Γράφει η Έφη Τρομπούκη
Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα καλοσύνης σκεφτόμουν ότι όταν κάποιος μου φέρεται με καλοσύνη και ανθρωπιά σοκάρομαι. Βλέπεις αυτά τα χρόνια έχουμε ξεμάθει στην ευγένεια και στην καλή συμπεριφορά του κόσμου. Έχουμε νοιώσει στο πετσί μας την διάβρωση που έχει περιέλθει στην ψυχή όλων μας αυτή η εμμονή με το κέρδος.
Σαν να γίναμε και εμείς αυτές οι μηχανές που αγοράζουμε. Αποτελεσματικοί, γρήγοροι και παραγωγικοί. Τα συναισθήματά μας περιττό βάρος για την ολοκλήρωση ενός έργου.
Οι σχέσεις μας πλήττονται απο καχυποψία και ανασφάλεια. Νοιώθουμε μόνοι και είμαστε μόνοι σε έναν κόσμο που βλέπουμε στις τηλεοράσεις να γίνεται ολοένα και πιο απάνθρωπος. Απομονωνόμαστε όλο και περισσότερο στον ιδιωτικό μας μικρόκοσμο με τα « δικά μας προβλήματα» και τις σκοτούρες που νομίζουμε ότι αφορούν μόνο εμάς. ‘Ετσι, σιγά σιγά οδηγούμαστε και εμείς με την σειρά μας σε μια απάνθρωπη αδιαφορία . Απαθείς ασχολούμαστε με την ρουτίνα που μας παρέχει ασφάλεια και θεωρούμε ανθρωπιά να λυπόμαστε από τον καναπέ μας. Όταν ο πόνος αφορά τους άλλους έχουμε την ψευδαίσθηση ότι αφορά μόνο τους ταλαίπωρους αυτης της γης. Ίσως αυτή η ψευδαίσθηση να κοιμίζει ακόμα περισσότερο τις κοιμισμένες μας συνειδήσεις.
Συμβαίνει όμως ο πόνος και οι δυσάρεστες τυχαιότητες της ζωής να είναι ίσως το πιο δημοκρατικό συμβάν της σύντομης ζωής μας. Τότε ξαφνικά μέσα στο πλήθος των απρόσωπων περσόνων αναζητάμε τον άνθρωπο. Αυτόν που θα μας δώσει το χέρι την δύσκολη στιγμή. Εκείνον που θα συναισθανθεί τον πόνο μας . Τον άνθρωπο που δεν θα αδιαφορήσει και ανιδιοτελώς θα συντρέξει να βοηθήσει κόντρα στον πιεστικό και απάνθρωπο τρόπο ζωής που μας έχει επιβληθεί. Εκείνον τον άνθρωπο που απέναντι στην δική μας αδιαφορία έχει καλλιεργήσει μια τόσο ελπιδοφόρα για την κοινωνία δεξιότητα που ονομάζεται συμπόνοια και αλληλεγγύη.
Όταν λοιπόν σοκάρομαι από μια ένδειξη ανθρωπιάς κάποιου, αυθόρμητα μου έρχονται στο νου τα λόγια της ηρωίδας Μπλάνς Ντιμπουά απο το ‘’ Λεωφορείον ο πόθος ‘’ .. « Πάντα βασιζόμουν στις καλές πράξεις των ξένων».