Οι Kalfayan Galleries (Χάρητος 11, Κολωνάκι, Αθήνα) παρουσιάζουν την ομαδική έκθεση ‘Blast from the Past’.
Στην έκθεση παρουσιάζονται έργα των:
Ελένης Βερναδάκη, Lynda Benglis, Christo, Νίκου Εγγονόπουλου, Βλάση Κανιάρη, Christoph Keller, Καρολίνας Κρασούλη, Μαρίας Λοϊζίδου, Brice Marden, Ράνιας Μπέλλου, Δημήτρη Νεβεσκιώτη, Nelly’s, Edward Steichen, Γιάννη Τσαρούχη, Αλέκου Φασιανού, Γιανούλη Χαλεπά.
Η έκθεση «Blast from the Past» στην Kalfayan Galleries παρουσιάζει διάφορες πτυχές της αρχαίας ελληνικής κληρονομιάς ως διαχρονικής πηγής έμπνευσης. Τα έργα που παρουσιάζονται διερευνούν τη γοητεία που ασκούν η αρχαία τέχνη, η μυθολογία, η ιστορία, η αρχιτεκτονική και η λογοτεχνία σε εκπροσώπους του μοντερνισμού και σε σύγχρονους καλλιτέχνες. Τα έργα τους αποτυπώνουν ένα αμάλγαμα αφηγήσεων που εκφράζουν την πολυεπίπεδη διασύνδεση μεταξύ αρχαίου και σύγχρονου εικαστικού πολιτισμού. Ο επισκέπτης αναγνωρίζει σε ορισμένες περιπτώσεις αμέσως τις αναφορές σε εμβληματικά αρχιτεκτονικά μνημεία και έργα τέχνης της αρχαιότητας. Σε άλλες περιπτώσεις, οι υφολογικές ή ιστορικές αναφορές είναι πιο έμμεσες, μεταφρασμένες μέσα από το προσωπικό εικαστικό ιδίωμα, ενώ ταυτόχρονα η έκθεση παρουσιάζει έργα, η δημιουργία των οποίων παραπέμπει για παράδειγμα στο κλασικό ιδεώδες της τελειότητας. Η έκθεση «Blast from the Past» παρουσιάζει διεθνούς φήμης καλλιτέχνες σε διάλογο με ανερχόμενους καλλιτέχνες και στοχεύει στην προβολή του διαχρονικού και επιδραστικού ρόλου της Ελληνικής Αρχαιότητας ως Μούσας εικαστικών καλλιτεχνών.
Ο Βλάσης Κανιάρης[Αθήνα,Ελλάδα,1928- Αθήνα,Ελλάδα,2-3-2011]στο έργο <<Χωρίς τίτλο>>[1970][Μεικτή τεχνική][Διαστάσεις: 60 χ 90 χ 30 εκατοστά]παρουσιάζει δύο μαστούς να αποπτυχώνονται από ένα λευκού χρώματος κρεβάτι που δίνει την αίσθηση του μαρμάρου ή κατʼ άλλους της σεξουαλικής σκληρότητας. Επιπλέον, στον δεξιό μαστό ελλείπει η εξωτερική θήλη που μοιάζει να έχει αφαιρεθεί με επιτηδειότητα, έστω και αν διέπεται από εξωστρέφεια και ίσως είναι ένα σχόλιο του καλλιτέχνη πως οι γυναίκες, όταν εκδηλώνονται, πέφτουν θύματα σεξουαλικής βίας στο κρεβάτι ή πως μπορεί να χάσουν τη μητρική στοργή που η θήλη εκπροσωπεί και να καταστούν σκληρές και αδυσώπητες. Εξάλλου, ο αριστερός μαστός διακατέχεται από εσωστρέφεια και είναι και αυτός χωρίς θήλη εμφύτως ως ένα προσωπικό σχόλιο του καλλιτέχνη πως οι γυναίκες, όταν στρέφονται στον ενδότερο κόσμο τους, δεν έχουν μητρικά συναισθήματα εκ φύσεως.
Ο Christoph Keller]Φράιμπουργκ,Γερμανία,1967] στο έργο <<Archeology plant series[1-4]>>[2014][Διαστάσεις: μεταβλητές] μας παρουσιάζει το σύμβολο της δημοκρατίας, τον Παρθενώνα που επικαλύπτεται από ένα φθινοπωρινό φύλο και το οποίο εκπροσωπεί την παρακμή και την αβάστακτη μελαγχολία της δημοκρατίας που αναμένει την άνοιξή της, για να ξανανθίσει και το καλοκαίρι της, για να δρέψει τους καρπούς των κόπων της. Επιπλέον, ο καλλιτέχνης παρουσιάζει τους στύλους του Ολυμπίου Διός με 2 φύλλα που συμβολίζουν τον διχασμό και τον δυϊσμό της τύχης σε καλή και σε κακή -ή κατʼ άλλους αριστερόστροφη και δεξιόστροφη- λόγω της διάρκειας των πολλών αιώνων κατασκευής του ναού που ολοκληρώθηκε επί του Ρωμαίου αυτοκράτορα, Αδριανού[Ιτάλικα,Ισπανία,24-1-76 μ.Χ –Βάιες,Ιταλία,10-7-138 μ.Χ].Επιπροσθέτως, ο εικαστικός παρουσιάζει τη μορφή του Ποσειδώνα του Αρτεμισίου ή του Δία κατʼ άλλους να κρατάει την τρίαινα ή τον κεραυνό που απουσιάζουν, ώστε ο θεατής να έχει κενό απροσδιοριστίας για την επακριβή ταυτότητα του αγάλματος και να εμπεδώνεται κατʼ αυτόν τον τρόπο στην κοινή συνείδηση πως οι δυο θεοί έχουν κοινές αντιλήψεις, καταβολές, συμφέροντα και ενδιαφέροντα μέσω της καλλιτεχνικής αμφιλεγομένης ταυτολογίας.
Η Μαρία Λοϊζίδου[Λεμεσός,Κύπρος,1958]στο έργο <<Ίναχος>> [1991][Μεικτή τεχνική][Διαστάσεις: 20 χ 50 χ 15 εκατοστά]μας εκθέτει τη μορφή του ποτάμιου θεού,Ίναχου καθευδόμενη και να έχει μπλε χρώμα καθρεφτισμένο στο πρόσωπό της ως επίδραση από τις πλούσιες ιδέες του θεού Ουρανού που αντανακλώνται στα ύδατα αυτής και για να μη στερεύουν ποτέ αυτά τα ύδατα, έστω και αν είναι σε ακινησία και σε ύπνωση η ταυρομορφία τους, ώστε να απαλλάσσεται με αυτόν τον τρόπο από οποιαδήποτε τιμωρία για τις ύβρεις της κατά του Δία λόγω της αρπαγής της Ιούς και ένεκα της προτίμησής της στη θεά Ήρα για την προστασία του Άργους από την εκδικητική μανία του Ποσειδώνα.
Ο Edward Steichen[Bivange,Λουξεμβούργο,27-3-1889-Ρέντινγκ,Κοννέκτικατ,Ε.Π.Α,25-3-1973] στο έργο <<Isadora Duncan and the Parthenon,Athens>> [1920][Gelatin silver print,printed later][Διαστάσεις: 34,3 χ 23,5 εκατοστά]εκθέτει τη διάσημη φιλελληνίστρια και χορεύτρια, Ισιδώρα Ντάνκαν[Σαν Φραντσίσκο,Καλιφόρνια,Ε.Π.Α,26-5-1877-Νίκαια,Γαλλία,14-9-1927] να σχηματίζει με τα χέρια πάνω από το κεφάλι της το σύμβολο της ενότητας στο κάτω επίπεδο του έργου, ενώ στο άνω μέρος πρωταγωνιστούν οι Καρυάτιδες που με την κάρα τους ή αλλιώς με τη γυναικεία και άδολη σκέψη τους στηρίζουν το Ερέχθειο[421 π.Χ-406 π.Χ] έργο του Μνησικλή]Αθήνα,Ελλάδα,5-4 αιών π.Χ] και του Φειδία[Αθήνα,Ελλάδα,500 π.Χ-Αθήνα,Ελλάδα,430 π.Χ]· μια πράξη που συμβολίζει τη στήριξη των γυναικών και των ιέρειων της Σπάρτης, προπύργιο των ολιγαρχικών καθεστώτων στο ιερό του Ερεχθέα εντός της κοιτίδας της δημοκρατίας που ήταν η Ακρόπολη και που συνδεόταν με τα αντικείμενα διαμάχης μεταξύ του Ποσειδώνα και της Αθηνάς για την ονομασία της πόλης και έτσι να καταλυθεί το αθηναϊκό πολίτευμα, γεγονός που συνέβη 2 χρόνια μετά από την αποπεράτωση του Ερέχθειου με την επιβολή του καθεστώτος των 30 Τυράννων έπειτα από τη συντριπτική ήττα της Αθήνας από την ολιγαρχική Σπάρτη το 404 π.Χ.
O Γιάννης Τσαρούχης[Πειραιάς,Ελλάδα,13-1-1910-Αθήνα,Ελλάδα,20-7-1989] στο έργο <<Φιλοκτήτης>>[1948][Gouache σε χαρτί][Διαστάσεις: 47 χ 37 εκατοστά]μας παρουσιάζει μια μοντέρνα εκδοχή του γυμνού - με καλυπτόμενα τα γενετήσια από μαύρες γραμμές ως καλλιτεχνική μέθοδος αιδούς και σεβασμού του Τσαρούχη προς τον νεοέλληνα θεατή -Φιλοκτήτη που, όπως αποκαλύπτει το όνομά του, αγαπάει την κτήση, αφού κατόρθωσε να κατέχει το τόξο και τα βέλη του Ηρακλή. Ο ίδιος μάλιστα, επειδή έριξε στην πύρα τον Ηρακλή, για να τον σώσει από τον δηλητηριασμένο χιτώνα, υπέφερε από το μέσο με το οποίο λυτρώθηκε ο Ηρακλής και πιο συγκεκριμένα από το δηλητήριο. Από το δηλητήριο ενός φιδιού στη Λήμνο δε θεραπευόταν η πληγή του Φιλοκτήτη και έτσι ο τελευταίος πικραινόταν από τη γνώση που συμβολίζει το φίδι, αλλά ως δώρο και ως αντιστάθμισμα σε αυτήν τη θλίψη είχε πολύτιμες κτήσεις όπως ήταν το τόξο και τα βέλη του Ηρακλή που θεωρούνταν απαραίτητα για την Άλωση της Τροίας. Στη συγκεκριμένη σκηνή ο Φιλοκτήτης προσεγγίζεται από 2 ναυτικούς -πιθανώς το Νεοπτόλεμο και τον Οδυσσέα- στο τέλος του δέκατου χρόνου του πολέμου της Τροίας στις μοντέρνες εκδοχές τους όχι με ερωτική διάθεση, αλλά με πολύ φιλική, για να δούνε αν είναι καλά και κατʼ άλλους, για να του αποσπάσουν το τόξο με τα βέλη του Ηρακλή, δηλαδή τις κτήσεις του. Ο ένας εκ των ναυτικών μοιάζει να συμμερίζεται την καλλιτεχνική στάση του Οκταβιανού Αυγούστου[Παλατίνος λόφος,Ρώμη,Ιταλία,23-9-63 π.Χ- Νώλα,Ιταλία,19-8-14 μ.Χ] της Πρίμα Πόρτα.
Ο Αλέκος Φασιανός[Αθήνα,Ελλάδα,28-10-1935-Αθήνα,Ελλάδα,16-1-2022]στο έργο <<Χωρίς τίτλο>>[1978][Λάδι σε καμβά][Διαστάσεις: 50 χ 80 εκατοστά][Ευγενική παραχώρηση: Alekos Fasianos estate]παρουσιάζει μία δασύτριχη στα στήθη ανδρική μορφή που συμβολίζει τον πλούτο και τη μεγιστανική ανθοφορία των συναισθημάτων του. Επιπλέον, το φουλάρι στο δεξιό του χέρι του προσδίδει άνεση στην κίνησή του, ενώ στο άλλο χέρι η δάφνη ενυπάρχει ως σήμα νίκης. Επίσης, η κορδέλα που πλαισιώνει τη μέση του, είναι οκτώσχημη, συμβολίζοντας τόσο το άπειρο όσο και την αγάπη του Θεού που ανάγεται από αυτό. Ακόμη, η φιγούρα εμπνέεται και είναι σε καλλιτεχνική κίνηση από το αρχαίο κλασικό ιδεώδες που εκπροσωπεί ο ναός στο δεύτερο επίπεδο.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ/ΑΡΕΛΗΣ
Καλφαγιάν γκαλερύ
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. www.kalfayangalleries.com
+00 30 210-7217679
Χάρητος 11, Αθήνα 106 75
Διάρκεια έκθεσης:26-1-2023 ως 11-3-2023
Ωράριο λειτουργίας: Δευτέρα 11.00-15.00,Τρίτη-Παρασκευή 11.00-19.00
Σάββατο 11.00-15.00