Όπως γνωρίζουμε ζείτε και εργάζεστε στην Ύδρα. Παρόλο που στα μάτια μας μοιάζει ιδανικός τόπος για έναν καλλιτέχνη, τι σημαίνει για σας, ποιες είναι οι δυσκολίες και ποιες οι δυνατότητες που σας προσφέρει;
Ο τόπος μου, επειδή έχω μεγαλώσει εδώ, είναι ιδανικός στα δικά μου μάτια. Είναι γνωστό ότι το μέρος που μεγαλώνουμε επηρεάζει βαθιά και καθοριστικά τον καθέναν μας. Από κει και πέρα άλλοι καλλιτέχνες ψάχνουν τη μεγαλούπολη, τις μεγάλες ευκαιρίες, το εξωτερικό. Αυτά είναι πράγματα τα οποία δεν με αφορούν προσωπικά. Δεν θα μπορούσα να μένω πουθενά αλλού εκτός από το νησί μου. Μου προσφέρει μία απίστευτη ευκολία να κινούμαι και να μεγαλώνω τα παιδιά μου και την ευκαιρία να κάνω πράγματα που αλλού είναι δύσκολο να συντονιστούν και να πραγματωθούν όπως η δημιουργία ενός καλλιτεχνικού εργαστηρίου για μικρούς και μεγάλους. Γενικά στη ζωή μου προσπαθώ να μετατρέπω τη δυσκολία σε ευκολία και να βλέπω πάντα τη θετική πλευρά των καταστάσεων, οπότε ακόμη και για τους δύσκολους χειμώνες που περνάμε στο νησί εγώ βρίσκω μία απίστευτη ευκαιρία να εργαστώ στα δικά μου δημιουργήματα απερίσπαστη και να χαρώ τους φίλους μου που μου προσφέρουν ισορροπία και απερίγραπτη χαρά.
Έχοντας μεγαλώσει σε ένα τέτοιο περιβάλλον πόσο σας έχει επηρεάσει;
Η επιρροή ενός τέτοιου περιβάλλοντος, ξεκινώντας από την αρχιτεκτονική του μορφή και τη μοναδική ομορφιά, κατά γενική ομολογία, το δυστυχές που μου έχει δώσει είναι ότι πάντα κρίνω αυστηρά ειδικά την αρχιτεκτονική των άλλων σημείων που επισκέπτομαι και το θετικό είναι ότι πάντα προσπαθώ είτε στο δικό μου σπίτι είτε στο όποιο περιβάλλον δημιουργείται γύρω μου, να πλησιάζει την αρμονική ισορροπία που αποπνέει η Ύδρα έστω και αν είναι φτιαγμένο από "σκληρά" υλικά.
Σε ποια ηλικία αποφασίσατε ότι θέλετε ν’ ασχοληθείτε με την Τέχνη;
Με την τέχνη είτε πολύ είτε λίγο ασχολούμαι από τότε που γεννήθηκα, μεγαλώνοντας με δύο γονείς που ασχολούνταν και οι δύο με τη μουσική και τη ζωγραφική με μεγάλη ευκολία. Ακολουθώντας βέβαια παλαιά μονοπάτια παρέκκλινα του δρόμου μου και ουσιαστικά άργησα να συνειδητοποιήσω ότι μόνο μέσω των εικαστικών μπορώ να εκφράσω ακριβώς όσα αισθάνομαι και να δημιουργήσω μία τόσο άμεση σχέση με τον κόσμο που συνδιαλέγομαι. Έτσι τελείωσα τον ΑΚΤΟ στα 31 μου, φοιτώντας στο μοναδικό τότε εργαστήρι που συντόνιζε ο Νίκος Ναυρίδης, με την Κατερίνα Αποστολίδου και τον Τάσο Μισούρα, άξιοι διδάσκαλοι που επηρέασαν βαθιά τη σκέψη μου και τον τρόπο που αντιλαμβανόμουν την τέχνη.
Μοιρολόϊ είναι ο τίτλος της πρώτης ατομικής σας έκθεσης, που θα παρουσιάσετε στην Αίθουσα Μελίνα Μερκούρη. Από που προέρχεται, ποια είναι η πηγή έμπνευσης και πόσο αντιστοιχεί σήμερα στην Ελληνική κοινωνία με τόσο θρήνο και πόνο που μας κατακλύζει;
Τον προηγούμενο Ιούλιο έχασα τον πατέρα μου. Για αρκετούς μήνες προσπαθούσα να διαπραγματευτώ την έννοια του θανάτου χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Η ψυχή άρχισε να ηρεμεί και να το συνειδητοποιεί όταν ξεκίνησα να δουλεύω αυτή την ενότητα έργων που είναι βγαλμένη όλη από το οικογενειακό μας άλμπουμ θέλοντας να κατανοήσω καλύτερα τα πρόσωπα που μας επηρέασαν περισσότερο μέσα στην οικογένεια. Τα πορτραίτα που απεικονίζονται φτιάχτηκαν με μοιρολόγια και με μουσική που επηρέασε βαθιά αυτές τις γενιές και τους συγκεκριμένους ανθρώπους. Πιστεύω πως κάθε έργο βγάζει ένα ήχο, ένα τραγούδι. Γενικά μου αρέσει να δουλεύω περισσότερο πορτραίτα. Τα αντιμετωπίζω σαν ψυχογραφήματα και κάθε έργο δεν τελειώνει αν δεν βγει η αίσθηση της αλήθειας του κάθε ανθρώπου που έφυγε από κοντά μας. Σε κοινωνικό επίπεδο από την άλλη μεριά ο θάνατος και δη ο αιφνίδιος, έρχεται να μουδιάσει και να αφοπλίσει το συναίσθημα του κάθε νοήμονα ανθρώπου. Το πέρασμα του καθενός από τη ζωή, αυτός ο περίπατος είναι αυτό που με απασχολεί στην πρώτη μου έκθεση. Το χρώμα, το φως που αφήνουμε πίσω μας και ο ήχος μας που αντηχεί από γενιά σε γενιά.
Η ζωγραφική σας παρόλο που είναι ρεαλιστική και πλησιάζει στη φωτογραφία, είναι όμως αυθεντική χωρίς να είναι αιχμηρή, πως το επιτυγχάνεται αυτό;
Κάποτε ο καθηγητής μου της ζωγραφικής Τάσος Μισούρας μου είπε ότι πρέπει να διαλέξω τι θα κάνω στην τέχνη, εννοώντας αν θα ασχοληθώ καθαρά με τη ζωγραφική, ή με το βίντεο ή με οποιαδήποτε άλλη μορφή. Μετά από αρκετά χρόνια συνειδητοποιώ ότι δεν θέλω να διαλέγω, θέλω να ακολουθώ το ρεύμα. Την ψυχή μου, το ασυνείδητο. Δεν διαλέγω στυλ και μέσο. Το κάθε έργο με οδηγεί μόνο του και εγώ βρίσκω την ανάσα μου μέσα από αυτό. Οπότε σίγουρα δεν υπάρχει περίπτωση να κολλήσω ούτε στο ρεαλισμό ούτε σε κάποια μανιέρα. Βλέπετε αυτό φέτος και στην επόμενη έκθεση μπορεί να δείτε πολύ διαφορετικά έργα.
Παρατηρώντας τις εικόνες σας μεταφερόμαστε σε μία άλλη εποχή, μια και μοιάζουν σαν να ξεφυλλίζουμε οικογενειακό άλμπουμ, ισχύει;
Όπως προείπα ναι, είναι εικόνες από το οικογενειακό άλμπουμ. Είμαι τυχερή και έχω μεγαλώσει από δύο οικογένειες με μακρά ιστορία και φοβερό αρχείο φωτογραφικό. Ειδικά από την οικογένεια Ραφαλιά υπάρχει αρχείο από το 1847. Έτσι κάπως έχουμε καλλιεργήσει τον σεβασμό μας και την απέραντη ευγνωμοσύνη προς τους προγόνους και το θέμα της μνήμης ενυπάρχει στη σκέψη μου από πολύ μικρή.
