερί ΑΛΜΑ, Υψηλάντου 24 Κολωνάκι 106 76
Ωράριο: Τρίτη, Πέμπτη & Παρασκευή 11:00 - 20:00
Τετάρτη & Σάββατο 11:00 - 15:00
Συμμετέχουν :
Διαμαντής Αϊδίνης
Ανδρέας Βούσουρας
Μελίνα Γεωργούδα
Θάλεια Γκατζούλη
Κωστής Δαμουλάκης
Θανάσης Δάπης
Σταμάτης Θεοχάρης
Γιάννης Καλύβης
Χρήστος Κάλφας
Capten
Νίκος Κασκούρας
Μιχάλης Κιούσης
Πέγκυ Κλιάφα
Δημήτρης Κόκορης
Μαρίνα Κροντηρά
Νίκος Κρυωνίδης
Δήμητρα Λαζαρίδου
Σταμάτης Λάσκος
Κυριακή Μαυρογεώργη
Κατερίνα Μερτζάνη
Φώτιος Μπάλας
Μανώλης Μπιτσάκης
Κωνσταντίνος Πάτσιος
Ράνια Ράγκου
Νίκος Σταματιάδης
Βάνα Φερτάκη
Η έκθεση αποτελεί μια ομαδική παρουσίαση με θέμα το τραγούδι, Love me Tender , εμπνευσμένο από τον μουσικοσυνθέτη Elvis Presley.
LOVE ME TENDER
Μια ομαδική έκθεση για την επιθυμία, την ταυτότητα και την αποδοχή, βασισμένη πάνω σε ένα μεγαλειώδες τραγούδι για τον έρωτα και την τρυφερότητα.
1977, σαράντα πέντε καλοκαίρια πριν: Elvis has left the building, παγκόσμιος θρήνος, ο βασιλιάς του ροκενρόλ είναι νεκρός. Η είδηση, αστραπιαία, κάνει τον γύρο ενός κόσμου χωρίς ίντερνετ, ενός κόσμου που επικοινωνούσε μόνο με τα ραδιόφωνα, που για μέρες έπαιζαν τη μουσική του, τις τηλεοράσεις, που μετέδιδαν αποσπάσματα από τις ταινίες του, και τις εφημερίδες που αποτιμούσαν την απώλειά του. Κατά γενική παραδοχή κριτικών και ακροατών, η μουσική που έπαιξε ο Πρίσλεϊ, ένα αγροτόπαιδο που από το Μέμφις κατάκτησε όλη τη γη, ένωσε από την αρχή, σαν γέφυρα, τα μαύρα γκόσπελ και τα μπλουζ με τη λευκή κάντρι. Οι εξίσου μαύρες στην καταγωγή μουσικές τζαζ και σουίνγκ συγκεράστηκαν με το κάτασπρο ροκαμπίλι, τα αναλόγια συζεύχθηκαν σε έναν ήχο διαφυλετικό, ενωτικό, ουμανιστικό και ανήσυχο. Ο ήχος και η περσόνα του Έλβις ξέφυγαν από τις παγίδες των ταυτοτήτων και η φωνή του έγινε διαφυλετικό, διαθρησκευτικό και ερωτικά οικουμενικό σύμβολο. Πέρα από τη νεανική επανάσταση στα ήθη, την απελευθέρωση της σεξουαλικότητας και μια ρεμπέλιον συμπεριφορά, που κωδικοποιημένη σε αυθάδη γλώσσα, εξαντρίκ ντύσιμο, κούρεμα και συνολική εμφάνιση προκάλεσαν σεισμό, η μουσική του Έλβις κατά κάποιο τρόπο ένωσε τη διχασμένη Αμερική, λειτουργώντας και ως προάγγελος των αγώνων για τα πολιτικά δικαιώματα και τον φεμινισμό, την πάλη και τις ριζοσπαστικές διεκδικήσεις, που χρόνια αργότερα, τη δεκαετία του ’60, άλλαξαν το βαθιά συντηρητικό και σκοτεινό πρόσωπο της χώρας και του κόσμου.
Love me tender: Σαράντα πέντε καλοκαίρια μετά από εκείνο το καλοκαίρι του 1977, ο Έλβις επιστρέφει. Φυσικά και όχι σαν ένα συνωμοσιολογικό σενάριο από τα πολλά που τον θέλουν να μην πέθανε και να ζει κάπου στον Σείριο ή τη Χαβάη, αλλά μέσω μιας έκθεσης φόρο τιμής στην ιδέα και τον ριζοσπαστισμό του: Love me tender/ Love me gender: Η γκαλερί Alma, σε συνεργασία με τη θεσσαλονικιώτικη Lola Nikolaou Art Gallery, κάλεσε 26 καλλιτέχνες να στοχαστούν και να πράξουν πάνω στη ριζοσπαστική περσόνα του Έλβις και ειδικά πάνω στο μήνυμα του Love me Tender, τραγουδιού που αξίζει να μάθετε την ιστορία του.
Το Love me Tender γράφτηκε το 1861, καταμεσής του διχαστικού αμερικανικού εμφυλίου. Όμως, τραγουδιόταν και από τα δύο σκληρά αντιμαχόμενα στρατόπεδα, και των Βορείων και των Νοτίων. Η αυθεντική σύνθεση λεγόταν Aura Lea και η μελωδία της κατάφερε να υπερβεί το χάσμα ανάμεσα στους οπαδούς της δουλείας και τους πολέμιούς της, να τραγουδιέται γύρω από τις φωτιές που άναβαν οι ένθεν κακείθεν εμπόλεμες ταυτότητες, Βορείων και Νοτίων. Ο Έλβις, το 1956, όταν διασκεύασε το Aura Lea, το έκανε για άλλη μια φορά εντελώς συνειδητά και εσκεμμένα: γράφοντας νέους στίχους, ολόδικούς του, επιθυμούσε για άλλη μια φορά στην καριέρα του να καταργήσει τα σύνορα. Η τρυφεράδα είναι το μήνυμα και η αγάπη είναι και το σημαίνον και το σημαινόμενο. Ειδικά εδώ, στο Love me Tender, η οικειοποίηση που κάνει ο Έλβις επανεκτελώντας το Aura Lea, η γλυκύτητα της ερμηνείας και οι νέοι στίχοι μετατρέπουν ένα πρώην εμφυλιοπολεμικό θέμα σε ένα τραγούδι που μιλά για την επιθυμία της αγάπης και της τρυφεράδας.
Ο επιμελητής της έκθεσης, Στέφανος Τσιτσόπουλος, γράφει στον κατάλογο της έκθεσης: «Αρκεί να αντικαταστήσεις το t με το g, και το Love me tender γίνεται Love me gender. Μισό αιώνα μετά την αρχική εκτέλεσή του, το τραγούδι επικαιροποιείται. Love me Tender: επιθυμία, τρυφερότητα, αποδοχή, σεβασμός και ίσα δικαιώματα. Ο αγώνας όλων των φύλων, γκέι, λεσβίες, μπαϊσέξουαλ, τρανς, νον μπάιναρι, κουίρ, πανσέξουαλ, ασέξουαλ, ίντερσεξ και σις τζέντερ, απαιτεί και διεκδικεί να σπάσουν τα ταμπού που επέβαλε κυριαρχικά αιώνες ένα διεστραμμένα βάρβαρο ετεροκανονικό κατεστημένο. Αυτή είναι η ιδέα της έκθεσης Love me Tender: ορατότητα, σεβασμός, αγάπη και δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού χωρίς χλεύη ή εξαναγκασμό της επιθυμίας να πορεύεται σε σκοτεινές, υπόγειες και καταπιεσμένες διαδρομές. Αυτή την ιδέα, με πυξίδα το συγκεκριμένο τραγούδι, κλήθηκαν να ερμηνεύσουν και να δημιουργήσουν οι καλλιτέχνες». Περισσότερες εικόνες, περισσότερη αγάπη, περισσότερη τρυφεράδα και περισσότερη ελευθερία στην γκαλερί Alma, που στην τελευταία της έκθεση για την εικαστική σεζόν παρουσιάζει ένα μοναδικό τραγούδι σε υπέροχες αποτυπώσεις, μεταφράσεις και «διασκευές».
Kείμενο: Στέφανος Τσιτσόπουλος | Δημοσιογράφος | Συγγραφέας | Ραδιοφωνικός παραγωγός.
Ο Διαμαντής Αϊδίνης [Αθήνα,Ελλάδα,1954] στο έργο "Real Elvis" [Διαστάσεις: 70 χ 50 εκατοστά][Μεικτή τεχνική σε χαρτί][2022]παρουσιάζει μέσω της τεχνικής της πύκνωσης του εικαστικού του χώρου έναν πληθωρισμό ρεπλικών και σωσιών του Έλβις Πρίσλευ με ένα τεράστιο στέμμα που επιστέφει τη μουσική σκηνή, συμβολίζοντας την παντοδυναμία και την κυριαρχία της μουσικής του έμπνευσης. Επιπλέον, ο καλλιτέχνης παρουσιάζει τους σωσίες,τους μιμητές και τις ρέπλικες του τραγουδιστή ανάμεσα στο ανώνυμο πλήθος, υπογραμμίζοντας την προέλευσή τους από αυτό, αν και ο αληθινός Έλβις διακρίνεται από το πλήθος μέσω της χρωματικά επενδυμένης μορφής του έστω και απόκοσμης.
Ο Σταμάτης Θεοχάρης[Αθήνα,Ελλάδα,1976] στο έργο "Heart and soul"[Διαστάσεις: 80 x 60 εκατοστά][Aκρυλικό σε καμβά][2022]παρουσιάζει μία γυναικεία φιγούρα να καπνίζει και να έχει ανδρικά χαρακτηριστικά όπως το μουστάκι.Πηγή του εθισμού της είναι η καρδιά που συνδέει το κεφάλι και τη σκέψη της με το χέρι της που πρεσβεύει την πρακτικότητά της.Επιπλέον, το τσιγάρο ως ένα είδος φαλλικού συμβόλου υπογραμμίζει το γεγονός πως η ζωή όλων καταντάει κόλαση με καπνούς και φλόγες από τον εθισμό και την υπερβολική χρήση του εν λόγω ανδρικού γεννητικού οργάνου.Συν τοις άλλοις, η φιγούρα πλαισιώνεται από μια σειρά ανδρικών συμβόλων όπως οι αλτήρες,τα ανδρικά υποδήματα και μια σειρά θηλυκών εμβλημάτων όπως τα κραγιόν και οι γάτες.
Ο Capten στο έργο "Be my penguin" [Διαστάσεις: 30 x 38 εκατοστά][Μεικτή τεχνική][2022]παρουσιάζει έναν πιγκουίνο εν στύσει να καταδιώκει ως ένας άλλος Σάτυρος μία ολόγυμνη γυναίκα και ο καλλιτέχνης επισημαίνει την κυριαρχία και την επιβολή των ζωϊκών ενστίκτων στο ανθρώπινο γένος όπως αυτά συνεπικουρούνται από το μαύρο έναστρο στερέωμα, αν και τα παγόβουνα συμβολίζουν την ψυχρότητα των συναισθημάτων
Η Πέγκυ Κλιάφα[Τρίκαλα,Ελλάδα,1967] στο έργο "Attention-Love power"[Διαστάσεις: 50 x 100 χ 15 εκατοστά][Φωτεινό κουτί από πλέξιγκλας,κενά ιατρικά φιαλίδια καρνιτίνης,καλώδιο,φώτα λεντ][2022]τονίζει με έμφαση πως η αγάπη είναι φωτεινή αλλά και κενή ταυτοχρόνως όπως τα φιαλίδια που συνιστούν ένα φαλλικό σύμβολο σε τυποποιημένη επανάληψη για τον σχηματισμό της λέξης στην έννοια που εκπροσωπούν,παρουσιαζόμενα με όγκο και διαστάσεις.Επιπροσθέτως,τα φιαλίδια μπορεί λόγω του κενού τους περιεχομένου να οδηγήσουν σε ασθένειες σωματικού ή ψυχικού τύπου.
Στο έργο του Κωνσταντίνου Πάτσιου[Αθήνα,Ελλάδα,26-11-1977]με τίτλο "Love me tender,love me blue"[Διαστάσεις: 50 χ 60 εκατοστά][Κολλάζ σε ξύλο][2022]παρουσιάζεται ο πασίγνωστος τραγουδιστής και ηθοποιός, Έλβις Πρίσλευ[Τουπέλα,Μισσισιπή,Ε.Π.Α,8-1-1935-Μέμφις,Τενεσσί, Ε.Π.Α,16-8-1977]σε πρώτο φόντο να έχει παγιδευμένο το πόδι του από μία πινελιά χρώματος ήτοι από την τέχνη ή κατʼ άλλους από μία καρδιά δηλαδή από τον έρωτα και την αγάπη που τα τραγούδια του παρασημοφορούν ή από μία φλόγα χορού που εμπνέει η μουσική του.Τα κάγκελα που συμβολίζουν κάθε είδος φυλακής, η σκαλωσιά των εργατών και η εργατικότητα που όλα τα παραπάνω συνεπάγονται, μπαίνουν σε δεύτερο πλάνο μπροστά στη δύναμη της μουσικής του όπως και η παρτιτούρα μπροστά στην επιβλητική παρουσία και προσωπικότητά του. Επιπλέον, ο καλλιτέχνης με το σλόγκαν "Η Ευρώπη μεταξύ Χίτλερ[Μπρανάου,Αυστρία,20-4-1889-Βερολίνο,Γερμανία,30-4-1945] και Στάλιν[Γκόρι,Γεωργία,6/18-12-1878-Μόσχα,Ρωσία,Σοβιετική Ένωση,5-3-1953]"επισημαίνει την ανάγκη ψυχαγωγίας των μαζών της Ευρώπης στο μεσοδιάστημα της ανόδου των ολοκληρωτικών καθεστώτων και της περιόδου του Ψυχρού Πολέμου που επακολούθησε του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου ως ένα είδος εκπεφρασμένης ζωτικής ανάγκης.
Γκαλερί Άλμα,
Υψηλάντου 24,
Κολωνάκι,Αθήνα
Τ.Κ 106 76,
Διάρκεια έκθεσης: ως 23-7-2022
Ωράριο λειτουργίας: Τετάρτη-Σάββατο: 11.00-15.00
Τρίτη-Πέμπτη-Παρασκευή: 11.00-20.00
Τηλέφωνο επικοινωνίας:
+ 00 30 211 400 3160