Την Τετάρτη 14 Μαΐου παρουσιάζεται το βιβλίο "Βαθύ ποτάμι" του φιλόλογου Γιώργου Σπηλιόπουλου.
Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 14/05/25 στις 19.30΄ στο Μηχανουργείο Πολυχώρος Πολιτισμού, Ευμήλου 2, Πάτρα.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι Παν. Χαλούλος, φιλόλογος-ζωγράφος, Λ. Μάιλλη, παιδίατρος-μέλος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, Ευαγγελία Γεωργούλα, εκπαιδευτικός.
Αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάσει ο ηθοποιός Δ. Γκοτσόπουλος. Την εκδήλωση θα συντονίσει η δημοσιογράφος και Υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων στο περιοδικό "Πατρινόραμα", Ευτυχία Λαμπροπούλου.
«Λοιπόν, αποφάσισα κι εγώ να γράψω ένα βιβλίο με μερικά από όσα φαντάστηκα πως έχω ζήσει» γράφει ο Γιώργος στον Πρόλογο του βιβλίου και συμπληρώνει πως «τα μόνα κείμενα που αποτελούν πραγματικά γεγονότα είναι τα δύο διηγήματα της κόρης μου». Μπορεί τα υπόλοιπα κείμενα να μην αφηγούνται πραγματικά γεγονότα ή να μπλέκονται πραγματικά στοιχεία με στοιχεία μυθοπλασίας, που εντούτοις χαρακτηρίζουν τη ζωή του, μας μιλάνε για το χαρακτήρα του συγγραφέα. Άλλωστε ο χαρακτήρας και η ψυχή του συγγραφέα φαίνεται πάντα μέσα από τα γραφτά του, έτσι κι αλλιώς. Η μετριοφροσύνη του φαίνεται από τις πρώτες εκλογές, στα μαθητικά του χρόνια: «…αφού ψηφίσαμε μέσα στην τάξη μεταξύ μας για να βγάλουμε πρόεδρο και γραμματέα, εγώ δεν βγήκα πρόεδρος, αλλά γραμματέας, χάνοντας τη θέση αυτή για μια ψήφο, τη δική μου, αφού δεν είχα ψηφίσει τον εαυτό μου, γιατί δεν ήξερα πως είχα αυτό το δικαίωμα ούτε και είχα κάνει σε κανέναν αυτή την ερώτηση, αφού θεωρούσα αυτονόητο ότι δεν ψηφίζουμε εαυτούληδες!...»
Το βιβλίο είναι μια συλλογή 13 διηγημάτων.
Η γραφή του Γιώργου Σπηλιόπουλου έχει γλώσσα που εκπέμπει μια αμεσότητα και φυσικότητα, που δίνει την αίσθηση του προφορικού λόγου και γι’ αυτό διαβάζεται ευχάριστα χωρίς να κουράζει τον αναγνώστη με λογοτεχνισμούς, ωραιολογίες και φλυαρίες.
Σε συνέντευξή του ο Γιώργος Σπηλιόπουλος αναφέρει: «…ο βυθός του βαθιού ποταμιού είναι ένας κρυμμένος θησαυρός, το να τον ανακαλύψεις είναι μια εργώδης διεργασία, από τότε που άρχιζα να τον αποκαλύπτω ακόμα δεν έχω βγάλει άκρη, όμως δε βιάζομαι. Από εκεί μέσα πάντως έρχεται ένας ήχος εξαίσιος, μια πανέμορφη μελωδία. Μπορεί να είμαι τυχερός που όταν κάθομαι στην όχθη του αισθάνομαι τη ρωγμή της κοίτης του να με σημαδεύει κι από μέσα της έρχεται σα βέλος και μπαίνει στην ψυχή μου γαλήνη, εκείνη η αμεριμνησία του μικρού παιδιού, εκείνη η δημιουργικότητα του αιώνιου έφηβου, εκείνο το πεντακάθαρο χρώμα που θέλω να πιστεύω πως από αυτό είναι φτιαγμένος ο παράδεισος».