με αφορμή τον β΄ κύκλο παραστάσεων της μουσικοθεατρικής κωμωδίας «ΤΕΛΕΝΟΒΕΛΑ» στο θέατρο Faust, όπου υπογράφει το κείμενο και την σκηνοθεσία.
Πότε επιστρέφει η «ΤΕΛΕΝΟΒΕΛΑ», ήταν κάτι που περιμένατε;
Η επιστροφή της «ΤΕΛΕΝΟΒΕΛΑ» μας, ξεκινάει την Δευτέρα 04 Μαρτίου στο θέατρο Faust στις 20:30, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Η πρεμιέρα του α’ κύκλου παραστάσεων είχε πραγματοποιηθεί αρχές Οκτωβρίου του 2023 και μετά από παράταση παραστάσεων φτάσαμε μέχρι τέλος Ιανουαρίου του 2024, με απανωτά Sold Out. Αν και είχε ολοκληρωθεί το ταξίδι μας η απαίτηση του κοινού που δεν είχε καταφέρει να δει την παράσταση αλλά και η δική μας αγάπη για το έργο μας επαναφέρει, έστω και για λίγες παραστάσεις ακόμη. Όταν ξεκίνησα να γράφω το κείμενο και να οργανώνω την παραγωγή με την εταιρία μου, Pink Unicorn Productions, τον Μάιο του 23’ είχα μεγάλη αγωνία διότι πρώτη φορά θα ανέβαζα μια αμιγώς μουσικοθεατρική κωμωδία και με θεματική τηλεοπτικής μεξικάνικης σαπουνόπερας. Μέχρι τώρα ανέβαζα σκοτεινά παραμύθια για ενήλικες όπως το «ΜΑΝΑ» ή κωμωδίες όπως το «550» που είχαν έντονο τον κοινωνικό προβληματισμό. Εδώ έρχεται σε δεύτερο επίπεδο αυτός ο προβληματισμός. Η παράσταση αφορά τόσο τους γνώστες του είδους (μεξικάνικες σαπουνόπερες) και όποιον έχει δει οποιαδήποτε τηλεοπτική σαπουνόπερα (αμερικάνικη, ελληνική κ.ά.) όσο και αυτούς που δεν έχουν καμία επαφή με τη θεματική αυτή. Ήταν στόχος μου να μπορεί το έργο να παρακολουθηθεί από ένα ευρύ κοινό, κλείνοντας το μάτι στους λάτρεις και γνώστες. Ο στόχος επιτεύχθηκε διότι βλέπαμε το κοινό που ήταν μεγάλου ηλικιακού εύρους να γελάει ασταμάτητα αλλά και αρκετούς να ξαναέρχονται να δουν την παράσταση. Έτσι πήραμε αρχικά παράταση και τώρα πάμε για β’ κύκλο παραστάσεων.
Τι πραγματεύεται η «ΤΕΛΕΝΟΒΕΛΑ» και κατά πόσο αφορά αυτό την ελληνική κοινωνία του σήμερα;
Η «ΤΕΛΕΝΟΒΕΛΑ», έχει βασιστεί στις δημοφιλείς μεξικάνικες τελενοβέλες των 90’ς που παρακολουθούσαμε εδώ στην Ελλάδα στην μεταγλωττισμένη εκδοχή τους. Έτσι όπως κάθε σαπουνόπερα που σέβεται τον εαυτό της περιέχει ίντριγκες, ερωτικά τρίγωνα, σφετερισμούς, μάγια, φόνους, τροχαία, αεροπορικά δυστυχήματα κ.τ.λ. Οι ήρωές μας είναι μέλη της οικογένειας De Rosario που έχει ένα εργοστάσιο παραγωγής αγαλματιδίων της Παναγίας της Μακαρένας της Σεβίλλης της Ισπανίας. Μέσα από την πορεία των σχέσεων αυτής της οικογένειας που βασίζονται στο ψέμα, τα μυστικά και τον κοινωνικό καθωσπρεπισμό γινόμαστε κοινωνοί: του πολέμου μεταξύ πλούτου και φτώχειας, της εξουσίας του δυνατού και αδυναμίας του αδυνάτου, του θρησκευτικού απυρόβλητου, της ενδοοικογενειακής βίας, ποικίλων μορφών εκβιασμού, της συγκάλυψης εγκλημάτων, της αγάπης στην διαφορετικότητα κ.ά. Πιστεύω πως στο έργο, αν και βρισκόμαστε στην δεκαετία του 90 και στο Μεξικό, αισθανόμαστε οικεία ως Έλληνες λόγω της διαχρονικότητας των θεματικών που πραγματεύεται η ιστορία. Αν και θεωρητικά είμαστε μία ‘’εύπεπτη’’ κωμωδία το κείμενο είναι γεμάτο με αναφορές σε μία δύσκολη κοινωνική πραγματικότητα μέσα στην οποία μεγαλώσαμε και ζούμε, απλώς ερμηνεύεται υπό το πρίσμα της τελενοβέλας και αφήνει στον εκάστοτε θεατή να εμπλακεί ή όχι. Αυτή είναι και η μαγεία της κωμωδίας, μπορείς απλώς να περάσεις όμορφα γελώντας ή να συνδυάσεις το γέλιο με κοινωνικό προβληματισμό για το τι πραγματικά συμβαίνει κάτω από τις γρήγορες ατάκες και τα ‘’μονοδιάστατα’’ προβλήματα των ηρώων.
Πώς είναι να υπογράφετε το κείμενο, τη σκηνοθεσία, τη μουσική επιμέλεια, τους φωτισμούς αλλά και να είστε ένας από τους βασικούς ρόλους του έργου;
Δεν θα έλεγα πως μου είναι δύσκολο αλλά σίγουρα θέλει σωστή οργάνωση και καλό χρονοδιάγραμμα της κάθε ιδιότητάς μου. Όσο γράφω το κείμενο κάνω στο μυαλό μου μία αρχική σκηνοθεσία και φαντάζομαι τόσο τους φωτισμούς όσο και το μουσικό περιβάλλον. Έτσι πριν ξεκινήσουν οι πρόβες έχω μελετήσει τη σκηνοθεσία μου και τι θέλω από τους ηθοποιούς. Δεν είμαι από τους σκηνοθέτες που λειτουργούν με αυτοσχεδιασμούς και αποκλειστικά με το που θα οδηγήσει η εκάστοτε πρόβα. Αυτό το οφείλω κυρίως στη μουσική μου ιδιότητα και την προϋπηρεσία μου στον χώρο της όπερας που υπάρχει αυστηρή οργάνωση και προεργασία/μελέτη πριν από τις πρόβες. Στις πρώτες κιόλας πρόβες έχω ήδη ‘’σταμπιλάρει’’ πως θα ήθελα να φωτίσω το έργο και βάζω και τα μουσικά χαλιά ώστε η μουσική να έχει λειτουργικό ρόλο και να γίνει αναπόσπαστο μέρος του λόγου. Φυσικά και μπορούν πράγματα να αλλάξουν στην πορεία των προβών διότι μιλάμε για μία ζωντανή εξελικτική πορεία.
Ως ηθοποιός είμαι ο τελευταίος που μαθαίνει τα λόγια του διότι έχω στο νου μου πολλά περιφερειακά θέματα παραγωγής πέρα από τις ώρες πρόβας. Μαθαίνω φυσικά τα ομαδικά μου μέρη καθώς και όσα δίνουν πάσες σε φώτα και ήχο αλλά τα μονολογικά μου σημεία τα μαθαίνω προς το τέλος των προβών. Όταν γίνει πρεμιέρα και μετά από δύο συνήθως παραστάσεις χαλαρώνει μέσα μου η ιδιότητα του σκηνοθέτη και προσπαθώ να είμαι μόνο ηθοποιός που απολαμβάνει την παράσταση. Δύσκολο το τελευταίο αλλά είναι το προσωπικό μου στοίχημα.
Μιλήστε μας για τον ρόλο σας, βλέπουμε ήδη από τα δελτία τύπου ότι είστε ντυμένος με γυναικείο ταγέρ και περούκα αλλά έχετε και μουστάκι.
Ο ρόλος μου είναι ιδιαίτερος διότι πέρα από το τραγούδι και τον χορό σε 15ποντα τακούνια έχει μία σημαντική μετάβαση ανάμεσα σε δύο πρόσωπα, έναν άντρα και μία γυναίκα. Μέσα από έναν σφετερισμό ο ήρωάς μου, Soledad/Pedro, προσπαθεί να κρύψει την αληθινή του ταυτότητα και δημιουργεί μία αλυσίδα κωμικών γεγονότων μέχρι που γίνεται η αποκάλυψη της αλήθειας. Ήταν για μένα στόχος να μην πέσω στην παγίδα του συγκεκριμένου ρόλου ερμηνεύοντάς τον ως καρικατούρα, με την κακή έννοια. Πέρα από ελάχιστα σημεία υπερβολής που είναι αναφορά στις τελενοβέλες προσπαθώ να παραμείνω σ’ έναν ρεαλισμό και να δώσω χώρο και χρόνο στο να δούμε τι κρύβεται πίσω από το μουστάκι και κάτω από την καρέ ξανθιά περούκα. Άραγε η Soledad ή ο Pedro είναι το πραγματικό θύμα αυτής της άρρωστης απάτης; Σίγουρο θύμα είμαι εγώ, ο Σταμάτης, που μου έβαλα αυτά τα παπούτσια!
Το ελληνικό θεατρικό κοινό αλλά και η ελληνική κοινωνία αγκαλιάζει θεατρικές παραστάσεις με queer περιεχόμενο. Εσείς ανήκετε στην queer κοινότητα;
Το θεατρικό κοινό δεν είναι ένα, ούτε έχει ίδια κριτήρια αλλά σίγουρα αγκαλιάζει τις queer παραστάσεις και τους queer ήρωες. Προσωπικά πιστεύω ότι από την απαρχή του το θέατρο έχει έναν queer χαρακτήρα, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει σε θέματα υπόθεσης, σκηνογραφίας, ενδυματολογίας, χαρακτήρων κ.τ.λ. Η διαφορετικότητα υπήρχε ανέκαθεν στην κοινωνία και περνούσε και στο θέατρο. Με αυτόν τον προσδιορισμό της παραπάνω λέξης θα πω ότι ανήκω στην queer κοινότητα αλλά χωρίς να την γκετοποιώ. Τώρα θεατρικά έχω ερμηνεύσει ρόλους παρενδυτικού (crossdreser), drag queen, διαφόρων πλασμάτων… όλα αυτά ανήκουν στην queer ομπρέλα ρόλων, όπως και ο ρόλος μου στην Τελενοβέλα. Επίσης σε κάθε έργο μου έχω έναν queer ήρωα, χωρίς όμως αυτό να γίνεται κεντρικός επικοινωνιακός στόχος.
Τα τελευταία χρόνια κάνετε δικές σας παραγωγές και έχετε και μία εταιρία παραγωγής την Pink Unicorn Productions. Γιατί επιλέξατε να κάνετε αυτό το προσωπικό βήμα μέσα στην κρίση που περνάει η χώρα μας;
Ξεκίνησα να εργάζομαι επαγγελματικά το 2009, σε μικρή ηλικία, και φαινόντουσαν όλα ρόδινα. Όμως έφαγα χαστούκι με την κρίση που ακολούθησε και που δεν λέει να φύγει μέχρι και σήμερα. Ωστόσο είμαι ένας αισιόδοξος άνθρωπος και δουλευταράς. Δεν θα εγκατέλειπα τα όνειρά μου, ούτε θα μιζέριαζα κάνοντας άλλο επάγγελμα έτσι είπα πως θα κάνω ό,τι χρειάζεται για να είμαι καλά και να εκφράζω το ‘’είναι’’ μου. Να σημειώσω εδώ πως αγαπώ την χώρα μου και δε θα επέλεγα εύκολα να φύγω μόνιμα στο εξωτερικό. Έτσι ξεκίνησα με θάρρος να παρουσιάζω τις προσωπικές μου δουλειές και με τη δύναμη που εισπράττω από την αγάπη τόσο του καλλιτεχνικού μικρόκοσμού μας αλλά και του κοινού να προχωρώ… κάπου εκεί προέκυψε και η ανάγκη ίδρυσης μίας εταιρίας για να έχω ελευθερία κινήσεων διότι στην αρχή χρησιμοποιούσα εταιρίες άλλων. Έβαλα πολλά στο κεφάλι μου αλλά δεν το μετανιώνω διότι το βράδυ ξαπλώνω γεμάτος που κάνω όσα θέλω. Είμαι τυχερός που βιοπορίζομαι από την τέχνη μου. Σίγουρα υπάρχουν στόχοι πιο μακρινοί τόσο χρονικά όσο και ως προς τις δυνάμεις μου… αλλά εδώ είμαστε και πιστεύω θα τους πλησιάσω. Έχω επιμονή και υπομονή.
Ποια τα σχέδιά σας μετά την «ΤΕΛΕΝΟΒΕΛΑ»;
Τα τελευταία σχεδόν δέκα χρόνια είμαι εξωτερικός συνεργάτης, ως τενόρος, της χορωδίας των μουσικών συνόλων του Δήμου Αθηναίων καθώς και της χορωδίας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με μαέστρους τον Σταύρο Μπερή και τον Αγαθάγγελο Γεωργακάττο αντίστοιχα. Με την χορωδία του Δήμου Αθηναίων έχω διάφορες συναυλίες ποικίλου ρεπερτορίου που πραγματοποιούνται στο θέατρο Ολύμπια και στην Λυρική συμμετέχω στις όπερες: «H άνοδος και η πτώση της πόλης Μαχαγκόννυ» των Κ. Βάιλ και Μ. Μπρέχτ σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά (Απρίλιος 2024, ΚΠΙΣΝ) και «Τραβιάτα» του Τζ. Βέρντι σε σκηνοθεσία Κων/νου Ρήγου (Ιούλιος 2024, Ηρώδειο). Παράλληλα ασχολούμαι με τη διδασκαλία μουσικής και ετοιμάζω το πλάνο των προσωπικών μου θεατρικών παραγωγών για το έτος 24-25. Δεν έχω αποφασίσει ακόμη αν μετά την «ΤΕΛΕΝΟΒΕΛΑ» θέλω μία κωμωδία ή ένα σκοτεινό κοινωνικό έργο, έχω κι απ’ τα δύο στο συρτάρι μου.
Link με αποσπάσματα από τις παραστάσεις που έχω σκηνοθετήσει και γράψει τα κείμενα.