Γράφει η Κλεοπάτρα Σβανά
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
www.ordino.gr/svana
Κυριακή βράδυ είδα την ταινία του βραβευμένου σκηνοθέτη Βασίλη Κεκάτου. Μια νεανική ταινία με ασαφές σενάριο, αλλά με ωραία διάθεση, με ενθουσιασμό, με έρωτα και πάθος.
Έζησα, χαμογέλασα, γέλασα, ερωτεύτηκα και είδα μια rock life εκδοχή μιας road movie κινηματογραφίας!
Κόλλησα με το Νικολάκη Ζεγκίνογλου και προσπαθούσα να θυμηθώ που είχα δει αυτή τη φάτσα την τόσο γλυκιά και αλήτικη παράλληλα.
Ναι την είχα δει στην ταινία 18. Μου αρέσει ο κινηματογράφος που ανακαλύπτει φυσιογνωμίες κινηματογραφικές.
Έμαθα βέβαια ότι το παιδί αυτό είχε παίξει και στη μικρού μήκους του Κεκάτου που πήγε στις Κάννες καθώς και σε τηλεοπτικές σειρές. Αλλά επειδή εδώ και 3 χρόνια δεν έχω τηλεόραση συνειδητά, δεν έχω δει τον ηθοποιό τηλεοπτικά. Ο οποίος μου είναι καθ’ όλα συμπαθής και χάθηκα μέσα στην ταινία παρακολουθώντας τον.
Η ταινία μια χαρά ήταν αν και κούρασε λίγο προς το τέλος γιατί τελικά δεν μάθαμε ποιο ήταν το μήνυμα της ταινίας.
Λίγο βία, λίγο όπλα, λίγο δράση λίγο φιλανθρωπία έτσι για να υπάρχει λόγος ύπαρξης και δήθεν σασπένς αλλά δεν με έπεισε.
Μένω όμως στο ωραίο της υπόθεσης. Το ρομαντισμό, την ιδανική προσέγγιση μιας ομάδας που ταξιδεύει και μένει σε ένα τροχόσπιτο.
Τώρα η παραβατικότητα, ή η δήθεν απόδοση δικαιοσύνης στο σενάριο δεν έχουν σαφείς προδιαγραφές
Κι έστω ότι δέχομαι το σενάριο της αλληλεγγύης και της βοήθειας προς τρίτους με μια διάθεση αυταπάρνησης και αλτρουισμού από τη νέα γενιά.
Το μήνυμα ποιο είναι όταν η βία προβάλλεται. Ζούμε ήδη σε μια κοινωνία γεμάτη βία. Είναι η καταγραφή της πραγματικότητας αλλά δεν μπορείς όταν κάνεις το καλό να γίνεσαι κακός! Μιλώ για τη σκηνή της επίθεσης στον ιδιοκτήτη ενεχυροδανειστηρίου.
Μένω λοιπόν στα θετικά λέγοντας ότι ο Κεκάτος κάνει αυτό που του αρέσει και μπορεί να το κάνει. Μένω στο ότι αυτό στο μέλλον θα είναι όντως μια απόδειξη της πραγματικότητας του 2025 ως καταγραφή γεγονότων της εποχής και το πώς οι νέοι την προσεγγίζουν.
Δεν είχα ιδέα ότι αυτή η ταινία ήταν ελληνική γιατί δεν με τράβηξε από την αφίσα της. Και όμως τελικά την είδα και τη διαφημίζω με τον τρόπο μου ακόμα και αν έχω τις ενστάσεις μου.
Με την ταινία αυτή ταξιδεύεις με τα κοντινά πλάνα, με τα βλέμματα με την εικαστική ερωτική σκηνή και διάφορες άλλες λεπτομέρειες.
Καλοκαιράκι λοιπόν και αφεθείτε στις όμορφες καλοκαιρινές και νεανικές εικόνες της ταινίας!
