ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΩΣ ΜΠΗΚΕ Η ΤΕΧΝΗ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ?
Από μικρός ζωγράφιζα ΄Ηρωες της Επανάστασης και γεωγραφικούς χάρτες. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε επάρκεια χαρτιού και στις εκλογές θυμάμαι την μητέρα μου να μαζεύει τα ψηφοδέλτια για να ζωγραφίζω από το πίσω μέρος. Σπούδασα στη Ζωσιμαία Σχολή στα Ιωάννινα. Εκεί είχαμε καθηγητή τον γνωστό γλύπτη και ζωγράφο Παύλο Βρέλλη, ο οποίος είχε επισημάνει την κλίση μου στη ζωγραφική και μου υπέδειξε να δώσω εξετάσεις στην Σχολή Καλών Τεχνών, όμως βιοποριστικοί λόγοι δεν μου επέτρεπαν τέτοιες σπουδές. Στη συνέχεια παντρεύτηκα και προσλήφθηκα στο Υπουργείο Εξωτερικών. Το πρώτο μας πόστο ήταν στην Ελληνική Πρεσβεία στην Αβάνα. Εκεί ήρθα σε επαφή με το χρώμα και το φως των κουβανών ζωγράφων, πράγμα που με σαγήνεψε. Σαββατοκύριακα επισκεπτόμουν μουσεία και ακόμα την παλιά πόλη όπου ζωγράφοι άπλωναν τους καμβάδες τους σε ένα υπαίθριο παζάρι. Αγόρασα carton και ακριλικά χρώματα και δειλά δειλά άρχισα να ζωγραφίζω…δεν τολμούσα να παίζω όμως με τα χρώματα, το χρώμα με φόβιζε…
Στη συνέχεια η οικογένεια άρχισε να μεγαλώνει και οι οικογενειακές και εργασιακές υποχρεώσεις δεν μου επέτρεπαν να συνεχίσω. Τα χρόνια περνούσαν μετατεθήκαμε στην ελληνική πρεσβεία στην Οττάβα όπου δεν ζωγράφισα ποτέ. Αργότερα όταν μετατεθήκαμε με τη σύζυγό μου στη Μόσχα τα πράγματα άλλαξαν άρδην. Τα παιδιά ζούσαν μόνα τους στο εξωτερικό …. Αρχισα να επισκέπτομαι μουσεία, gallery, να παρακολουθώ παραστάσεις μπαλέτου, μουσικής… ήρθα πολύ κοντά με την τέχνη.. εξάλλου η Μόσχα είναι μια πρωτεύουσα με πολλά πολιτιστικά δρώμενα και οι ρώσοι φιλότεχνος λαός. 
Το γεγονός που έδωσε το έναυσμα να ξεκινήσω να ζωγραφίζω ήταν η διάγνωσή μου με την ασθένεια Πάρκινσον…. ΄Ηταν σοκ για μένα όμως γρήγορα αντιλήφθηκα ότι πρέπει να αποδεχθώ την ασθένειά μου και να προχωρήσω τη ζωή μου. Θα σας φανεί παράδοξο αλλά έρχονται στιγμές που ευγνωμονώ την ασθένεια που με οδήγησε στο πάθος που είχα κρυμμένο μέσα μου. Σκεπτόμενος ότι κάποια στιγμή δεν θα μπορώ να πιάσω το πινέλο λόγω του τρέμουλου των χεριών μου άρχισα να ζωγραφίζω πυρετωδώς κάθε μέρα, μετά το γραφείο, μέχρι αργά το βράδυ. Το σπίτι είχε γίνει gallery. Παντού πίνακες στους τοίχους, στην αποθήκη.. χάριζα σε φίλους που ήξερα ότι τους άρεσε η δουλειά μου. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν ήξερα ότι αυτά που έφτιαχνα είχαν καλλιτεχνική αξία. Τα έργα εκείνης της εποχής είχαν να κάνουν με την Μυθολογία, την Θρησκεία, θεατρικές παραστάσεις (Μήδεια, Ηλέκτρα, Μινώταυρος ο ΄Ερως, ο Θάνατος του Μινώταυρου, ΄Ηφαιστος, Αρχάγγελος Μιχαήλ, Γολγοθάς, Μαύρος Κύκνος, Κάρμεν κλπ).
ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΚΙΝΔΥΝΕΥΜΕΝΟ ΝΑ ΤΑ ΠΛΗΣΙΑΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ?
Την ίδια ερώτηση μου έθεσε ένας κριτικός τέχνης στην πρώτη μου ατομική έκθεση στη Μόσχα. Και του απάντησα ως εξής : «η προσέγγιση κλασσικών θεμάτων είναι πολύ παρακινδυνευμένη διότι μπορεί να βρεθείς εύκολα στην σφαίρα της γελοιότητας. Εγώ παρόλα αυτά τόλμησα και τολμώ να προσεγγίσω αυτά τα θέματα με μία μοντέρνα μορφή τέχνης. Και εξηγώ όπως οι Scorpions πήραν τις ηλεκτρικές κιθάρες τους και έπαιξαν Μότσαρτ και Μπετόβεν έτσι και εγώ με μία ροκ προσέγγιση και ακροβατώντας σε πύρινο σκοινί προσπάθησα να περάσω στην απέναντι όχθη χωρίς να πέσω δίνοντας μία νέα άποψη στα κλασσικά αυτά θέματα. Και ρωτώ τον κριτικό: Βγήκα την απέναντι όχθη? Και η απάντησή του… Βγήκατε και πολύ καλά.» Θέλω να σημειώσω ότι στην τέχνη γενικά δεν υπάρχουν όρια, αρκεί αυτό που θα επιμεληθείς να είναι καλαίσθητο, να ακουμπάει στην ψυχή του ανθρώπου και να δημιουργεί μία εσωτερική έλξη μεταξύ έργου και θεατή.
ΠΟΙΟΥΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥΣ ΘΑΥΜΑΖΕΤΕ ΚΑΙ ΣΑΣ ΕΧΟΥΝ ΕΠΗΡΕΑΣΕΙ ΣΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΖΩΓΡΑΦΙΖΕΤΕ?
Πρότυπό μου είναι ο Πικάσο, εν συνεχεία Καντίνσκι, Basquiat, Frida Kahlo, Oswaldo Guayasamin από τον Ισημερινό και από τους κουβανούς ζωγράφους Wilfredo Lam, Portocarrero, Nelson Dominguez, Roberto Fabelo κλπ
Η ΜΟΣΧΑ ΣΑΣ ΠΡΟΣΕΦΕΡΕ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΞΕΤΕ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΣΑΣ?
Φυσικά… Συμμετείχα σε πολλές ομαδικές εκθέσεις. H πρώτη μου ατομική έκθεση έγινε στο Μουσείο της Αρμενίας και πολιτισμού των Εθνών. Στη συνέχεια έλαβα πρόταση από υψηλόβαθμο στέλεχος της Moscow City Duma να πραγματοποιήσω έκθεση στους χώρους της. ΄Ηταν για εμένα μεγάλη τιμή. Δυστυχώς όμως δεν πρόλαβα διότι στις 31.12.2021 έπρεπε να εγκαταλείψω την Μόσχα λόγω συνταξιοδότησης και λίγο αργότερα ξεκίνησε και ο πόλεμος με την Ουκρανία.
ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΣΑΣ ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΤΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ?
Εκθέτω συνολικά 60 έργα, που περιλαμβάνουν την πρώτη περίοδο καθώς και καινούργια έργα, στον 1ο όροφο του Πολιτιστικού Κέντρου Μελίνα, χωρητικότητος 380 τετραγ. Ο χώρος είναι όμορφος και ιδανικός για μεγάλα έργα. Οι περισσότεροι πίνακες έχουν διαστάσεις 115cmΧ80cm. Εκθέτω επίσης κοτρώνες που έχω περισυλλέξει από παραλίες της ΄Ανδρου, Κύθνου και Καλαμάτας και τους έχω δώσει μια άλλη μορφή με την επέμβασή μου, χωρίς να παραβιάσω το υλικό.
ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ Ο ΘΕΑΤΗΣ ΝΑ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙ ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΕΡΓΑ ΣΑΣ?
Προκαλώ τον θεατή να περιπλανηθεί στις αμέτρητες μορφές, τα σύμβολα, τα σχήματα του έργου, να αφουγκρασθεί την εξομολόγηση του καλλιτέχνη και να βιώσει τα δικά του συναισθήματα. Κάθε έργο έχει και την δική του εξομολόγηση. Σε κάθε μορφή αποτυπώνονται διαφορετικά συναισθήματα, σαρκασμού, ειρωνείας, θλίψης, τρόμου κλπ Πολλά μάτια δεσπόζουν στους πίνακες μου. Τα μάτια για μένα είναι ο καθρέπτης της ψυχής και όταν τα παρατηρήσεις σε παραπέμπουν στον ψυχισμό κάθε μορφής
Επηρεασμένος από τις παραστάσεις των παιδικών μου χρόνων καθώς και από την αφροκουβάνικη κουλτούρα στη ζωγραφική μου κυριαρχεί ένα χρωματικό πανδαιμόνιο. Επίσης, αμέτρητες μορφές, μερικές καλά κρυμμένες, μάτια, στόματα, ζώα και πτηνά αντισυμβατικά αραδιασμένα πάνω στο χαρτί αποτελούν τον ψυχικό μου κόσμο.
Μινώταυροι και Σάτυροι, Carmen και Αρχάγγελοι, Μήδεια και Αρλεκίνοι, Σύμπαν και Κβαντική συνθέτουν το εικαστικό περιβάλλον του έργου μου.
Για περισσότερες λεπτομέρειες για την έκθεση πατήστε εδώ
