Το έργο του Αντρέα Τζούροβιτς καλύπτει μία ευρεία γκάμα εκφραστικών μέσων: γλυπτική, ζωγραφική, εγκαταστάσεις, βίντεο, μουσική.
. Συχνά ανατρέχει στις προσωπικές του εμπειρίες ως πρόσφυγας πολέμου, αλλά ταυτόχρονα με γνώμονα το χιούμορ διερευνά το “διαφορετικό” και το “παράδοξο” σε όλες τις εκφάνσεις τους. Εστιάζει στο να θέτει ερωτήσεις, και όχι στο να δίνει απαντήσεις μέσω των έργων του. Ταυτόχρονα δίνεται έμφαση στo ποιητικό-φιλοσοφικό περιεχόμενο αντικειμένων και καταστάσεων. Χαρακτηριστικό γνώρισμα των έργων που παρουσιάζονται στην πρώτη του ατομική έκθεση είναι η ευφυής ισορροπία μεταξύ του “είναι” και του “φαίνεσθαι”, η οποία κυοφορεί το στοιχείο της έκπληξης με τον θεατή ως κύριο αποδέκτη.
Για την έκθεση στην Kalfayan Galleries, ο Αντρέα Τζούροβιτς, χρησιμοποιεί ως έναυσμα τον μύθο του Σπηλαίου στην Πολιτεία του Πλάτωνα. Με αφετηρία την έκπληξη και το οξύμωρο, και συχνά με κύριο εργαλείο το χιούμορ, δημιουργεί ένα εικαστικό περιβάλλον όπου τα πράγματα δεν είναι όπως δείχνουν. Κάποια από τα γλυπτά του αναπαριστούν για παράδειγμα χαρτοταινίες, μαχαίρια ή υλικά συσκευασίας και ξαφνιάζουν με την αριστοτεχνική “μίμηση” της πραγματικότητας. Ακόμα και τα αφαιρετικά ζωγραφικά του έργα εγείρουν ερωτήματα σχετικά με την ύλη. Ταυτόχρονα τα ίδια τα υλικά έρχονται σε αντίθεση με την “υλικότητα” των αντικειμένων, αποδομούν κάθε φορά την “ευθραυστότητα” ή την “ανθεκτικότητα” των αντικειμένων.
Χρησιμοποιώντας ποικιλία υλικών (π.χ. λάστιχο, γυαλί, ρητίνη, ξύλο, ακρυλικά κ.α.) και κάποιες φορές επεμβαίνοντας και μεταβάλλοντας τη χρήση και λειτουργία καθημερινών αντικειμένων (π.χ. σακούλες σκουπιδιών μετατρέπονται σε μπαλόνια, κλιματιστικά μηχανήματα παράγουν πάγο), ο Τζούροβιτς επιτυγχάνει στα έργα του να γεφυρώσει οπτικά την τέχνη με την επιστήμη, τις παραδοσιακές τεχνικές με τη βιομηχανική παραγωγή.
Ο καλλιτέχνης διερευνά τη ρευστή φύση του “πραγματικού”, τη σχέση αισθήσεων και αντιληπτικής ικανότητας, χρηστικού αντικειμένου και “αισθητικής” αλλά και τις ηθικό-φιλοσοφικές προεκτάσεις της μαζικής παραγωγής και κατανάλωσης καθημερινών χρηστικών αντικειμένων που με ταχείς ρυθμούς περνούν σε αχρησία. Όπως σημειώνει ο καλλιτέχνης «Τα βιομηχανικά αντικείμενα μαζικής παραγωγής υλικών συσκευασίας αντιμετωπίζονται ως αποδιοπομπαία αντικείμενα εφήμερης κατανάλωσης που θυσιάζουν την εύθραυστη φύση τους για να προστατεύσουν κάποιο πολύτιμο αγαθό. Ταυτόχρονα καταγράφουν την αγωνία μας για τον έλεγχο πάνω στο τυχαίο και το επικίνδυνο καταστροφικό σφάλμα. Εμφανίζονται ως σιωπηλά τεκμήρια κάποιου συλλογικού φόβου για το τυχαίο που θα απειλήσει τις “άφθαρτες” βεβαιότητες ενός απομαγεμένου κόσμου».
Ο Αντρέα Τζούροβιτς (γεν. 1987, Σερβία Μαυροβούνιο – Ντανίλοβγκραντ) ζει στην Ελλάδα από το 1999. Είναι απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας και συνεχίζει τις μεταπτυχιακές σπουδές του στο Slade School of Fine Art του Λονδίνου. Έχει συνεργαστεί με τον ΟΗΕ σε προσπάθειες ευαισθητοποίησης των νέων σε ζητήματα ρατσισμού και την ανάγκη προστασίας των ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων. Την τελευταία εξαετία εργάζεται ως κατασκευαστής έγχορδων μουσικών οργάνων (art luthery) σε ένα από τα διασημότερα οργανοποιία της Ελλάδας. Οι άριστες τεχνικές του γνώσεις σε πεδία που εκτείνονται από την τοιχογραφία εσωτερικών και εξωτερικών χώρων ως την οργανοποιία, τη χαλκοχυτική, την κεραμική, τη μουσική ακόμα και την κατασκευή ηλιοθερμικών συστημάτων και κλιματιστικών, μεταφράζονται σε εικαστικά έργα που αποδεικνύουν τη βαθιά γνώση και έρευνα του Τζούροβιτς σχετικά με τη διαδραστική σχέση μεταξύ ύλης, χώρου και θεατή.
O Αντρέα Τζούροβιτς[Ντανίλοβγκραντ,Σερβία,Μαυροβούνιο,1987]στο άτιτλο Νο 1 μας παρουσιάζει μονωτικές ταινίες που σχηματίζουν τον αριθμό 8,σύμβολο του απείρου και του Θεού.Ο καλλιτέχνης θέτει το ερώτημα αν η σιωπή ή αν η συγκόλληση πραγμάτων προσφέρουν τη θεϊκή αθανασία. Επιπλέον άλλες μονωτικές ταινίες ερείδονται η μία πάνω στην άλλη ανυψωμένες και τίθεται το ερώτημα αν οι ανεγερθείσες σιωπές έχουν το στοιχείο του υψηλού που διέπει την τέχνη.
Στο άτιτλο Νο 2 μια ομάδα διασκορπισμένων αριθμών που απεικονίζουν το μαγικό αριθμό 3 υπογραμμίζουν την έννοια της συνεργασίας στη μαγεία των μαθηματικών ως ένα είδος λευκού και αγνού παιχνιδιού.
Στο άτιτλο Νο 3 οι σπόγγοι ερείδονται ο ένας εις τον άλλον και ο καλλιτέχνης τονίζει τη σημασία της καθαρότητας αλλά και της συνεργασίας σε αυτήν.Άλλοι σπόγγοι πέφτουν τυχαία ο ένας στον άλλον και άλλος ένας είναι απομονωμένος. Με αυτόν τον τρόπο ο καλλιτέχνης υπογραμμίζει με έμφαση την έννοια της τυχαιότητας στην κάθαρση αλλά και τη σημασία της αυτοκάθαρσης.
Στο άτιτλο Νο 4 δύο μαχαίρια σε παράλληλη πορεία κείνται σε υλικό φυσαλίδων από πλαστικό.Μοιάζουν αχρησιμοποίητα και ο καλλιτέχνης τονίζει την ευθραυστότητα της προστασίας που προξενεί την αδράνεια και την απενεργοποίηση του αιχμηρού κινδύνου.
Καλφαγιάν γκαλερί
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. www.kalfayangalleries.com
+00 30 210-7217623
Χάρητος 11, 11Αθήνα 106 75
Διάρκεια έκθεσης:1.10.2020-31.10.2020
Ωράριο λειτουργίας:Δευτέρα 11.00-15.00,Τρίτη-Παρασκευή 11.00-19.00
Σάββατο 11.00-15.00
ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ/ΑΡΕΛΗΣ