Πώς θα σύστηνες τον εαυτό σου αυτή την περίοδο;
Είμαι μια νέα καλλιτέχνης που ερευνά, δοκιμάζει, κάνει λάθη και συνεχίζει. Δεν νιώθω ότι ξεκινάω από το μηδέν, αλλά ούτε και ότι έχω φτάσει κάπου. Βρίσκομαι σε μια ενδιάμεση φάση, όπου προσπαθώ να καταλάβω τι σημαίνει να δημιουργείς με ειλικρίνεια και να επιμένεις σε αυτό, ακόμα και όταν τα πράγματα είναι δύσκολα. Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι η σύνδεση· να νιώθουμε, έστω και για λίγο, λιγότερο μόνοι.
Τι είναι το The Land of Wanting More για σένα;
Είναι ένας τόπος. Ένας τόπος αναζήτησης και σύνδεσης. Μια μεγάλη αγκαλιά, όπου με τρυφερότητα αλλά και με θάρρος, με αγάπη αλλά και με καύλα, προσπαθούμε να διεκδικήσουμε περισσότερο χώρο. Είναι μια πολύ προσωπική δουλειά, αλλά δεν είναι μόνο δική μου. Γεννήθηκε από δικές μου ανάγκες και ερωτήματα, όμως μεγάλωσε μέσα από τους ανθρώπους που το συνάντησαν — στις παραστάσεις, στην ταινία, στις συζητήσεις που άνοιξαν μετά. Είναι ένα έργο που συνεχώς μεταμορφώνεται και μεταμορφώνομαι κι εγώ μαζί του.
Πώς προέκυψε αυτή η μορφή – η mixed media performance;
Δεν ήταν επιλογή στρατηγικής, ήταν ανάγκη. Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούν να ειπωθούν μόνο με λόγια. Χρειάζονται σώμα, εικόνα, ήχο, ρυθμό. Ο συνδυασμός βίντεο, ζωντανής μουσικής, κειμένου και θεατρικής παρουσίας μου επιτρέπει να πλησιάσω αυτά τα κομμάτια χωρίς να τα περιορίσω σε μία μόνο γλώσσα.
Τι άλλαξε από το πρώτο στο δεύτερο ανέβασμα;
Αυτό που άλλαξε περισσότερο είναι η εμπειρία και η γνώση που ήρθε μέσα από τον κόσμο. Οι άνθρωποι που ήρθαν στις παραστάσεις, οι συζητήσεις που άνοιξαν μετά, οι ιστορίες που μοιράστηκαν μαζί μου. Η ταινία και το ταξίδι της σε φεστιβάλ άνοιξαν ακόμα περισσότερο αυτόν τον κύκλο. Όλο αυτό εμβάθυνε το έργο και μου δημιούργησε την ανάγκη, στο δεύτερο ανέβασμα, να ψάξω παραπάνω. Να βρω πτυχές του έργου και των θεματικών του που στην αρχή δεν μπορούσα ακόμα να δω. Να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα τον κόσμο γύρω μας, αλλά και τον εαυτό μας — το σώμα μας, τις σκέψεις μας, τις επιθυμίες και τις φοβίες μας.
Τι ρόλο παίζει η ζωντανή ηλεκτρονική μουσική σε αυτή τη νέα εκδοχή;
Η ζωντανή ηλεκτρονική μουσική φέρνει ένταση και παλμό. Δεν λειτουργεί απλώς ως συνοδεία, αλλά ως ενεργό στοιχείο της παράστασης. Επηρεάζει το σώμα, τον ρυθμό, την αναπνοή. Δημιουργεί μια διαφορετική ενέργεια στη σκηνή και μια πιο άμεση σχέση με τον θεατή.
Πόσο συλλογικό είναι τελικά αυτό το έργο;
Είναι πολύ περισσότερο απ’ όσο φαίνεται. Πίσω από τη σκηνή υπάρχουν άνθρωποι που στήριξαν, συνδημιούργησαν, πίστεψαν. Και κυρίως, υπάρχουν πολλές γυναίκες που μοιράστηκαν τη φωνή τους, το πρόσωπό τους, το σώμα τους, τον χρόνο και τις ιστορίες τους, για να υπάρξει το βίντεο, για να εμπνευστεί το κείμενο, για να πάρει μορφή αυτός ο κόσμος. Χωρίς αυτές, το έργο δεν θα υπήρχε.
Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να τονιστεί περισσότερο αυτή τη φορά;
Θα ήθελα να μη φοβόμαστε τόσο. Να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να τρέμει λίγο. Να μην έχουμε όλες τις απαντήσεις. Το The Land of Wanting More δεν προσπαθεί να δώσει λύσεις· προσπαθεί να ανοίξει χώρο. Χώρο για επιθυμία, για αλήθεια, για επαφή.
Τι ελπίζεις να πάρει κάποιος φεύγοντας από την παράσταση;
Δεν ελπίζω σε κάτι συγκεκριμένο. Αν κάτι θα ήθελα, είναι να φύγει κάποιος νιώθοντας ότι δεν είναι τόσο μόνος. Όχι μόνο στον πόνο ή στον φόβο του, αλλά και στην ομορφιά, στην επιθυμία. Να υπάρξει έστω για λίγο η αίσθηση ότι υπάρχει κι άλλος ένας άνθρωπος εκεί έξω που μπορεί να καταλάβει, να αναγνωρίσει, να σταθεί δίπλα του. Και αυτό, για μένα, είναι αρκετό.
