Ο συγγραφέας Βαγγέλης Γαροφαλλου μιλάει για το νέο του βιβλίο «Η πορφυρή ρόμπα του πυρομάντη»
Να αρχίσουμε με τα βασικά. Ποια είναι η υπόθεση του πέμπτου σας βιβλίου «Η πορφυρή ρόμπα του πυρομάντη» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Λυκόφως;
Η ιστορία διαδραματίζεται στον φανταστικό κόσμο του Κρακκκ. Aφορά τη μυθική αναζήτηση ενός θρυλικού σπαθιού που μπορεί να κατακτήσει τον κόσμο περίπου μόνο του. Βασικός ήρωας είναι ο πυρομάντης Δεμιλέας, ένας κάπως ξεφτιλισμένος περιπλανώμενος μάγος, χρήστης παραισθησιογόνων ουσιών. Βρίσκεται, άθελά του, να παίρνει μέρος σε αυτή την περιπέτεια μαζί με κάποιους ακόμα ήρωες που προσλαμβάνει ο κένταυρος Φλιστάνι, βασιλιάς του δάσους της Ακαμπουρουκάρι. Δυστυχώς για τον Δεμιλέα και τη συντροφιά του, πολύ σύντομα συλλαμβάνονται εξαιτίας έλλειψης ταυτοποιητικών εγγράφων και οδηγούνται στην καστρόπολη της Βαποστρασούρι για να διερευνηθεί η υπόθεση τους. Όμως εκεί τους περιμένει μία γραφειοκρατική κόλαση. Το θρυλικό σπαθί ωστόσο είναι περιζήτητο, κι έτσι στην ιστορία εμπλέκονται ακόμα και οι θεοί του κόσμου του Κρακκκ- σκοτεινοί και μη.
Πόσο σημαντικό ρόλο παίζει στην εξέλιξη της ιστορίας το ότι ο πυρομάντης δεν αποχωρίζεται ποτέ την πορφυρή του ρόμπα;
Η ρόμπα του πυρομάντη Δεμιλέα αποτελεί «κλειδί» σε κάποιες στιγμές μέσα στην ιστορία, αλλά είναι καλύτερα να αφήσουμε τον αναγνώστη να ανακαλύψει τον ακριβή της ρόλο. Aν σας κάνει εντύπωση η λέξη να εξηγήσω ότι είναι μία απόδοση των «wizard robes» των μάγων, μικροί που παίζαμε d&d (ad&d, τότε) και δεν είχαμε ακόμα internet να μάθουμε οτιδήποτε το λέγαμε «οι ρόμπες», θα μπορούσε να το πει κάποιος και μανδύα, αλλά η λέξη «ρόμπα» μου φάνηκε ό,τι έπρεπε για ένα βιβλίο φαντασίας που δεν είναι καθόλου σοβαρό.
Ποια ήταν η πηγή της έμπνευσής σας, για να γράψετε ένα χιουμοριστικό βιβλίο-παρωδία επικής φαντασίας;
Σε πρώτο επίπεδο η απάντηση είναι η παράνοια της γραφειοκρατίας. Βιώνοντας πόσο πιο δυσλειτουργικός, άδικος και παρανοϊκός γίνεται κάθε μέρα ο πλανήτης μας, σκέφτηκα να κάνω κάτι αντίστοιχο σε έναν φανταστικό κόσμο, όπου συνήθως όλα είναι απλά.
Πιστεύετε ότι η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία;
Σε βαρβαρότητα και κακία, φυσικά. Η φαντασία είναι ένα καταφύγιο από όλα τα σκατά που συμβαίνουν. Όμως, σε αυτό το βιβλίο συναντά κανείς έναν κόσμο που κουβαλά τις περισσότερες από τις παθογένειες του πραγματικού, τις οποίες αν παρατηρήσει με προσοχή θα διαπιστώσει ότι είναι τόσο παράλογες που είναι γελοίες.
Πόσο εύκολο είναι να συμβεί αυτό, να εισχωρήσει δηλαδή το χιούμορ στην επική φαντασία, όπου οι ήρωες είναι ανίκητοι;
Είμαι οπαδός της επικής φαντασίας απ' όπου κι αν προέρχεται, από τη λογοτεχνία και τα κόμικς μέχρι το σινεμά και τη μουσική. Αλλά σε πολλές εκφάνσεις του φανταστικού οι ήρωες είναι τόσο υπεράνθρωποι και τόσο σοβαροί που καμιά φορά γίνονται βαρετοί. Κι έπειτα, πρακτικά προβλήματα δεν έχουν; Πού κουβαλάει ο μάγος όλα αυτά τα ξόρκια; Πώς ταξιδεύει ο μαχητής μόνο με ένα σπαθί στην πλάτη; Τα τσιγάρα τους πού τα βάζουν; Δεν μεθάνε; Δεν χάνονται; Δεν είναι κανείς βλάκας;
Γιατί ένας αναγνώστης που ασχολείται με τη λογοτεχνία του φανταστικού να διαβάσει το βιβλίο σας;
Γιατί θα βρει αναφορές σε πράγματα που αγαπάει και στη συνέχεια θα τα δει να σατιρίζονται με τρόπο που θα τον εξοργίσει ή θα τον κάνει να γελάσει.
Ισχύει το ίδιο και για κάποιον που δεν διαβάζει λογοτεχνία του φανταστικού;
Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος λάτρης του fantasy για να διαβάσει το βιβλίο. Σίγουρα, όπως είπαμε, υπάρχουν αναφορές και «κλεισίματα ματιού» στη λογοτεχνία του φανταστικού που ο εντελώς άσχετος με το είδος αναγνώστης δεν θα πιάσει στο 100%, αλλά μιλάμε για λεπτομέρειες. Άλλωστε, τέτοιες «κρυμμένες» αναφορές υπάρχουν στο βιβλίο και για εντελώς εξωγενή στοιχεία, από άκυρους στίχους τραγουδιών μέχρι προπονητές ποδοσφαίρου. Οπότε το ποιος θα πιάσει τι είναι σχετικό.
Μπορεί το χιούμορ να φέρει περισσότερους αναγνώστες στη λογοτεχνία του φανταστικού;
Ορίστε, να η ευκαιρία. Διαβάζεις την «Πορφυρή ρόμπα του πυρομάντη» και -τσουπ- ήρθε κι άλλος.
Μετά από πέντε βιβλία, ποιο θα είναι το επόμενο βήμα σας; Σχεδιάζετε κάποιο νέο βιβλίο;
Επιτέλους, με αυτή την ερώτηση, ένιωσα λίγο Τζορτζ Ρ.Ρ. Μάρτιν για μια φορά στη ζωή. Δεν έχω ιδέα τι θέλω να κάνω, οπότε λογικά θα αργήσω.