και πρωταγωνίστρια της παράστασης «Ταξίδι στην έρημο...Προς Βορ(ρ)ά» που θα παρουσιάζεται από το Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο ΕΝ-Α
Τι πρόκειται να δούμε φέτος στο θέατρο ΕΝ-Α
Το έργο του Γιάννη Παπάζογλου “Ταξίδι στην έρημο... Προς βορ(ρ)ά”
Γιατί επιλέξατε να ανεβάσετε το έργο του Γιάννη Παπάζογλου “Ταξίδι στην έρημο... Προς βορ(ρ)ά”;
Η επιλογή του έργου έγινε διότι είναι ένα σύγχρονο ελληνικό έργο με μοντέρνα γραφή που κινείται στο ύφος του ποιητικού ρεαλισμού.
Το “Ταξίδι στην έρημο” έχει ανέβει στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας, ενώ το “Προς βορ(ρ)ά” παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ Νάπολης. Πρόκειται για δύο διαφορετικά έργα σε μία παράσταση;
Το “Προς βορ(ρ)ά” δένει θεματολογικά με το “Ταξίδι στην έρημο”. Ανιχνεύει τα αίτια φυγής των προσφύγων από τις χώρες του 3ου κόσμου. Και το “Ταξίδι στην έρημο” καταγράφει την υπαρξιακή περιπέτεια των ανθρώπων της δύσης που έρχονται σε επαφή με την αγριότητα του πολέμου και οδηγούνται σε επανακαθορισμό των αξιών και του τρόπου ζωής τους.
Στην παράσταση παίζουν 4 ηθοποιοί. Μιλήστε μας για τους χαρακτήρες του έργου.
Φωτορεπόρτερ, επιβάτης σε πλοίο διάσωσης προσφύγων μπροστά στην τηλεοπτική κάμερα. Αναπαριστά συγκλονισμένος το δράμα εγκύου από την Αφρική με τον τρόπο ακριβώς που το βίωσε. Μπορεί και να είναι μία από τις ειδήσεις που εκφωνεί με ψυχρότητα η λαμπερή και φιλόδοξη παρουσιάστρια. Όπως και οι μάχες που μαίνονται σε χώρα του 3ου κόσμου μετά από στρατιωτική επέμβαση ξένης δύναμης. Για την ίδια ο πόλεμος είναι κάτι μακρινό και αδιάφορο. Ο άντρας της, φωτορεπόρτερ κι αυτός στην εμπόλεμη ζώνη, εξαφανίζεται. Ένας αινιγματικός διπλωμάτης αναλαμβάνει την έρευνα. Την καλεί για την αναγνώριση του πτώματος. Πιθανόν ν’ ανήκει σ’ εκείνον. Ταξιδεύει μέχρι την καρδιά του σκότους. Παύει πλέον να ‘ναι θεατής. Γίνεται μέρος της είδησης. Πρέπει να εξοικειωθεί με τη βία και το θάνατο. Παρεμβάλλονται όσα έχει καταγράψει ο φωτορεπόρτερ στο διασωθέν ημερολόγιό του. Η φρίκη σε πρώτο πλάνο. Βομβαρδισμένες πόλεις. Δολοφονίες παιδιών. Ακρωτηριασμένα σώματα. Η μνήμη αιμορραγεί. Τα τρία πρόσωπα κουβαλούν πάθη κι ενοχές. Ο έρωτας είναι το μόνο αντίδοτο στην κόλαση που τα περιβάλλει. Ο διπλωμάτης το γνωρίζει καλά. Η έντονη έλξη που νιώθει για κείνη τον οδηγεί σ’ ένα παιχνίδι μυστικών και ψεμάτων. Και στην ανταλλαγή ταυτοτήτων. Ο μόνος δρόμος διαφυγής απ’ το σφαγείο περνά μέσ’ απ’ την έρημο. Παγιδεύει τη δημοσιογράφο γιατί μόνο με τη βοήθεια της μπορεί να ξαναβγεί στο φως. Σε μια αντεστραμμένη εκδοχή του μύθου του Ορφέα και τη Ευρυδίκης. Η κάθοδος στα τάρταρα αποτελεί την αφετηρία για το ταξίδι αυτογνωσίας των ηρώων. Μακριά από την ευμάρεια της Δύσης, την ασφάλεια των τηλεοπτικών εικόνων, τη λάμψη της ματαιοδοξίας. Δεμένοι με το κόκκινο νήμα που διατρέχει την Ιστορία. Απ’ τη Γκουέρνικα ως τη Βαγδάτη και τη Γάζα. Περνώντας απ’ το Άουσβιτς και τη Σρεμπρένιτσα.
Πως θα χαρακτηρίζατε το έργο; Πολιτικό, στρατευμένο, κοινωνικό;
Υπαρξιακό θρίλερ σε πολιτικό φόντο. Εστιάζει στα πάθη των ηρώων που οι δρόμοι τους συναντιούνται σε μια εμπόλεμη ζώνη του 3ου κόσμου. Προτάσσει την ατομική υπαρξιακή αναζήτησή τους που επηρεάζεται άμεσα από τα συλλογικά πάθη μιας ολόκληρης χώρας.
Τι θα θέλατε να αποκομίσει ο θεατής μέσα από την παράσταση;
Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ο θεατής να προβληματιστεί πάνω στο θέμα της βίας και του πολέμου και στην επίδραση αυτού του θέματος στους ανθρώπους της δύσης.
Ελπίδα Αμίτση.
