Ερμηνεύετε τον εμβληματικό ρόλο του γιου στο έργο του Ζαν Κοκτώ «Τρομεροί γονείς», που παρουσιάζεται στο θέατρο Ραντάρ. Μιλήστε μας για τον ρόλο σας.
Ο ρόλος μου είναι αυτός του Μιχάλη και είναι ένας πολύ ωραίος και περίπλοκος ρόλος. Ο Μιχάλης είναι -όπως του λέει και ο πατέρας του- «ένα καλό παιδί, με την αγνότητα και την αφέλεια της ηλικίας του». Είναι 22 χρόνων, έχει ελάχιστη έως μηδενική γνώση για το τι είναι η πραγματική ζωή, έχει μεγαλώσει σε μια οικογένεια εντελώς δυσλειτουργική και νιώθει πως κάτι δεν είναι σωστά δομημένο, χωρίς να ξέρει όμως τι φταίει. Στο έργο προσπαθεί να περάσει απ’ την παιδικότητα στην ενηλικίωση, όμως δεν ξέρει πώς να το κάνει, αφού όλα τα ενδιάμεσα στάδια που δεν έχει περάσει, τον κάνουν κάπως «άτσαλο». Όλα αυτά συμβαίνουν όταν εμφανίζεται στη ζωή του η πιο όμορφη κινητήριος δύναμη: ο έρωτας.
Το έργο γράφτηκε το 1938,πόσο σύγχρονο το βρίσκεται σε σχέση με το σήμερα;
Όσο οι θεματικές ενός έργου αναπνέουν, το έργο έχει λόγους να συνεχίσει να ανεβαίνει. Οι «Τρομεροί Γονείς» καταπιάνονται με θέματα όπως η παθογένεια της οικογένειας και η καταστροφική της δύναμη, την ανάγκη μας να ελέγχουμε τους άλλους, να τους ρίχνουμε ευθύνες, να τους χειραγωγούμε, αλλά και τον έρωτα, τη δύναμή του να μας παρακινεί και να μας δίνει λόγο να παλεύουμε για πράγματα που μοιάζουν ακατόρθωτα. Αρκετά σύγχρονο μου ακούγεται εμένα!
Η σχέση μητέρας –γιου είναι κομβική μέσα στο έργο, ένας ομφάλιος λώρος που δεν κόπηκε ποτέ… μιλήστε μας για αυτή την σχέση και πως ο Κοκτώ την αναδεικνύει.
Ο συγγραφέας δημιουργεί μια σχέση ασφυκτική. Η μάνα είναι προσκολλημένη πάνω στο γιο κι έχει ξεχάσει οποιαδήποτε άλλη ιδιότητά της, ο γιος απολαμβάνει αυτή την αγάπη χωρίς να την εξετάζει ή να την αμφισβητεί και είναι εξίσου εξαρτημένος από εκείνη.
Ο Κοκτώ δηλώνει ξεκάθαρα πως η μάνα έχει αντικαταστήσει πλήρως τον σύζυγό της με την γιο της -τόσο που χαρακτηρίζεται ως απιστία- και όταν ο γιος της ερωτεύεται μια κοπέλα, η μάνα αρχίζει να βιώνει την απόλυτη εγκατάλειψη, αφού είναι τόσο κρεμασμένη από πάνω του και δεν μπορεί να τον αφήσει ελεύθερο να φτιάξει τη δική του ζωή. Οι γονείς πολλές φορές δε θέλουν τα παιδιά τους να ανεξαρτητοποιηθούν. Έχουν την ανάγκη να συνεχίσουν να τα «προστατεύουν» με σκοπό να μείνουν κοντά τους και τα κρατάνε σφιχτά σαν «τίτλο κτήσης».
Σαν νέο παιδί είστε ηλικιακά πολύ κοντά με τον ήρωα του έργου… πόσο ταυτίζεστε με τον ήρωα που υποδύεστε;
Η αλήθεια είναι πως δεν έχω ιδιαίτερα σημεία ταύτισης με τον Μιχάλη. Ζορίστηκα αρκετά να τον καταλάβω και να πάρω γραμμή για τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα πράγματα και κινείται μέσα σε αυτά. Εγώ βιαζόμουν να μεγαλώσω και να ανεξαρτητοποιηθώ, ενώ ο Μιχάλης στην ουσία αναγκάζεται να ξεκολλήσει απ’ τα παιδικά του νάζια, γιατί στερεύουν οι επιλογές του.
Γιατί πρέπει οι νέοι άνθρωποι να δουν την παράσταση και τι πιστεύετε ότι θα αποκομίσουν από αυτήν;
Δεν το ξέρω αυτό! Είναι μια παράσταση που έχει να πει πολλά, όμως το τι θα αποκομίσει ο καθένας έχει να κάνει με τις δικές του προσλαμβάνουσες και το προσωπικό του φίλτρο. Σίγουρα, η παράσταση μπορεί να αποτελέσει αφορμή για να ανοίξουν συζητήσεις σχετικά με τους οικογενειακούς δεσμούς και πώς να είμαστε πιο σωστοί απέναντι στους άλλους.
Περισσότερες λεπτομέρειες για την παράσταση πατήστε ΕΔΩ