Ο ηθοποιός Σπύρος Σουρβίνος μιλά στο independent.gr, με αφορμή την παράσταση «Ατυχές πήδημα ή Παλαβό πορνό» στην οποία πρωταγωνιστεί κάθε Δευτέρα και Τρίτη του Νοεμβρίου στο ΠΛΥΦΑ. Πρόκειται για μια κοινωνική κωμωδία που βασίζεται στο σενάριο της ομότιτλης, βραβευμένης με τη Χρυσή Άρκτο του Φεστιβάλ Βερολίνου 2021, κινηματογραφικής ταινίας του Radu Jude.
Για όσους έχουν δει την ταινία, τι θα λέγατε ότι φωτίσατε περισσότερο στη δική σας θεατρική μεταφορά;
Ο Jude στην ταινία του έχει δημιουργήσει μία ευφυή δραματουργική αλληλουχία, στην οποία σε πιάνει εξ αρχής απ’ τα μαλλιά και σε οδηγεί εκεί που εκείνος θέλει. Η δραματουργία του αυτή, όμως, είναι τόσο αμιγώς κινηματογραφική που θα ήταν αδύνατον να παρουσιαστεί στο θέατρο. Εμείς, στη θεατρική διασκευή της Κατερίνας Παπαναστασάτου, έχουμε επικεντρωθεί στη συνέλευση των γονέων του ελληνικού, ιδιωτικού σχολείου όπου διδάσκει η δική μας δασκάλα. Αυτός είναι και ο πιο γκροτέσκο και υποκριτικά ενδιαφέρον πυρήνας της ταινίας για το θέατρο. Και, με τις προσθήκες της ελληνικής κοινωνίας –με τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις μας δηλαδή– η συγκεκριμένη ιστορία καταλήγει να εφάπτεται με πολύ ενδιαφέρον τρόπο στη σύγχρονη Ελλάδα. Και… δεν είμαι σίγουρος αν αυτό το λέω για καλό…
Για όσους δεν έχουν δει τη ταινία, πώς θα περιγράφατε την παράσταση; Ποια είναι τα θέματα που θίγει;
Σε επίπεδο πλοκής, η ιστορία της ταινίας –όπως και της παράστασής μας– είναι πολύ απλή: το sextape, που γύρισε με τον σύζυγό της, μια δασκάλα δημοτικού, διαρρέει κατά λάθος στο διαδίκτυο με αποτέλεσμα να το δουν τόσο οι γονείς του σχολείου όσο και οι μαθητές της τάξης της δασκάλας.
Μόνο και μόνο απ’ την πλοκή, η ιστορία μας θίγει ευθύς εξαρχής θέματα όπως: τι είναι δημόσιο και τι ιδιωτικό στον 21ο αιώνα; Πώς και γιατί μπορούν ανήλικα παιδιά να έχουν πρόσβαση σε πορνογραφικό υλικό; Εμείς ως κοινωνία μπορούμε να ξεπεράσουμε αυτό που ονομάζεται κοινωνικός πουριτανισμός; Μία δασκάλα, δηλαδή ένα πρόσωπο δημόσιου κύρους, έχει, τελικά, δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει στο κρεβάτι της; Πόσο εύκολο είναι για εμάς να γίνουμε ανθρωποφάγοι κατασπαράζοντας κάποιον για το «λάθος» του; Και, στην τελική, ποιος ορίζει τι είναι λάθος και τι σωστό;
Ποιος είναι ο δικός σας ρόλος; 
Στην παράστασή μας, πέραν του ρόλου της δασκάλας που τον παίζει απ’ την αρχή ως το τέλος η Ελένη Δαφνή, οι υπόλοιποι τρεις ηθοποιοί, η Ελένη Βαΐτσου, ο Άγγελος Ανδριόπουλος κι εγώ, παίζουμε περίπου δεκαπέντε διαφορετικούς γονείς. Ο σκηνοθέτης μας, ο Σωτήρης Ρουμελιώτης, σε συνεργασία και με τη συγγραφέα μας, επέλεξαν εξ αρχής να στήσουν την ψευδαίσθηση του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων. Έτσι κι εμείς οι τρεις ηθοποιοί κληθήκαμε να παίξουμε περισσότερους από έναν γονείς, σαν σε αποκριάτικο πάρτι όπου αλλάζουμε μάσκες. Αυτή η συνθήκη είναι τρομερά απολαυστική για τον ηθοποιό καθώς του δίνει μία τεράστια γκάμα εργαλείων και υφών να χρησιμοποιήσει, ενώ ταυτόχρονα επιστρέφει και σε μια πιο παιδική κατάσταση, όπως τότε στις κούνιες που παίζαμε με τα άλλα παιδάκια και τη μία στιγμή είμασταν οι βασιλιάδες και την επόμενη οι υπηρέτες.
Ποια είναι η προσωπική σας σχέση με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και με ποιον τρόπο διαχειρίζεστε την ιδιωτικότητά σας;
Έχω Facebook και από πέρσι έφτιαξα και Instagram. Όλο αυτό το χάος με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις καριέρες που χτίζονται και καταστρέφονται εκεί μέσα –ειδικά στα καλλιτεχνικά επαγγέλματα – εγώ προσωπικά δεν το αντιλαμβάνομαι. Ταυτόχρονα, όμως, δε μπορώ να αναιρέσω και τη βαθιά δημοκρατική υπόσταση αυτών των μέσων, όπου ο καθένας μπορούσε κάποτε να τοποθετηθεί αλογόκριτα. Πλέον, ο τεράστιος έλεγχος της πληροφορίας και της διαχείρισης των ειδήσεων και των απόψεων απ’ τον ίδιο τον αλγόριθμο των συγκεκριμένων sites είναι βαθιά προβληματικός.
Τέλος, το τι είναι ιδιωτικό και τι δεν είναι, δε μπορώ να το απαντήσω. Είναι ουκ ολίγα τα περιστατικά ιδιωτικών δεδομένων που διαρρέουν στο δημόσιο βίο και αποκλείεται να σταματήσει να συμβαίνει αυτό. Για εμένα, λοιπόν, το σύγχρονο θέμα δεν είναι η διαχείριση της ιδιωτικότητας, όσο το μορφωτικό επίπεδο του κοινωνικού συνόλου και τα αντανακλαστικά που αναπτύσσονται απ’ τους χρήστες προκειμένου να σταματήσει κάτι που είναι ζημιογόνο και ψυχοφθόρο για κάποιον/α. Δεν είμαι πολύ αισιόδοξος βέβαια για αυτό…
Με ποιο μήνυμα θα θέλατε να φύγει ο θεατής από την παράσταση; Υπάρχει κάτι που σας έκανε προσωπικά να αναθεωρήσετε μέσα από τη συμμετοχή σας σε αυτό το έργο;
Ας μην ψάχνουμε συνεχώς σ’ αυτή την χώρα την ευκαιρία να κατασπαράξουμε ο ένας τον άλλο. Ας συζητάμε λίγο περισσότερο κι ας μην συγκρουόμαστε χωρίς την πρόθεση να βελτιωθούμε ως σύνολο. Ας ακούμε κι ας καλλιεργήσουμε και λίγη ενσυναίσθηση παραπάνω. Ας προσπαθήσουμε να γίνουμε μία καλύτερη κοινωνία κι ας ξεπεράσουμε επιτέλους την πάρτι μας και τους κοινωνικούς πουριτανισμούς μας. Προφανώς και οφείλουν να υπάρχουν όρια σε μια κοινωνία, το πιστεύω ακράδαντα. Όμως, ο κόσμος αλλάζει με τρελούς ρυθμούς και κάπως νιώθω πως τόσο η εγχώρια καλλιτεχνική σκηνή όπως και το ίδιο το κοινωνικό σύνολο έχουν βαλτώσει στα όρια του παρελθόντος. Ο συντηρητισμός μόνον εναντίον μας είναι όταν η τεχνολογία και η ίδια η έννοια του τι σημαίνει άνθρωπος εξελίσσονται αλματωδώς. Ας καθίσουμε, λοιπόν, όλοι μαζί σ’ ένα τραπέζι κι ας συζητήσουμε όσο χρειαστεί. Μέχρι να βρούμε μία κοινώς αποδεκτή λύση… επιτέλους!
Ταυτότητα παράστασης
Διασκευή: Κατερίνα Παπαναστασάτου
Σκηνοθεσία/ Σχεδιασμός φωτισμών: Σωτήρης Ρουμελιώτης
Σκηνικά: Αιμιλία Κακουριώτη
Κοστούμια: Θεανώ Τσαλόγλου
Μουσική: Τίτος Γρηγορόπουλος
Παίζουν: Άγγελος Ανδριόπουλος, Ελένη Βαΐτσου, Ελένη Δαφνή, Σπύρος Σουρβίνος
Φωτογραφίες/ trailer: Αναστασία Γιαννάκη
Γραφιστική επιμέλεια: Βάγια Κεκέ
Πληροφορίες
ΠΛΥΦΑ ΚΤΗΡΙΟ 7Γ (Κορυτσάς 39, Αθήνα)
Προπώληση εισιτηρίων:
https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/atyxes-pidima-i-palabo-porno/
