Γράφει η Κωνσταντίνα Βήκα
Το όραμα για την όπερα του Σύδνεϋ ήταν από την αρχή μεγαλοπρεπές. Η τοποθεσία συμφωνήθηκε γρήγορα και για το χτίσιμο της όπερας έγινε ανοιχτός διαγωνισμός προς όλους τους αρχιτέκτονες του κόσμου, οι οποίοι θα μπορούσαν να στείλουν το σχέδιό τους με μοναδικό όρο το σχέδιο αυτό να ξεπερνούσε σε λαμπρότητα και επιβλητικότητα οτιδήποτε είχε παρουσιαστεί μέχρι τότε.
Το χτίσιμο ξεκίνησε το 1959 και μόλις έξι χρόνια μετά είχε ήδη πολλά προβλήματα. Το έδαφος αποδείχθηκε αδύναμο να κρατήσει το κτήριο κι έτσι άλλαξε το υλικό της κατασκευής και επιπλέον τοποθετήθηκαν πυλώνες μέσα στο νερό για την ενίσχυση του εδάφους. Ο αρχικός προϋπολογισμός του έργου δεν ήταν αρκετός για αυτές τις αλλαγές και για τα κόστη που προέκυπταν συνεχώς. Οι πολιτικές εντάσεις για το έργο ήταν έκδηλες. Τα εγκαίνια της όπερας αναβλήθηκαν επ’ αόριστον, σε σημείο που οι κάτοικοι έβαζαν στοιχήματα για το αν και το πότε τελικά θα ολοκληρωθεί το κτήριο. Ο αρχικός διευθυντής του έργου κατά την διάρκεια ενός ταξιδιού του, βρέθηκε σε ένα σκάνδαλο, καταδικάστηκε και δεν μπόρεσε να επιστρέψει ποτέ ξανά στην Αυστραλία. Το 1966, ο Utzon, ο αρχιτέκτονας που είχε αναλάβει τον σχεδιασμό, αναγκάστηκε να παραιτηθεί και έφυγε από την χώρα, γεγονός το οποίο προκάλεσε την οργή του κόσμου που διαδήλωσε ζητώντας την επαναφορά του. Το αίτημα δεν εισακούστηκε, το έργο όμως προχώρησε.
Τα προβληματικά σημεία, κυρίως της οροφής του κτηρίου, επανασχεδιάστηκαν από ομάδα αρχιτεκτόνων, τα υλικά άλλαξαν και έγιναν πολλές μετατροπές στο σχέδιο ώστε να είναι πιο βιώσιμο μακροχρόνια. Με αργοπορία μιας δεκαετίας και ξεπερνώντας τον αρχικό του προϋπολογισμό κατά τουλάχιστον δέκα φορές, το έργο ολοκληρώθηκε και τα εγκαίνια έγιναν τον Οκτώβριο του 1973 από την βασίλισσα Ελισάβετ. Ο Utzon προσκλήθηκε, αλλά δεν δέχθηκε να παραστεί λέγοντας ότι θα του ήταν δύσκολο να μην κάνει αρνητικά σχόλια. Πολλά χρόνια αργότερα οι σχέσεις του με την αρχιτεκτονική ομάδα και την κυβέρνηση αποκαταστάθηκαν, καθώς ανέλαβε τον επανασχεδιασμό των εσωτερικών χώρων, με αποτέλεσμα σήμερα να υπάρχει αίθουσα με τον όνομά του μέσα στην όπερα.
Το κτήριο είναι σήμερα σημείο κατατεθέν για το Σύδνεϋ και ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κτήρια στον κόσμο. Εκτός από το ανέβασμα εμβληματικών έργων κλασσικής μουσικής, στην όπερα έχουν γίνει επίσης συναυλίες από δημοφιλείς καλλιτέχνες, από τον Bob Dylan ως την Bjork , ο Nelson Mandela μίλησε εκεί αμέσως μετά την αποφυλάκισή του και εκεί φιλοξενήθηκαν οι τελετές των Ολυμπιακών Αγώνων. Το 2007 αναδείχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την Unesco για την αρχιτεκτονική του, την μηχανική του και την ιστορία του, που άντεξε στον χρόνο. Και τώρα ξέρετε γιατί!
