-Αρχικά πείτε μας ποια είναι η Ελισάβετ Πρωτοσυγγέλου?
Γεννημένη στην Αθήνα, με σπουδές και ασχολία στον ορθολογικό κόσμο των Οικονομικών, βρήκα στη ζωγραφική τη δική μου απόλυτη ελευθερία. Για μένα, η τέχνη είναι μια συνεχής εξερεύνηση, μια προσπάθεια να φυλακίσω πάνω στον καμβά ή το ξύλο το παιχνίδισμα του φωτός και την ένταση μιας στιγμής. Χρησιμοποιώ ακρυλικά, λάδια και μικτές τεχνικές για να δώσω μορφή σε όσα νιώθω, μετατρέποντας την καθημερινή πραγματικότητα σε έναν κόσμο γεμάτο χρώμα και φαντασία. Κάθε έργο μου είναι ένα ανοιχτό κάλεσμα : να δούμε τον κόσμο όχι μόνο με τα μάτια, αλλά και με την καρδιά.
-Γιατί ζωγραφική? Τι σας οδήγησε σε αυτή τη μορφή έκφρασης?
Η ζωγραφική για μένα, δεν ήταν ποτέ επιλογή με λογική. Ήταν ανάγκη. Είναι ο τρόπος μου να μεταφράζω αυτά που δεν λέγονται εύκολα με λέξεις. Μέσα από τα χρώματα και τις υφές βρίσκω ένα χώρο ελευθερίας, όπου μπορώ να υπάρξω χωρίς περιορισμούς. Άλλωστε η ζωγραφική έχει κάτι άμεσο και σωματικό. Η επαφή με το υλικό, η κίνηση του χεριού, όλα αυτά δημιουργούν μια σχέση πολύ ζωντανή. Δεν με ενδιαφέρει μόνο η εικόνα, αλλά και η διαδικασία. Είναι σαν ένας διάλογος ανάμεσα σε μένα και το έργο, όπου τίποτε δεν είναι απόλυτα ελεγχόμενο.
– Γιατί τέχνη σε μια εποχή που κυριαρχεί η αβεβαιότητα και η κρίση;
Η τέχνη σε τέτοιες εποχές αποκτά έναν πιο ουσιαστικό ρόλο. Δεν είναι διακοσμητική ούτε αποκομμένη από την πραγματικότητα. Είναι ένας τρόπος αντίδρασης, να αντέχεις και να ονειρεύεσαι. Μέσα από την τέχνη μπορούμε να επεξεργασθούμε την ένταση, τον φόβο, την αβεβαιότητα. Είναι μια μορφή αντοχής, αλλά και μια υπενθύμιση ότι υπάρχει και κάτι πέρα από τη σκληρή καθημερινότητα.
-Εσείς επιλέγετε να δημιουργείτε έργα με έντονα στοιχεία αισιοδοξίας. Είναι αυτή μια συνειδητή στάση;
Ναι, είναι μια συνειδητή επιλογή, που προκύπτει από την ανάγκη να κρατήσω μια ισορροπία. Δεν αγνοώ τις δυσκολίες της πραγματικότητας, αλλά προσπα-θώ να μην εγκλωβιστώ σε αυτές. Ζούμε σε μια περίοδο που δοκιμάζει τον άν-θρωπο σε πολλά επίπεδα. Με ενδιαφέρει να δημιουργώ εικόνες που αφήνουν ένα άνοιγμα, σαν μια μικρή υπενθύμιση ότι το φως υπάρχει, ακόμα και αν πολλές φορές δεν μας είναι ορατό. Η αισιοδοξία στα έργα μου δεν είναι επι-φανειακή, είναι ο τρόπος που θέλω να βλέπω τα πράγματα και να με κάνει να μην ξεχνώ ότι υπάρχει και μια άλλη πλευρά των πραγμάτων.
-Ο τίτλος της ατομικής σας έκθεσης «στο άπειρο» τι εμπεριέχει για εσάς?
Το «άπειρο» δεν το αντιλαμβάνομαι σαν κάτι μακρινό ή αφηρημένο, αλλά σαν μια διαρκή εσωτερική αναζήτηση. Είναι μια έννοια ανοιχτή, χωρίς σαφή όρια, ούτε συγκεκριμένη μορφή. Εκφράζει την ανάγκη να ξεφεύγουμε από τα όρια που μας επιβάλλονται, είτε αυτά είναι κοινωνικά, είτε προσωπικά, είτε καλλιτεχνικά. Είναι ένας χώρος όπου δεν υπάρχουν σαφείς απαντήσεις, αλλά υπάρχει ελευθερία. Με ενδιαφέρει αυτή η αίσθηση, ότι τίποτε δεν τελειώνει, τίποτε δεν είναι οριστικό, σαν μια διαδρομή που συνεχίζεται.
-Η θάλασσα είναι ένα στοιχείο που επιστρέφει συχνά στη δουλειά σας. Τι σημαίνει για εσάς?
Η θάλασσα μου δημιουργεί ηρεμία και ταυτόχρονα ένταση. Δεν είναι ποτέ στα-τική, έχει βάθος, κίνηση και μια σιωπή που λέει πολλά. Είναι ένας χώρος όπου μπορείς να χαθείς αλλά και να βρεις τον εαυτό σου. Κάθε φορά που την ζω-γραφίζω, είναι σαν να ταξιδεύω, όχι σε έναν τόπο, αλλά σε μια κατάσταση. Νιώθω ότι συνομιλώ με αυτή την αίσθηση και έτσι επιστρέφω ξανά και ξανά.
-Παράλληλα, δημιουργείτε και πιο φανταστικούς κόσμους με έντονα χρώματα, σπίτια και χωριά.
Ναι, αυτοί είναι οι Φανταστικοί μου κόσμοι. Δεν ανήκουν σε κάποιον πραγματικό τόπο, αλλά μοιάζουν οικείοι και χαρούμενοι στα μάτια μου. Τα σπίτια, τα χρώματα και οι συνθέσεις θέλω να δημιουργούν μια αίσθηση ζεστασιάς, σαν μια μνήμη από έναν τόπο που θα ήθελα να υπάρχει. Είναι ένας τρόπος να επαναφέρω την απλότητα και την παιδικότητα που έχουμε μέσα μας.
-Το έντονο χρώμα φαίνεται να έχει ιδιαίτερη σημασία στη δουλειά σας.
Το έντονο χρώμα είναι η βασική γλώσσα για μένα. Μέσα από αυτό δημιουργεί-ται η ατμόσφαιρα, η ένταση ή η ηρεμία. Οι αποχρώσεις του μπλε, ειδικά, είναι κάτι στο οποίο επιστρέφω συχνά, ίσως γιατί κουβαλούν αυτή την αίσθηση βάθους και απεραντοσύνης της θάλασσας που την αγαπώ πολύ.
-Ποια είναι η σχέση σας με τον θεατή;
Ο θεατής ολοκληρώνει το έργο. Δεν με ενδιαφέρει να το «εξηγήσω», παρόλο που θέλω να δώσω και τη δικιά μου οπτική με τον τίτλο του. Με ενδιαφέρει περισσότερο να σταθεί μπροστά του και να γεννηθούν συναισθήματα, χωρίς να χρειάζεται να το εξηγήσει. Κάθε άνθρωπος πιστεύω ότι θα δει κάτι διαφο-ρετικό και αν συμβεί αυτό, τότε υπάρχει επικοινωνία.
– Πώς βιώνετε τη μετάβαση προς την πρώτη σας ατομική έκθεση;
Είναι μια έντονη εμπειρία. Από τη μία υπάρχει χαρά και προσμονή, από την άλλη μια έκθεση του εαυτού μου που δεν είναι εύκολη. Η ατομική έκθεση είναι σαν μια στιγμή όπου όλα όσα έχεις δουλέψει παίρνουν μια πιο ολοκληρωμένη μορφή και εκτίθενται. Σαν να ανοίγω τον έναν κόσμο που μέχρι πρότινος ήταν πιο προσωπικός και τώρα τον μοιράζομαι.
-Τι θα θέλατε να κρατήσει ο επισκέπτης φεύγοντας από το “Στο Άπειρο”;
Θα ήθελα να φύγει πιο αισιόδοξος και γιατί όχι, πιο γαλήνιος κάνοντας όνειρα. Όχι επειδή αγνόησε την πραγματικότητα, αλλά επειδή θυμήθηκε ότι υπάρ-χει και χώρος για φως μέσα σε αυτήν. Δεν χρειάζεται κάτι μεγάλο, ακόμα και μια μικρή μετατόπιση στη διάθεση του αρκεί.
-Τι να περιμένουμε από εσάς στο μέλλον;
Δεν θέλω να υποσχεθώ κάτι συγκεκριμένο. Η δημιουργία δεν λειτουργεί έτσι για μένα, αλλά δεν έχει και σταθερή κατεύθυνση. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι θα συνεχίσω να δοκιμάζω, να πειραματίζομαι, να εξερευνώ και να εκφρά-ζομαι με ειλικρίνεια.
– Αν έπρεπε να κρατήσετε μια σκέψη για το τέλος;
Ότι η τέχνη δεν αλλάζει απαραίτητα τον κόσμο, δεν δίνει απαντήσεις. Αλλά ανοίγει χώρους όπου μπορούμε να αναπνεύσουμε σίγουρα πιο ελεύθερα.
Website : https://elisavetart.gr/
Facebook : Elisavet Protosyngelou
Instagram : elisavet_protosyngelou