Γράφει η Κλεοπάτρα Σβανά Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Καιρό έχω να γράψω και με αφορμή το καλοκαιράκι είδα δυο ταινίες στα θερινά τα σινεμά της Αθήνας.
Ελληνικές φυσικά ταινίες για να ενισχύσω το Ελληνικό το σινεμά και γιατί μου αρέσει να βλέπω δουλειές συναδέλφων. Το θεωρώ πολύ τίμιο αφ’ ενός να προτιμάμε το εγχώριο είδος και αφετέρου να το διαφημίζουμε!
Το καλοκαίρι της Κάρμεν του Ζαχαρία Μαυροειδή είναι η πρώτη ταινία που είδα που βγήκε στις αίθουσες μεσούσης του καλοκαιριού.
Ο Ζαχαρίας Μαυροειδής είχε κάνει την εμφάνισή του με την ταινία ο Απόστρατος (έχω γράψει για αυτήν).
Είναι μια ιδιαίτερη ταινία το καλοκαίρι της Κάρμεν και αν και προσπαθεί να μας πείσει ότι ακολουθεί πιστά τους σεναριακούς κανόνες θα έλεγα ότι δεν είναι μια ταινία δράσης με αρχή μέση τέλος και κρίσιμες σκηνές. Είναι όμως μια υπέροχη εσωτερική ταινία η οποία αφορά στην αναζήτηση του ήρωα. Ο Δημοσθένης (ήρωας) ψάχνει να να βρει το εγώ του, το κέντρο του, και κυρίως να συμφιλιωθεί και να ανακαλύψει τα συναισθήματά του.
Οι ψυχολογικές ταινίες που δεν έχουν ακριβώς δράση αλλά σε κάνουν να συμπάσχεις με τον ήρωα σε συναισθηματικό επίπεδο θεωρώ είναι πιο δύσκολες γιατί πρέπει να καταφέρει ο σκηνοθέτης να απεικονίσει αυτή τη συναισθηματική κατάσταση του ήρωα.
Στην ταινία αυτή γέλασα αν και δεν θεωρείται κωμωδία. Η σκηνή της κηδείας όμως είχε αρκετό γέλιο και θύμιζε κλασικές ταινίες κωμωδίας.
Εντυπωσιακή η σκηνή του pride ο Μιχάλης Οικονόμου σε ρόλο εκτός ρόλου…..
Σε ένα πλάνο ο Γιάννης Κακιασμένος κάνει το σκουπιδιάρη και είναι αυτό το ένα δευτερόλεπτο που ο Κινηματογράφος έχει αξία!
Η σκηνή του σεξ μεταξύ του Τσιγκριστάρη και του πρωταγωνιστή εντυπωσιακή γιατί εγώ προσπάθησα να καταλάβω πώς γυρίστηκε. Είναι αληθοφανής !
Αξιοζήλευτα τα Λιμανάκια της Βουλιαγμένης με όλο το φως και το δροσερό γαλάζιο νερό. (δύσκολο το γύρισμα στα βράχια)
Επιβλητική η παρουσία του Γιώργου Τσιαντούλα
Απολαυστική η Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου
Υπέροχος ο Ανδρέας Λαμπρόπουλος
Ενδιαφέρουσα παρουσία ο Νικόλας Μίχας
Έκπληξη ο Βασίλης Τσιγκριστάρης.
Η ταινία παρότι έχει θεματολογία gay μόνο gay δεν θα τη χαρακτήριζα. Μιλά για τα ανθρώπινα συναισθήματα, για τα αδιέξοδα μεταξύ των σχέσεων και έχει και αναφορές στις σχέσεις γονέων παιδιών. Προσωπικά ταυτίστηκα με τον ήρωα και με το προσωπικό του πρόβλημα. Για αυτόν ακριβώς το λόγο και ίσως ήταν και το μήνυμα αυτό. Τα συναισθήματα των ανθρώπων τα προσωπικά προβλήματα και οι σχέσεις έχουν όλες την ίδια πολυπλοκότητα. Είτε είσαι strait είτε gay το ίδιο πονάς, αγαπάς, λυπάσαι, χαίρεσαι κλπ.
Αυτό μου άρεσε σε αυτή την ταινία και παρ’ ότι κάποιοι την βρήκαν προκλητική εγώ την αξιοποιώ και την αξιολογώ ως υπέροχο δείγμα παλέτας συναισθημάτων!
Το ‘‘animal’’ της Σοφίας Εξάρχου, είναι η δεύτερη ταινία που είδα που την κυνηγούσα από το χειμώνα αλλά δεν τα είχα καταφέρει.
Το animal αρχικά ας πούμε είναι ένα party animal που του έχουν κοπεί τα φτερά και έχει μείνει μόνο animal. Η ταινία θα μπορούσε να έχει τίτλο: οι διασκεδαστές!
Η θεματολογία της ταινίας έχει ενδιαφέρον γιατί ποιος θα σκεφτόταν να κάνει μια ταινία για τους ανθρώπους που δουλεύουν σεζόν και ξυπνάνε και κοιμούνται σαν ‘’ ζώα’’ προσφέροντας το κορμί τους για να δουλεύει μόνο αρκετές ώρες το καλοκαίρι προκειμένου να εξασφαλίσουν χρήματα.
Δεν έχω ξαναδεί ταινία της Σοφίας Έξαρχου και ομολογώ πως θα ψάξω να βρω προηγούμενο δείγμα δουλειάς της.
Ούτε αυτή η ταινία χαρακτηρίζεται ταινία δράσης. Είναι όμως μια άκρως ψυχολογική ταινία και η ηρωίδα κάνει σαφές το προσωπικό της τέλμα μέσα από τις αντιδράσεις της.
Η Δήμητρα Βλαγκοπούλου είναι η πρωταγωνίστρια και η κάμερα είναι συνεχώς επάνω της. Ζούμε με την ανάσα της και βιώνουμε τα συναισθήματά της.
Ζει και δουλεύει μηχανικά πλέον έχοντας κάνει χρόνια αυτή τη δουλειά. Χορεύει σε μεγάλα ξενοδοχεία για να διασκεδάζει τους τουρίστες. Πίνει και μεθά γιατί δεν έχει νόημα η ζωή της πλέον. Κάνει σεξ για να νιώθει ζωντανή και πονάει τον εαυτό της για να τον τιμωρήσει; Για να νιώσει ότι αντέχει; Γιατί αντί να ζει επιβιώνει σε μια τεράστια ζούγκλα!
Ένα θηρίο στο κλουβί είναι το animal. Πως η ανθρώπινη αξιοπρέπεια καμιά φορά εκποιείται.
Ο Αχιλλέας Χαρίσκος η απόλυτη κινηματογραφική φυσιογνωμία κλέβει την παράσταση μόνο με την παρουσία του.
Τον Ηλία Χατζηγεωργίου δεν τον γνώριζα αλλά μου κέντρισε το ενδιαφέρον μέσα από την ταινία.
Η πρωτοεμφανιζόμενη Φλωμαρία Παπαδάκη με έπεισε!
Υπενθυμίζω ότι η Δήμητρα Βλαγκοπούλου έχει πάρει το βραβείο ερμηνείας!
Στην ταινία βιώνεις όλο και περισσότερο την κατρακύλα της πρωταγωνίστριας η οποία μηχανικά κάνει καθημερινά τη δουλειά της. Όμως δεν αντέχει άλλο να είναι juke box. Ρίξε δεκάρικο να παίξω. Και τελικά καταφέρνει να πάρει την απόφαση να φύγει.
Μπορεί όπως είπα να μην πρόκειται για μια ταινία δράσης όμως έχουμε έναν ήρωα που πάσχει και ο θεατής συμπάσχει με τον ήρωα.
Σε αυτές τις ψυχολογικές ταινίες το δύσκολο είναι να καταφέρει ο θεατής να καταλάβει τον εσωτερικό κόσμο του ήρωα. Πράγμα που εδώ επιτεύχθηκε!
Το σινεμά ήταν γεμάτο νέους ανθρώπους που προβληματίστηκαν και συζητούσαν την ταινία.
Είναι σίγουρα μια ταινία που θα τη συζητάω και θα τη σκέφτομαι για χρόνια!
