Από τον τίτλο της συλλογής διηγημάτων «Καθαρή πόλη» προκύπτει η πρώτη ερώτηση: Πόσο πολλά είναι εκείνα που θέλει κάθε πόλη να κρύψει;
Πολλά είναι αυτά που κάθε πόλη/κοινωνία θέλει να κρύψει, από την ξενοφοβία και την περιθωριοποίηση διαφόρων κοινωνικών ομάδων μέχρι τη σύνδεση των πολιτικών και οικονομικών ελίτ με τον υπόκοσμο. Σε αυτό το πλαίσιο, ο τίτλος εμπεριέχει ειρωνεία και αναφέρεται σε μια έννοια του «καθαρού» που αποβάλλει και περιθωριοποιεί ως μίασμα καθετί διαφορετικό. Επίσης, αναφέρεται και στην κάθε είδους βρομιά που μπορεί να λερώσει τη συνείδηση του καθενός και να τον μετατρέψει σε συνένοχο του εγκλήματος που λαμβάνει χώρα δίπλα του.
Είναι ένα βιβλίο που κινείται μεταξύ του κοινωνικού και του αστυνομικού, με κάποιες δόσεις υπερφυσικού, αν και το βάρος πέφτει σαφέστατα προς το κοινωνικό. Η ισορροπία μεταξύ διαφορετικών λογοτεχνικών ειδών είναι επικίνδυνη για τον συγγραφέα αλλά το επιλέγει για να κάνει το έργο του λιγότερο προβλέψιμο;
Νομίζω πως σε μεγάλο βαθμό η σύγχρονη αστυνομική πεζογραφία είναι και η σημαντική σύγχρονη κοινωνική λογοτεχνία καθώς μπορεί να προσεγγίσει πολλά καίρια κοινωνικά προβλήματα. Υπό αυτό το πρίσμα, αυτές οι προσμίξεις είναι κάτι φυσικό και μάλλον προβλέψιμο πλέον, αφού έχουν περάσει πολλές δεκαετίες από τότε που η αστυνομική λογοτεχνία θεωρούταν από κάποιους παραλογοτεχνία που περιοριζόταν σε τεχνικές διαλεύκανσης φόνων. Σε αυτό το πλαίσιο, ίσως σε κάποιες περιπτώσεις η αξιοποίηση του υπερφυσικού στοιχείου να μπορεί να κάνει λιγότερο προβλέψιμη μια μυθοπλασία.
Το ότι τα βρώμικα μυστικά μένουν στη σκιά οφείλεται σε συλλογικό και ατομικό μηχανισμό άμυνας ή είναι κάτι που επιβάλλεται για να μην διαταραχθεί η καθεστηκυία τάξη;
Νομίζω πως αυτά είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Η εκάστοτε καθεστηκυία τάξη πάντα κρύβει σκελετούς στο ντουλάπι με τη μία ή την άλλη μορφή. Απ’ την άλλη, όμως, ο καθένας ίσως θα έπρεπε να προβληματιστεί για τι θα έκανε αν μπορούσε να ενταχθεί στην καθεστηκυία τάξη. «Και όπως είναι φυσικό η μεσαία τάξη θέλει και εκείνη λιγάκι να διατάξει, να γίνει άρχουσα δηλαδή», όπως λέει κι ο Μούτσης σ’ ένα τραγούδι του. Παρεμπιπτόντως, με αυτό το κλασσικό θέμα επιχειρώ να ασχοληθώ στο επόμενο κείμενό μου.
Γιατί ο μέσος πολίτης συνήθως αποφεύγει να κοιτάξει τα προβλήματα και που προκαλούν και που αντιμετωπίζουν οι κοινωνικά απόκληροι;
Μάλλον γιατί όλοι μας, λίγο πολύ, νιώθουμε ότι είμαστε μακριά από τέτοιους ανθρώπους και ότι δεν πρόκειται να βρεθούμε στη θέση τους. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να αποδίδουμε όλη την ευθύνη της κατάστασής τους αποκλειστικά στους ίδιους και έτσι να πιστεύουμε ότι είναι άξιοι της μοίρας τους. Αυτό συμβαίνει συχνά όταν, για παράδειγμα, κάποιος μπλέξει με τα ναρκωτικά. Αν όμως αυτό συνέβαινε σε έναν δικό μας άνθρωπο ίσως υποχρεωνόμασταν να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα.
Από το βιβλίο «Καθαρή πόλη» στη σειρά «Σκοτεινές πόλεις» των εκδόσεων Λυκόφως με το βιβλίο «Ο μεγάλος αφέντης». Δεν πρέπει να ήταν δύσκολη η προσαρμογή με δεδομένο ότι πάλι ένα κοινωνικό θέμα βρίσκεται στο επίκεντρο του έργου σας.
Ο «μεγάλος αφέντης» είναι ουσιαστικά η ανάπτυξη σε μορφή νουβέλας του ομώνυμου διηγήματος από την «Καθαρή πόλη» και γράφτηκε μετά από πρόταση του εκδότη του Λυκόφωτος να λάβω μέρος στη σειρά «Σκοτεινές πόλεις». Είναι μια αξιόλογη πρωτοβουλία στο πλαίσιο της ελληνικής λογοτεχνίας του φανταστικού. Στον «μεγάλο αφέντη» προσπάθησα να συνδυάσω το αστικό νουάρ με στοιχεία υπερφυσικού και εξωτισμού, δεδομένου ότι μέρος της πλοκής διαδραματίζεται στην Αφρική. Η κοινωνική θεματολογία, ωστόσο, βρίσκεται όντως και πάλι στο επίκεντρο και συγκεκριμένα η εκπόρνευση Aφρικανών γυναικών στην Ευρώπη που αποτελεί μια σύγχρονη μορφή δουλείας.
Υπάρχει κάποιο άλλο βιβλίο στα σκαριά μετά το παραγωγικό 2021 με την κυκλοφορία των δύο βιβλίων σας, «Σκοτεινή πόλη» και «Ο μεγάλος αφέντης» από τις εκδόσεις Λυκόφως;
Στα σκαριά υπάρχει μια σατιρική νουβέλα όπου προσπαθώ να συνδυάσω την πολιτική με την επιστημονική φαντασία. Τόσο η θεματολογία όσο και το ύφος είναι αρκετά διαφορετικά από τα προηγούμενα κείμενά μου. Παρότι το αναγνωρίσιμο ύφος συνήθως θεωρείται ένα μεγάλο λογοτεχνικό προσόν, νομίζω ότι είναι ωφέλιμο να δοκιμάζεται κανείς σε καινούργια πράγματα.