Κυρία Biagini, αυτή η ατομική σας έκθεση στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη, γίνεται σε ένα κατεξοχήν χώρο θεάτρου και πολιτισμού. Πώς ανταποκριθήκατε σε αυτό το κάλεσμα;
Παρακολουθώ εδώ και καιρό το Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη, θεωρώντας το έναν ζωντανό οργανισμό με αφοσίωση στο έργο του, που αφουγκράζεται τις ανάγκες της σύγχρονης τέχνης —ιδιαίτερα στον χώρο του θεάτρου, αλλά και σε άλλες καλλιτεχνικές και πολιτιστικές δραστηριότητες. Ως εκ τούτου, με μεγάλη χαρά αποδέχτηκα την πρόταση της Προέδρου, κυρίας Ξένιας Καλδάρα και του Υπεύθυνου Πολιτιστικών Θεμάτων, κυρίου Θεόδωρου Αγγελόπουλου να οργανώσω μια έκθεση ζωγραφικής στον εκθεσιακό χώρο του Ιδρύματος.
Αμέσως αισθάνθηκα την επιθυμία να δημιουργήσω μια σειρά έργων με θεματολογία από τον χώρο του θεάτρου —όλα φιλοτεχνημένα κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο ετών, διάστημα στο οποίο αφοσιώθηκα σε αυτό το εγχείρημα.
Παράλληλα, συμπεριέλαβα μια ακόμη σειρά έργων με αλληγορικό περιεχόμενο, στα οποία κυριαρχεί ενα προσωπικό μου σύμβολο: η «σφαίρα», που για μένα εκφράζει, σε πολλά πεδία, την ανάγκη του ανθρώπου να βρει μια ολότητα.
Η προοπτική της έκθεσης στο Ίδρυμα με ενέπνευσε επίσης να παρουσιάσω έργα που φέρουν κοινωνικό μήνυμα, πραγματευόμενα και ασκώντας κριτική σε επίκαιρα γεγονότα που αγγίζουν την ψυχή και τη συνείδησή μου και, ελπίζω, του θεατή.
Τι σας συγκινεί περισσότερο στην επιλογή ενός θεατρικού έργου; Το θέμα; Η τραγικότητα; Η ειρωνεία;
Αγαπώ βαθιά το θέατρο και πάντα έτρεφα μεγάλο πάθος γι' αυτό.
Με ελκύει καθετί που περιλαμβάνει το σκηνικό περιβάλλον: η σκηνογραφία, οι ερμηνείες των ηθοποιών με όλη την έκφραση του σώματός τους και η μαγεία της ζωντανής αλληλεπίδρασης με το κοινό, η ειρωνεία —τα πάντα.
Όταν επέλεγα τη θεματική ενότητα «Αναπαραστάσεις», η πρώτη μου σκέψη στράφηκε στη βαθιά έννοια του θεάτρου. Έτσι, συνέλαβα τις ιδέες «ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΑ ΒΡΑΧΙΑ » και «ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ» — συνθέσεις σουρεαλιστικού ή μεταφυσικού χαρακτήρα, που αποσκοπούν στο να αναδείξουν τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει το θέατρο, και η τέχνη, και μεταφορικά, την αγωνία για την ίδια την ύπαρξη.
Στη συνέχεια, επέλεξα να εστιάσω σε θεατρικά έργα που αγαπώ ιδιαίτερα: έργα των Πιραντέλο, Ίψεν, Σαίξπηρ, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, και Μπέκετ.
Παρατηρούμε στα έργα σας τους θεατές να είναι μέρος της αφήγησης, να παρακολουθούν, να εμπλέκονται. Βλέπω και συμμετέχω. Βλέπω και νιώθω. Πώς δομείται η έκθεσή σας με αυτό το σκεπτικό;
Η έκθεσή δομείται σε τρεις άξονες: Παραστάσεις, Αλληγορίες, Γεγονότα.
Στο “ΚΑΜΠΑΡΕ” και σε άλλα έργα αυτής της ενότητας παρουσιάζω μια πλούσια σκηνογραφική διάθεση. Σε άλλα έργα εμφανίζονται θεατές, όπως στο "ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ" όπου τρεις άνθρωποι παρακολουθούν μια σουρεαλιστική παράσταση που λαμβάνει χώρα πάνω στα κύματα της θάλασσας. Ενίοτε με μεταφυσική έννοια, όπως στο "ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΑ ΒΡΑΧΙΑ" όπου κυριαρχούν τα άδεια καθίσματα την θεατών.
Στη σειρά των αλληγοριών, ένας θεατής από τη σκηνή απεικονίζεται στα μετόπισθεν, στο έργο "ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ", και κατευθύνεται προς το άπειρο.
Τέλος, στο έργο “Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΤΩΝ ΤΗΛΕΘΕΑΤΩΝ”, ένα γεγονός που βαθειά με καταθλίβει, οι εικονιζομενοι θεατές, ψυχρά παρακολουθούν στην τηλεόραση μια τραγική κραυγή πολέμου.
Κυρία Biagini, γνωρίζουμε τη μελέτη που κάνετε με τα προσχέδιά σας για κάθε πίνακά σας, όμως μπορείτε να μας πείτε σε αυτή την ενότητα του θεάτρου (στον ”ΜΑΤΩΜΕΝΟ ΓΑΜΟ”, στον “ΔΟΝ ΚΙΧΏΤΗ”, ή στον “ΕΡΡΙΚΟ ΤΟΝ Δ'”), σε τι σταθήκατε περισσότερο;
Κάθε φορά που μια εικαστική σύνθεση με εμπνέει —και χρησιμοποιώ τον όρο «σύνθεση» επειδή έτσι την αντιλαμβάνομαι, επηρεασμένη από το αρχιτεκτονικό υπόβαθρό μου — η διαδικασία ξεκινά με μια σειρά προπαρασκευαστικών σχεδίων.
Σε έργα όπως τον "ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗ", τον "ΜΑΤΩΜΕΝΟ ΓΑΜΟ" και τον "ΕΡΡΙΚΟ Δ' ", επεδίωξα να αποτυπώσω στον καμβά ένα σκηνικό με θέματα και σύμβολα, απεικονίζοντας παράλληλα γεγονότα από τις ίδιες τις αφηγήσεις, ώστε να δημιουργήσω τη μεταφυσική ατμόσφαιρα που μου προκαλούν. Στον «δικό μου» "ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗ", συμπεριέλαβα επίσης ένα πορτρέτο του Σαλβαντόρ Νταλί, καθώς θεωρώ ότι συνδέεται άρρηκτα με τη σουρεαλιστική φύση του πρωταγωνιστή .
Υπάρχουν κρίσιμες στιγμές στη διαδικασία της ζωγραφικής σας;
Βεβαίως υπάρχουν κρίσιμες φάσεις στη σύνθεση ενός έργου μου.
Η πρώτη είναι η στιγμή της έμπνευσης, η οποία ενίοτε έρχεται τις πιο απρόσμενες στιγμές, απαιτεί αξιολόγηση για να αποφασίσω αν θα την υιοθετήσω ή όχι.
Ακολουθούν διάφορα προπαρασκευαστικά σκίτσα. Αργότερα, κατά την ίδια την εκτέλεση, ενεργοποιούνται άλλοι μηχανισμοί — μηχανισμοί που, θα έλεγα, πηγάζουν από το ασυνείδητο. Αυτούς τους ακολουθώ και τους εναρμονίζω με εικαστικά σχήματα και μορφές, από την πραγματικότητα ή από τη φύση. Κάποιες φορές, οι φόρμες αυτές αναδύονται εξαρχής.
Κατά την εκτέλεση, στιγμές «ενθουσιασμού» εναλλάσσονται με στιγμές προβληματισμού που μερικές φορές γίνονται πραγματικά «βασανιστήρια», ακολουθούμενες από ευφορία, αφού ξεπεραστούν.
Ποιες είναι "οι αποσκευές της ζωγράφου Marta Biagini";
Ο Dr. Παναγιώτης Σ. Παπαδόπουλος (Ψυχαναλυτής I.P.A-Ε.Ψ.Ε) μιλάει για πρώτη φορά για τις αποσκευές της ζωγράφου Marta Biagini, και του είμαι πολύ ευγνώμων γιατί είναι ένα εξαιρετικό θέμα και το υιοθέτησα με ενθουσιασμό.
Όπως λέει και ο ίδιος, στις αποσκευές μου υπάρχουν "μάσκες", ως αναπαράσταση της ανθρώπινης φιγούρας και επιβεβαιώνουν την θεατρικότητα που υπάρχει σε όλο το έργο μου. Θα ήθελα να προσθέσω ότι συνυπάρχουν, ενίοτε, με κάποια αρχέτυπα σύμβολα.
"Η πλαστικότητα στα σχήματα, όπως την αποδίδει η Marta, ξεπερνά τα όρια της γραμμής και της συρρίκνωσης του σημείου. Οι φόρμες που δημιουργούνται διατηρούν τη ρευστότητα, τη δύναμη αλλά και την καθαρότητα στο σχήμα και τη γραφή." Γράφει η επιμελήτρια Μαρία Ε. Παπαδημητρίου στο βιβλίο μου "Η ΑΤΕΡΜΟΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ" του 2023.
Εάν συμπυκνώσει κάνεις την εικαστική διαδρομή σας σε μια πρόταση, ποια θα ήταν;
"Ζω μια ατέρμονη εικαστική περιήγηση".
