Σαράντα χρόνια μετά, το Θέατρο ΠΑΡΑΘΛΑΣΗ είναι ακόμα εδώ.
Τον Νοέμβριο του 1986 πέντε νέοι καλλιτέχνες της πόλης, οι ηθοποιοί Κώστας Μονας και Κώστας Αποστόλου, ο σκηνογράφος Κώστας Αρώνης, ο μουσικός Παύλος Αζναουρίδης και η σκηνοθέτης, αλλά και ηθοποιός, Μόνα Κιτσοπούλου, ίδρυσαν το Θέατρο ΠΑΡΑΘΛΑΣΗ και εκπροσώπησαν τη Θεσσαλονίκη στην Μπιενάλε Νέων Καλλιτεχνών, με την παράσταση "Διπλό Στίγμα ": Μια σύνθεση απο τα έργα "Ιπτάμενος Ολλανδός" του Λερόι Τζόουνς και "Θάνατος του Ιούδα" του Πωλ Κλωντέλ.
Η παράθλαση είναι ένα σφάλμα του φωτογραφικού φακού: Όταν ο φωτογράφος κοιτάζει μέσα στο μάτι της μηχανής βλέπει τα αντικείμενα να έρχονται προς αυτόν και να σπάνε.
Από τότε λοιπόν, εδώ και σαράντα χρόνια, το θέατρο Παράθλαση σπάει τις φόρμες, σπάει το κατεστημένο και πιο συχνά σπάει το κεφάλι της στον τοίχο, καθώς στέκεται και αντέχει στο πέρασμα του χρόνου, απέναντι σε κάθε είδους δυσκολίες και αντιξοότητες, χωρίς καμιά βοήθεια, από κανέναν ιδιωτικό ή δημόσιο φορέα, έχοντας σαν μόνη κινητήριο δύναμη, την τρέλα, το πάθος και το όραμα όλων των ανθρώπων, που όλα αυτά τα χρόνια άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, συνεργάστηκαν μαζί μας.
Και ήταν πολλοί. Πάρα πολλοί. Η Μαρία Πασχαλίδου, η Άννα Γιαννακίδου, η Τίνα Στεφανοπούλου, ο Χριστόδουλος Στυλιανού, η Ελένη Κασσίδου, ο Γιώργος Δινάλης, ο Γρηγόρης Μανωλόπουλος, ο Θωμάς Αμαξόπουλος που ήταν ο βασικός πυρήνας τα πρώτα ηρωικά χρόνια. Κι έπειτα ο Κώστας Ταρπατζής, που υπήρξε ένα τεράστιο κεφάλαιο της ιστορίας μας. Όπως και ο Πάνος Δεληνικόπουλος, ο Σωτήρης Κανταρτζής, η Βίκυ Μάντη, που πήραν τη σκυτάλη από την παλιά φρουρά. Όλοι εξαιρετικοί ηθοποιοί. Με ήθος, με ψυχή, με έμπνευση.
Κι ακόμα, ο Γιάννης Μαργαρώνης με τις υπέροχες χορογραφίες του. Ο Χρήστος Μπρούφας με τα καταπληκτικά σκηνικά και τα κοστούμια του. Όπως και ο Νίκος Καλαϊτζής. Ο Πέτρος Θεοδώρου, ο Γιάννης Πλαστήρας, ο Αλέξανδρος Ραΐδης, η Έφη Ράτσου με τις μαγευτικές μουσικές τους. Και η μοναδική, πολυτάλαντη Μίκα Στεφανάκη.
Κι έπειτα, όλοι εκείνοι, που ξεκινώντας από το Εργαστήρι Δραματικής Τέχνης του Θεάτρου ΠΑΡΑΘΛΑΣΗ, δώσαν τη δική τους πνοή, τη δική τους ορμή σ' έναν θίασο, που παρά τα χρόνια που πέρασαν, κατάφερε μέχρι σήμερα να παραμείνει νεανικός. Κάνοντας πάντα, αυτό που ήταν ο αρχικός του στόχος: Να ανεβάζει έργα σύγχρονα, άγνωστα τα περισσότερα στο ελληνικό κοινό, πολλές φορές πρωτοποριακά, κάποιες φορές λίγο στριφνά, πάντοτε όμως ενδιαφέροντα. Αλλά και έργα κλασσικά με μια σύγχρονη ματιά.
Όμως τα πράγματα στην πορεία έγιναν ακόμα πιο ενδιαφέροντα και συναρπαστικά. Όταν πολλά απ' τα παιδιά μας, (ναι, παιδιά, πάντα παιδιά, μ' εκείνη τη μαγική πετριά που τους κάνει να μην επαναπαύονται ποτέ!) άρχισαν να απλώνουν τα δικά τους φτερά και να δημιουργούν καινούργιες ομάδες, καινούργια σχήματα, καινούργιες ιστορίες:
Η πρώτη φουρνιά του Εργαστηριού, που ίδρυσε τη Θεατρική ομάδα "Εξ Αμάξης". Η Τίνα Στεφανοπούλου, που ίδρυσε τη "Νέμεση". Η Αριάδνη Αμιλήτου και ο Δημήτρης Κούρτης που δημιούργησαν το "Θέατρο του Έβδομου Ορόφου". Ο Γιώργος Καμπούρης και η Ιωάννα Ευθυμιάδου με το "Θέατρο Ενδοχώρα". Η Βαρβάρα Δουμανίδου με το εμβληματικό "Θέατρο του Άλλοτε". Η Μάρω Βλάχου και ο Γιάννης Ταξιάρχου με τη "Γιάφκα", χώρο πολιτισμού/βιβλιοπωλείο/καφέ και φυσικά την ομώνυμη θεατρική ομάδα. Η Κατερίνα Ζάχου που δημιούργησε τη θεατρική ομάδα του τμήματος Γερμανικής Φιλολογίας του ΑΠΘ. Ο Χάρης Θώμος που δημιούργησε το "DOT ensemble". Ο Πασχάλης Αραμπατζής, που έδωσε νέα πνοή στο παιδικό θέατρο, ως καλλιτεχνικός διευθυντής και σκηνοθέτης στο Metropolitan Urban Theater. Ο Στάθης Παππουλίδης που ίδρυσε το Μοmentum Theater. Οι θεατρικές ομάδες "Ή Άνδρες" και "Ιn Vitro", που δημιουργήθηκαν από απόφοιτους του Εργαστηριού.
Ακόμα, έξω απο τον αστικό ιστό, έχει δημιουργηθεί εδώ και πολλά χρόνια η θεατρική ομάδα του Πολιτιστικού Συλλόγου Ελαιοχωρίων Χαλκιδικής, απο τη σκηνοθέτη Κατερίνα Κρανιώτη.
Ακόμα, στην Ελβετία, ο Γιώργος Νάσιος διδάσκει αρχαία τραγωδία!
Kι είναι κι όλοι εκείνοι που συνεργάζονται με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, με το Εθνικό Θέατρο ή παλεύουν στο στίβο του ελεύθερου θεάτρου στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, όπως ο Απόστολος Καμιτσάκης, η Κατερίνα Λυπηρίδου, η Κατερίνα Γανδά, ο Μάκης Παππάς, ο Γιάννης Καραμφίλης, ο Βαλάντης Φράγκος και η Ελένη Ζαραφείδου με το "The 3rd person theater group", και τόσοι άλλοι, και τόσοι άλλοι...
Θα ήταν όμως παράλειψη να μην αναφέρουμε τον Γιάννη Τσιρόγλου που με την Κουλτουρόσουπα του, μας κρατάει σε ζωντανή επαφή με τα καλλιτεχνικά δρώμενα της πόλης.
Όπως επίσης και τη Μαρία Ράπτη με τα υπέροχα σκοτεινά βιβλία της...
Και φυσικά, περιμένουμε εναγωνίως να γνωρίσουμε τα νεότερα σχήματα που θα δημιουργηθούν στο μέλλον, από τους μελλοντικούς "Παραθλασίτες"!
Το Θέατρο Παράθλαση, σ' αυτά τα 40 χρόνια έχει ανεβάσει 53 έργα μεταξύ των οποίων ο "Άμορφος του Όττεμπουργκ" του Ζαν Κλωντ Γκρυμπέρ, η "Ιφιγένεια εν Αυλίδι" του Ευριπίδη, "Η νύχτα του Οδυσσέα" προερχόμενη από τον "Οδυσσέα" του Τζέιμς Τζόις, ο "Καλλιγούλας" του Αλμπέρ Καμύ, "Το κοινό" του Φ.Γ.Λορκα, οι "Βάκχες" του Ευριπίδη, ο "Φάουστ" του Γκαίτε, ο "Οθέλλος" του Σαίξπηρ , "Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα" του Μιχαήλ Μπουλγκακοφ, ο "Δράκουλας" του Μπραμ Στόουκερ, "Οι γίγαντες του βουνού" του Λουίτζι Πιραντελο, ο "Ριχάρδος ο Γ'" και ο "Βασιλιάς Ληρ" του Σαιξπηρ, "Ο Άσχημος" του Μάριους Φον Μάγεμπουργκ, "Η τέταρτη αδερφή" του Γιάννους Γκλοβάσκι.
Το ταξίδι στη χώρα του θεάτρου ειναι ενα δύσκολο ταξίδι, ιδίως οταν θελεις να εισαι ελεύθερος. Όποιος αποφασίσει να το κάνει πρέπει να ξέρει τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει αλλά και την απέραντη χαρά πως έκανε αυτο που ήθελε. Με όποιο κόστος.
Σας ευχαριστούμε.
Όλους.
..................................................................
Στη φωτογραφία:
Άγγελοι στην Αμερική: Μάρω Βλάχου, Παντελής Καραγιάννης.