Γράφει η Κλεοπάτρα Σβανά
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
www.ordino.gr/svana
Η πρώτη μεγάλου μήκους του Δημήτρη Νάκου μπαίνει δυναμικά στις κινηματογραφικές αίθουσες και απαιτεί με τον τρόπο της προσοχή.
Με το που βλέπεις το trailer καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για μια σκληρή ταινία.
Βλέποντάς την όμως τα ηθικά διλλήματα και τα προσωπικά αδιέξοδα των ηρώων είναι αυτά που σε κρατάνε ώστε να παρακολουθήσεις με αμείωτο ενδιαφέρον την ταινία.
Λίγο στο δεύτερο μέρος της ταινίας μπορεί να αισθάνθηκα ότι πλάτειασε αλλά και πάλι έχεις την αγωνία να δεις που θα καταλήξει περιμένοντας περίπου το τέλος.
Σε μια ελληνική επαρχία με την κλειστή κοινωνία της και τους χαρακτήρες της η ταινία ρέει και μπαίνεις μέσα στην ψυχολογία των ηρώων σκεπτόμενος κι εσύ τί θα έκανες ή πως θα αντιδρούσες.
Ένας αστυνόμος (Γιώργος Συμεωνίδης) που κάνει τα στραβά μάτια και χρηματίζεται γιατί ο κρεοπώλης (Ακύλας Καραζήσης) δεν έχει άδεια. Που ο ίδιος ο αστυνόμος έρχεται σε σύγκρουση με τις αρχές του και με την ηθική του όταν αναγκάζεται να ανακρίνει τους πρωταγωνιστές.
Ο Ακύλας Καραζήσης μια απίστευτη κινηματογραφική φιγούρα είναι το θύμα τελικά της υπόθεσης. Που ενώ προσπαθεί να επιβιώσει και να ορθοποδήσει με κάθε τρόπο έχει εχθρούς αλλά και αγνοεί τι γίνεται κάτω από τη μύτη του. Έπειτα παίρνει θέση ώστε να διευθετήσει τα πράγματα με το δικό του τρόπο.
Ο Παύλος Ιορδανόπουλος είναι ο εκτελεστής από όλες τις απόψεις. Ο γιός, το΄΄ κωλόπαιδο΄΄ θα λέγαμε. Το βλέμμα του απέναντι στη μάνα του και το βλέμμα του όταν οδηγούσε για να πάει να κάνει την τελευταία εκτέλεση, ήταν τα πιο δυνατά σημεία της ταινίας. Μέσα από το βλέμμα του καταλαβαίνεις πολλά.
Η Μαρία Καλλιμάνη, που κανακεύει το γιόκα της. Που ουσιαστικά είναι μπλεγμένη και εκείνη σε διάφορα όταν αποκαλύπτεται ότι στο παρελθόν διατηρούσε σχέση με τον αστυνομικό. Η μάνα που συγκαλύπτει, η μάνα που προσπαθεί να καλύψει, να δικαιολογήσει να να….. Η μάνα που δεν φταίει για τίποτα και φταίει και για όλα.
Ο Κώστας Νικούλη, ένας ηθοποιός με τόσο καθαρό πρόσωπο. Ένας ηθοποιός που απολαμβάνεις να βλέπεις. Το θύμα και θύτης τελικά. Αυτό που αναγκάζεται να πληρώσει και αυτός που θα πληρώσει τελικά. Πάνω σε αυτόν τον ήρωα πέφτουν όλα τα ηθικά διλλήματα. Ευγνωμονώντας για την καλή του τύχη και την καλή του αντιμετώπιση από το αφεντικό του και κατ’ επέκταση πατέρα του μπλέκεται σε μια υπόθεση άθελά του.
Και στο τέλος δικαιώνει όλους τους άλλους εκτός από τον εαυτό του!
Σε ένα σκοτεινό κλίμα, έναν φωτισμό γκρί θα λέγαμε και με συνεχόμενη κάμερα στο χέρι η ταινία έχει τη δική της σφραγίδα.
Είναι πολύ καλή προσπάθεια και αξίζει να μιλήσει κανείς για αυτήν την ταινία.
Έχει λόγο ύπαρξης και αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Δεν είναι ακόμα μια ταινία που γυρίστηκε για να γυριστεί.
Εύχομαι στο μέλλον με λαμπρότερες ταινίες και αυτή να ταξιδέψει και να έχει τα ανάλογα εύσημα!
