Γράφει η Έφη Τρομπούκη
Την 25η Νοεμβρίου ήταν η παγκόσμια ημέρα κατά της βίας των γυναικών. Μέρα που καθιερώθηκε προκειμένου να ευαισθητοποιηθεί η κοινωνία απέναντι σε φαινόμενα βίας απέναντι στις γυναίκες.
Όταν μιλάμε για βία κατά των γυναικών το μυαλό των περισσότερων από εμάς πηγαίνει στην σωματική κακοποίηση ή σε ύβρεις που μπορεί να ξεστομίζουν φαλλοκρατικά αρσενικά.
Σκεφτόμαστε περιπτώσεις σεξουαλικής παρενόχλησης σε χώρους εργασίας και γυναίκες που ζούν σε άθλιες κακοποιητικές συνθήκες και χρήζουν βοηθείας.
Τι γίνεται όμως με τις υπόλοιπες γυναίκες; Τι συμβαίνει με την γυναίκα της διπλανής πόρτας; Αυτή που σηκώνεται κάθε πρωί να πάει στην δουλειά και το μεσημέρι επιστρέφει κατάκοπη να κάνει τις δουλειές του σπιτιού , να μαγειρέψει , να τακτοποιήσει τα παιδιά και το νοικοκυριό; Αυτή που ψάχνει απεγνωσμένα να βρει έστω και μία ώρα να επενδύσει για τον εαυτό της; Αυτή η γυναίκα που είναι όλη την ημέρα “στο πόδι” να φροντίσει την φαμίλια γιατί έχει μεγαλώσει με την ιδέα ότι εκείνη είναι εντεταλμένη να το κάνει.
Τι γίνεται με τις γυναίκες που αποφάσισαν να μην κάνουν οικογένεια; Τις γυναίκες που αποφάσισαν να μην παντρευτούν; Αυτές που αποφάσισαν ότι δεν θέλουν ή δεν έτυχε να κάνουν παιδιά; Εκείνες που έχουν άλλες σεξουαλικές προτιμήσεις ;
Τι γίνεται με αυτήν την ξεδιάντροπη και υπόγεια κακοποίηση που δέχεται καθημερινά; Με τα κακοποιητικά σχόλια του τύπου “ Εσύ πότε θα νοικοκυρευτείς;” , “ Πρέπει να αδυνατίσεις” , “Πότε επιτέλους θα γίνεις μάνα ;” ή “ Τι σόι μάνα είσαι εσύ;”
Πόσο ευαισθητοποιημένη είναι η κοινωνία μας απέναντι σε αυτές τις γυναίκες; Απέναντι σε κάθε γυναίκα που πολεμάει μάταια να ανταποκριθεί όχι μόνο στα προαιώνια γυναικεία στερεότυπα αλλά αλλά και στα νέα πρότυπα που εντέχνως της επιβάλλονται από την βιομηχανία μόδας και ομορφιάς και κατακλύζουν την καθημερινότητά της.
Οι γυναίκες στην Ελλάδα του σήμερα μπήκαν στην αγορά εργασίας χωρίς πρώτα να έχουν κατακτήσει την ισότητα ούτε στο σπίτι αλλά ούτε και στην κοινωνία που οι πατριαρχικές δομές ζουν και βασιλεύουν. Εξαντλημένες από τα ωράρια εργασίας και τους πολλαπλούς ρόλους που τους επιβάλλονται έρχονται αντιμέτωπες με μια υπόγεια κακοποιητική κριτική που διαπερνάει όλους τους τομείς της ζωής τους.
Αν οι παγκόσμιες μέρες έχουν σκοπό την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας και την εξάλειψη κάθε μορφής βίας είναι απαραίτητο να φωτιστούν και άλλες μορφές κακοποίησης που δέχεται η γυναίκα. Η σωματική βία είναι το τελευταίο στάδιο μιας κακοποιητικής συμπεριφοράς και στάσης απέναντι στην γυναίκα που έχει πολύ βαθύτερες ρίζες και που προϋποθέτει μια αλλαγή πολύ πιο ουσιαστική από την απλή καθιέρωση παγκόσμιων ημερών.