Γράφει ο Πολίτης Βάιος Φασούλας. Δεν ήταν λίγοι οι τραγουδοποιοί που σε μια χαλεπή εποχή τραγούδησαν τη λευτεριά και άλλοι του λόγου «αφέντες» την ύμνησαν, μια εποχή «βιομηχανική» όσο αφορά τον πολιτισμό και τις αξίες του,
ιδιαίτερα όταν διάφοροι τραγουδοποιοί και λοιποί καλλιτέχνες ρίξανε τα καλλιτεχνικά τους δίχτυα και στο χώρο της ξένης, όπου εκεί υπήρχαν πολλά ψάρια που το κομματικό κατεστημένο τα πέταξε στις ξέρες της ξενιτιάς, εκεί λοιπόν αντιπαρατέθηκε η κροκοδείλια συγκίνηση με την υλική-«πνευματική» κονόμα.
Δεν ωφελεί να φωτογραφήσουμε τους συμμετέχοντες θεληματικά ή μη στο «βιομηχανικό» «αρι-στούργημα» των χρυσών εποχών της αμαρτωλής κονόμας καλλιτέχνες πολλών ειδών και δια-νοούμενων. Βέβαια υπήρχαν και εξαιρέσεις - και είναι προς τιμήν τους. Μόνο που στην πορεία του ανερχόμενου κομματικού λαίλαπα, ο οποίος τις αναπνοές του έπαιρνε από τον ευρωατλαντι-κό άνεμο, σήμερα, μέσω των «ελλήνων» «σωτήρων» του-δημιουργών μιας «νέας Ελλάδας»...(ντρέπονται να πούνε φασιστικής - υπόδουλης – εξαρτημένης...), ολοκληρώνει το έργο του με την οριστική αποδόμηση της ελληνικής κοινωνίας.
Σήμερα τραγουδάμε ή μας τραγουδάνε (...το έχουμε μέσα μας το τραγούδι...) λείπει όμως το σκίρτημα, το δέος και η ανατριχίλα. Είναι αυτά που αδιαμαρτύρητα συμμαχούν στο ολέθριο σύστημα. Και επειδή, όπως λένε, η ελπίδα (η ελπίδα θαυματουργεί μ ό ν ο όταν υπάρχουν υποδομές και η πίστη μας λείπει) πεθαίνει τελευταία, ας ελπίσουμε ότι το «λίπος» της ελληνικής κοινωνίας ΤΩΡΑ θα καεί, μαζί να καούν τα κομματικά είδωλα, να πεταχτούν οι καναπέδες, τα τηλεοπτικά κανάλια, να πετάξουν τους φρα-πέδες και με ποτήρια κρασί στα χέρια να πλημμυρίσουν τους δρόμους και τις πλατείες. Κι εκεί, όταν οι σκιές που μας κρύβουν τον ήλιο χαθούν, εκεί λοιπόν με μπροστάρηδες τους τραγουδο-ποιούς και καλλιτέχνες, να ακουστούν τα τραγούδια και οι στίχοι...
http://fasoulas.de
Τρίκαλα 11-07-2013 ΒΦ