Της Ασημίνας Προέδρου.
Γράφει η Κλεοπάτρα Σβανά Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Aυτή η ταινία για μένα ήταν ρεσιτάλ υποκριτικής τέχνης. Ένας σύγχρονος κινηματογραφικός νεορεαλισμός.
Σε ένα χωριό κοντά στα βόρεια σύνορα της χώρας, μια τριμελής λαϊκή οικογένεια βιώνει τη σύγκρουση, όταν διαδοχικά τραυματικά συμβάντα πληγώνουν τις σχέσεις τους, φτάνοντάς τις στα όριά τους.
Η ταινία από το πρώτο πλάνο της δείχνει την εικαστική της σφραγίδα. Είναι μια προσεγμένη ταινία σε φωτογραφία. Σε σκηνικά τοπία και σε φυσικούς χώρους. Μπαίνεις μέσα στην ταινία και ως τοπίο και ως συναίσθημα ακολουθώντας τους ήρωες.
Η ταινία είναι σπονδυλωτή καθώς έχει τρία κεφάλαια και την οπτική του κάθε ήρωα ξεχωριστά. Η ιστορία εξελίσσεται παράλληλα και διαφορετικά αφήνοντας εκκρεμότητες ώστε να δημιουργήσει σασπένς.
Στάθης Σταμουλακάτος ένας ήρωας τόσο οικείος τόσο Έλληνας τόσο ξεκάθαρος χαρακτήρας. Παρ’ όλα αυτά συμπαθής. Είναι ο Έλληνας που αναγκάζεται να κάνει πράγματα για να μπορέσει να επιβιώσει.
Μια υπέροχη Λένα Ουζουνίδου, φοβισμένη, συνένοχη με τη σιωπή της, η Ελληνίδα νοικοκυρά που συγκαλύπτει τα εγκλήματα. Που θέλει να βοηθήσει αλλά φοβάται, που υποφέρει ταλαιπωρείται αλλά υπομένει και επιμένει να είναι ο βράχος.
Ευγενία Λάβδα το νέο φιντάνι που σε συναρπάζει κοιτάζοντάς την στην οθόνη. Τα κοντινά της πλάνα με την κάθε ατέλειά της ήταν υπέροχα. Συμπαθέστατη, θα χαρώ πολύ να την δω και σε άλλους ρόλους.
Ο Χρήστος Κοντογιώργης επαναστατικός και αληθοφανής στις συμπεριφορές του. Τραχύς και γοητευτικός ταυτόχρονα.
Ο Πασχάλης Τσαρούχας απολαυστικά υπέροχος ως κομπιναδόρος βουτηγμένος στον υπόκοσμο.
Το σενάριο και η σκηνοθεσία ανήκουν στην Ασημίνα Προέδρου που κάνει το ντεμπούτο της. Ικανοποιητικά δομημένο το σενάριό της και η σκηνοθεσία της στοχευμένη και με σαφή ματιά.
Τη μουσική είχε αναλάβει ο Μάριος Στρόφαλης. Η πλοκή σε συνεπαίρνει και δεν καταλαβαίνεις τη μουσική τόσο. Ακούς μόνο. Το τελευταίο παραδοσιακό τραγούδι του γλεντιού σε καθηλώνει.
Η σκηνή του γλεντιού είναι καθοριστική και πάρα πολύ ωραία αποδομένη. Η κάμερα κατέγραφε με κάθε λεπτομέρεια την ψυχολογία των ηρώων και νιώθεις κι εσύ μέλος του καστ. Αναγνωρίζοντας στους καθημερινούς ήρωες την ίδια σου τη ζωή.
Τα σκηνικά είναι του Εδουάρδου Γεωργίου, φυσικά και ρεαλιστικά.
Τα κοστούμια της Κικής Μήλιου προσεγμένα και επιμελημένα.
Τη διεύθυνση φωτογραφίας την έκανε ο Σίμος Σαρκεζής, το μαγευτικό τοπίο των Πρεσπών μιλά από μόνο του.
Σε αυτούς που δεν άρεσε για πιθανόν λεπτομέρειες ή πράγματα εξιδεικευμένα δεν μπορώ να απαντήσω.
Σε κάθε θεατή που θα μιλούσα για αυτή την ταινία θα έλεγα με δυο λόγια ότι πρόκειται για μια αξιόλογη προσπάθεια. Για μια νέα ελληνική ταινία που έχει και έρωτα, και δράση, και αληθινές ιστορίες, και συγκίνηση και γέλιο, και ερμηνείες. Αφορά κάθε γούστο, δεν βαριέσαι σε κρατά σε αγωνία και ενδιαφέρον.
Χαίρομαι να υπάρχουν ταινίες άξιες λόγου που σε λίγα χρόνια θα φαίνεται η αξία τους περισσότερο. Γιατί όσο αφήνεις κάτι στο χρόνο και παραμένει αποδεκτό, εκεί καταλαβαίνεις τη διαχρονικότητά του.
