Θα θέλατε να μας μιλήσετε για την έκθεση Deadline; Ποια είναι η κεντρική της ιδέα και τι θα δει ο θεατής στους χώρους της Γκαλερί Λόλα Νικολάου;
Η έκθεση επικεντρώνεται στην αλλαγή της αντίληψης του χρόνου που παρατηρούμε κυρίως στην εποχή μας. Σκόπιμα διάλεξα αυτόν τον τίτλο, γιατί μου κάνει μεγάλη εντύπωση ο τρόπος που οι δύο λέξεις συνδυάζονται είναι κάτι τόσο αυστηρό, αλλά ταυτόχρονα, πολλές φορές, παίρνει και “παράταση”. Η έκθεση αποτελείται από τρεις εγκαταστάσεις, οι οποίες σχεδιάστηκαν ειδικά για τον συγκεκριμένο χώρο. Ο θεατής καλείται να περιηγηθεί και να δημιουργήσει τη δική του ερμηνεία, κάνοντας αναγνώσεις και παρατηρώντας τις εννοιολογικές σχέσεις μεταξύ των έργων.
Στο κεντρικό δωμάτιο, η ομότιτλη εγκατάσταση με την έκθεση αποτελείται από 19 κατεστραμμένα ρολόγια τοίχου παλαιότερης εποχής. Σε κάθε ρολόι έχω εγκαταστήσει έναν ρομποτικό βραχίονα, συναρμολογημένο με τα πιο οικονομικά εξαρτήματα που μπορούσα να βρω στην αγορά. Οι ρομποτικές αυτές κατασκευές κινούνται προς όλες τις κατευθύνσεις, έχοντας στην άκρη ένα φωτεινό LED. Οι κινήσεις τους είναι συντονισμένες, θυμίζοντας μικρά ηλεκτρονικά πουλιά που συνεχώς κάτι ψάχνουν. Αυτή η εγκατάσταση έχει αναφερθεί πως είναι ιδιαίτερα επιβλητική, σε αρκετούς θεατές μετέφερε ένα αίσθημα άγχους, κάτι που συνδέεται άμεσα με την πίεση του χρόνου, ένα γνώρισμα της εποχής μας.
Στον δεύτερο χώρο βρίσκεται η εγκατάσταση “Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση”. Αποτελείται από 50 ζευγάρια χεριών σε στάση προσευχής, χυτευμένα με γύψο, στραμμένα προς το πρωτότυπό τους , ένα αντικείμενο που κυκλοφορεί στο εμπόριο ως sex toy.
Στον τρίτο χώρο υπάρχουν έργα, ευρήματα και κατασκευές που ασχολούνται με την έννοια του χρήματος σήμερα, μια συλλογή από καμένα σουβενίρ, ένα πουλί φτιαγμένο από χαρτονομίσματα και δύο πατερίτσες, ενώ στους τοίχους, μια σειρά από χαρτιά Α4 της Τράπεζας της Ελλάδος που είναι λερωμένα από “ασπασμούς” , φιλιά από κραγιόν.
Στον χώρο υπάρχει επίσης αναρτημένο θεωρητικό κείμενο που αφορά την έκθεση από την Ιστορικό και Κριτικό Τέχνης Θάλεια Στεφανίδου .Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι και τις 25/10/2025, στην Γκαλερί Λόλα Νικολάου, στη Θεσσαλονίκη (Τσιμισκή 52).
Ώρες λειτουργίας: Τρ., Πε., Πα.: 12:00 – 20:00 / Τε., Σα.: 12:00 – 15:00.
Πείτε μας λίγα λόγια για το σύνολο του καλλιτεχνικού σας έργου . Ποιες μεθόδους ή προσεγγίσεις χρησιμοποιείτε συνήθως;
Στο σημείο αυτό θεωρώ πως πρέπει να ξεκαθαρίσω την αφόρμηση των πρακτικών που εφαρμόζω στο έργο μου. Η βασική έννοια δεν είναι άλλη από αυτή της «επανάχρησης», της οικειοποίησης δηλαδή «έτοιμων» αντικειμένων ή εννοιών και την εκ νέου νοηματοδότησή τους σε νέα συμφραζόμενα. Βιομηχανικά αντικείμενα, συχνά εξοβελισμένα από τον αστικό ιστό, γραμματικοί σχηματισμοί λέξεων αλλά ψηφιακά αρχεία, όπως και εικόνες και ήχοι λειτουργούν ως σχήματα, των οποίων η αρχική σημασία ανατρέπεται, συχνά με παιγνιώδη και ειρωνική διάθεση. Το σχόλιό μου εντοπίζεται ακριβώς στο διάκενο που δημιουργείται ανάμεσα στην αρχική και στη νέα σημασία που προσδίδω στο οικειοποιημένο αντικείμενο, στην οικειοποιημένη έννοια.
Οι εννοιακές σχέσεις που προκύπτουν στο νέο πλαίσιο που δημιουργείται τροφοδοτούνται πρωτίστως από την παρουσία και τη «δράση» του θεατή. Tο έργο προσδοκά να παραμείνει «ανοικτό» σε κάθε διάδραση, όπως και «ανοικτό» σε πολλαπλές αναγνώσεις και ερμηνείες. Ως στόχος όμως πάντα τίθεται η «κατασκευή» του δημόσιου στοιχείου μέσα στις πολλαπλές ατομικές διαδράσεις και εμπειρίες. Μακριά από πρακτικές που ανάγουν το προσωπικό βίωμα σε αξίωμα, αναζητώ το κοινό στο επιμέρους, το δημόσιο στο ιδιωτικό, επιχειρώντας να ανασυστήσω κάτι που να προσεγγίζει κατά το δυνατό στο συλλογικό βίωμα.
Πώς είναι για έναν καλλιτέχνη να προσπαθεί να επιβιώσει μέσα στις σημερινές συνθήκες; Υπάρχει στήριξη από την πολιτεία ή το περιβάλλον των τεχνών;
Πρέπει να υπάρχει κάποια δουλειά παράλληλα. Στην περίπτωσή μου, η διδασκαλία των εικαστικών τεχνών είναι αυτό που με κάνει να επιβιώνω. Εργάζομαι ως συμβασιούχος διδάσκων στο Τμήμα Τεχνών Ήχου και Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου .
Εκτιμώ πολύ αυτό, μιας και είναι μια διαδικασία που όχι μόνο δεν με κουράζει, αλλά συνεχίζω και εγώ να μαθαίνω, μου παρέχει συνεχώς χρήσιμες πληροφορίες που αφορούν την εικαστική μου έρευνα., αλλά και αστείρευτη ζωντάνια από τους νεότερους συναδέλφους -"φοιτητές". Βλέπετε, κι εγώ σαν φοιτητής είχα την τύχη να συναντήσω κάποιους σπάνιους ανθρώπους που αυτό που έκαναν το έκαναν με πολύ αγάπη και όρεξη, και έμαθα από αυτούς.
Αν μιλήσουμε όμως για την καλλιτεχνική παραγωγή και μόνο, κατά βάση, ο δημιουργός δεν επιβιώνει είναι ξεκάθαρο μετά από ένα σημείο, ότι στην εποχή και στη χώρα που βρισκόμαστε δεν υπάρχουν αγνές προθέσεις από τη μεριά της πολιτείας προς τους καλλιτέχνες. Για να ευνοηθεί κάποιος κάπου, πρέπει να εξυπηρετεί σκοπούς, να συμφέρει, να ευνοεί και να ευνοείται κατ’ ακολουθία. Το να διεκδικούμε τα αυτονόητα είναι, για εμένα, το σύνηθες - κάποιες φορές μπορεί να καταφέρουμε και κάτι. Αλλά σίγουρα αυτό δεν μπορεί να μας εξασφαλίσει και πολλά, μια ανάσα και πάλι μέσα.
Το μόνο που θα μπορούσε να μας σώσει είναι η αλληλεγγύη μεταξύ μας. Προσπαθώ να βοηθάω πάντα όποιον μου το ζητάει. Ακόμα κι όταν τελικά αυτή η δοτικότητα αποδεικνύεται μονόπλευρη, προσπαθώ να μην απογοητεύομαι. Εξάλλου, κι εμένα με έχει βοηθήσει πολύς κόσμος , φίλοι και συνάδελφοι, όταν το χρειάστηκα, και δεν το ξεχνώ.
Αν σας ζητούσα να ξεχωρίσετε κάποιες στιγμές από την έως τώρα πορεία σας, ποιες θα λέγατε ότι σας έχουν σημαδέψει περισσότερο
Στιγμές που ξεχωρίζω και θυμάμαι από την μέχρι τώρα πορεία μου, έχω πολλές. Από τις αγαπημένες μου όμως, είναι η έκθεση “Δια Βίας Μάθηση” στο Γαλλικό Ινστιτούτο το 2017, που παρόλο που δεν ήταν η πρώτη μου ατομική, ήταν η πρώτη φορά που μου δόθηκε η ευκαιρία να διαχειριστώ έναν χώρο πολύ μεγάλων διαστάσεων - και δεν σας κρύβω ότι το απόλαυσα πολύ.
Σίγουρα, κάθε φορά από τις έξι που έχω συμμετάσχει σε διαφορετικές Biennale είναι από μόνη της μια όμορφη ανάμνηση, αλλά πιο πολύ ξεχωρίζω την πρώτη φορά που συμμετείχα σε Biennale στο εξωτερικό, συγκεκριμένα στην Mediterranea 18 Young Artists Biennale με τίτλο “Home” το 2017 με ένα επίσης αγαπημένο έργο, το “History”.
Και βεβαίως δεν μπορώ να παραλείψω την ατομική έκθεση “Πολιτικά νωθρό / Politically rekt”, που έγινε το 2024 στο Πειραματικό Κέντρο Τεχνών του MOMus. Το να υλοποιήσω μια έκθεση στον συγκεκριμένο χώρο αποτελούσε προσωπικό μου στόχο για πάνω από 10 χρόνια, οπότε, όπως καταλαβαίνετε, όταν προέκυψε η συνεργασία μετά από δική μου πρόταση, η χαρά, ο ενθουσιασμός και η προσμονή ήταν πολύ μεγάλοι.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας; Υπάρχουν νέες εκθέσεις ή συνεργασίες που ετοιμάζετε για το προσεχές διάστημα;
Υπάρχουν προτάσεις για να γίνουν κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες εκθέσεις τον επόμενο χρόνο στη Θεσσαλονίκη, που είναι η βάση μου, στην Κέρκυρα, όπου διδάσκω, αλλά και στην Αθήνα, όπου διατηρώ, μαζί με φίλους και συναδέλφους, ένα εργαστήριο στην Ομόνοια. Σε αυτό το κοινό εργαστήριο έχει δημιουργηθεί ένα πολύ όμορφο και δημιουργικό κλίμα, ιδανικό για να προετοιμαστώ για μια σημαντική έκθεση στην οποία θα συμμετάσχω στην Αθήνα. Εκτός αυτών, όμως, θέλω πολύ να αφοσιωθώ και στη διδασκαλία, μιας και το να βοηθάω νέους δημιουργούς να κάνουν αυτό για το οποίο έχουν πάθος μου δίνει απίστευτη ικανοποίηση.
