Τόσα χρόνια ύστερα από την πρεμιέρα της συγκεκριμένης ταινίας του Φελίνι, αξίζει να διατυπωθούν κάποιες σκέψεις για τα στοιχεία που την καθιστούν διαχρονική.
Η αίσθηση που αφήνει είναι μια γλυκόπικρη μελαγχολία για την μάταιη αναζήτηση της ευτυχίας σε έναν περίπλοκο κόσμο που όλο και περισσότερο ναρκοθετείται εμπλεκόμενος στα γρανάζια του καταναλωτισμού και της μάταιης αναζήτησης του εφήμερου σε επιφανειακές διασκεδάσεις. Η εικονοπλαστική αφήγηση της ταινίας με φόντο την σαγηνευτική αιώνια πόλη δίνει αρχικά την εντύπωση της πραγμάτωσης του στόχου και των προσδοκιών για τον κεντρικό ήρωα, ο οποίος στην συνέχεια προβάλλεται όλο και περισσότερο μπερδεμένος μέσα στην χοάνη του σύγχρονου κόσμου.
Εξάλλου, η γλωσσική ποικιλία στην ταινία υπηρετεί ακριβώς αυτή την στόχευση του σκηνοθέτη, την υποδήλωση του γενικού αποπροσανατολισμού των ανθρώπων με την έξαρση της βιομηχανικής και της οικονομικής άνθησης στον μεταπολεμικό κόσμο. Με την συγκεκριμένη ταινία αφήνουμε πίσω τον φελινικό νεορεαλισμό για να μεταβούμε στην θρυμματισμένη αναπαράσταση των επιμέρους ιστοριών. Με μια σπάνια ενορατική οπτική αποτυπώνεται προφητικά η παρακμή της αριστοκρατίας μέσα από την περιπλάνηση του κεντρικού ήρωα, του δημοσιογράφου Μαρτσέλο Ρουμπίνι.
Η ταινία θέτει προς περαιτέρω ανίχνευση στην σύγχρονη κοινωνική τοιχογραφία νευραλγικούς όρους για την σύγχρονη εποχή, όπως η μετωνυμία της γλυκιάς ζωής και παπαράτσι συνυφασμένες με την πολυσημία της σύγχρονης κοινωνιολέκτου. Η γλυκιά ζωή συνιστά την πεμπτουσία μιας βαθιά ανθρώπινης αναζήτησης σε έναν ευάλωτο κόσμο, αποστεωμένο από υγιή πρότυπα, αποκομμένο από την ολιστική επανένωση με τις ανόθευτες αξίες ενός παραδοσιακού μοντέλου ζωής. Με αυτή την έννοια, η εξωτερική περιδιάβαση στην ταινία εξισώνεται πλήρως με μια εναγώνια απόπειρα υπαρξιακής αποκρυπτογράφησης όσο και ενδοσκόπησης των προσώπων. Πρόκειται για ένα αριστούργημα που αξίζει να (ξανα)δείτε.
Δρ. Κοσμάς Κοψάρης, κριτικός
