Η πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας Μένια Κιοσσέ μιλά στο independent.gr για το θεατρικό έργο της «ΕΔΩ ΔΕΝ ΠΕΝΘΟΥΝ», το οποίο θα παρουσιαστεί από την Ομάδα LUMA στο Θέατρο 104 από τις 10 Οκτωβρίου 2026 και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.
Λίγα λόγια για την ίδια:
Η Μένια Κιοσσέ είναι απόφοιτη της Σχολής Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας (ΦΠΨ) του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, με κατεύθυνση την Ψυχολογία. Η αγάπη της για τις τέχνες την οδήγησε στη συστηματική ενασχόληση με το θέατρο και τη μουσική. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα υποκριτικής στο «Θέατρο των Αλλαγών», μαθήματα φωνητικής υπό την καθοδήγηση της Μαρίας Παπαγεωργίου, ενώ παράλληλα παρακολουθεί μαθήματα πιάνου με την Ηρώ Ιορδάνογλου. Στο θέατρο έχει εργαστεί ως βοηθός σκηνοθέτη στις παραστάσεις «Το Διαμέρισμα Παπαγιάννη» (Φεστιβάλ «Off-Off Athens» / Θέατρο Επί Κολωνώ) και «Ο Μονόλογος της Ούλρικε Μάινχοφ» (Θέατρο Εύπολις). Το θεατρικό έργο «ΕΔΩ ΔΕΝ ΠΕΝΘΟΥΝ» αποτελεί την πρώτη της συγγραφική δουλειά για τη θεατρική σκηνή. Παράλληλα, δραστηριοποιείται στον χώρο της γραφής και της στιχουργικής. Ποιητικό κείμενό της («Το αναπόφευκτο της θνητότητας») έχει δημοσιευτεί στο ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό Fractal, ενώ έχει υπογράψει τους στίχους σε τραγούδια του πρώτου προσωπικού άλμπουμ του συνθέτη, στιχουργού και ερμηνευτή Βαγγέλη Λαζόπουλου.
Περιγράψτε μας το έργο σας «ΕΔΩ ΔΕΝ ΠΕΝΘΟΥΝ» και τους χαρακτήρες του.
Το «ΕΔΩ ΔΕΝ ΠΕΝΘΟΥΝ» είναι ένα σύγχρονο ψυχολογικό δράμα που διαδραματίζεται σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό. Εκεί, πάνω σε ένα παγκάκι, συναντιούνται τυχαία δύο άγνωστοι. Ξεκινούν έναν αμήχανο, περίεργο διάλογο που σταδιακά τους οδηγεί να μοιραστούν απώλειες και ενοχές, για να ανακαλύψουν στην πορεία ένα βαθύτερο κοινό σημείο επαφής. Και οι δύο πενθούν. Και οι δύο προσπαθούν να διαχειριστούν ή να αποφύγουν αυτό το βάρος. Το έργο μιλάει ακριβώς για το πώς η ανθρώπινη επαφή και το μοίρασμα μπορούν να φέρουν στην επιφάνεια ό,τι κρύβουμε μέσα μας και για το πώς οφείλουμε τελικά να αγκαλιάζουμε αυτά τα συναισθήματα. Ζούμε σε μια κοινωνία που μας επιτάσσει να είμαστε άψογοι και λειτουργικοί, που υμνεί την ταχύτητα και την επιτυχία. Πώς αντιμετωπίζει όμως τις ρωγμές; Πώς οι ενοχές για όσα μας ξεφεύγουν μέσα σε αυτούς τους ρυθμούς καταλήγουν να μας καταρρακώνουν; Είναι τελικά χρήσιμες; Ίσως ναι, αν μας βοηθούν να αποδεχτούμε το πόσο ευάλωτοι και ανθρώπινοι είμαστε. Ότι τα λάθη είναι μέρος της ζωής μας. Ο θάνατος μάς υπενθυμίζει την τρωτότητά μας, αλλά και την ανάγκη για παύσεις, για να βρούμε τις ανάσες μας, το κέντρο μας και, πάνω απ' όλα, την επαφή μας με τον άλλον άνθρωπο.
Ποια είναι η πηγή έμπνευσής σας;
Η έμπνευση ήρθε ουσιαστικά από τον τρόπο που ζούμε. Οι ρυθμοί γύρω μας είναι τέτοιοι που φτάνουμε να προσπερνάμε ακόμα και τα πιο κομβικά γεγονότα, από τον φόβο μη φανούμε ευάλωτοι ή μη λειτουργικοί. Φοβόμαστε τον πόνο, και πόσο μάλλον τον θάνατο. Παραμένει ένα θέμα-ταμπού, κάτι «τζιζ» που όλοι αποφεύγουμε να αγγίξουμε πολύ, παρόλο που αφορά κάθε άνθρωπο.
Το έργο γεννήθηκε πρώτα απ' όλα από μια δική μου ανάγκη να αναμετρηθώ με αυτόν τον φόβο - γιατί τον κουβαλάω κι εγώ. Ήθελα να πάρω τη δική μου παύση, να σταματήσω το τρέξιμο και να ανοίξω μια ειλικρινή κουβέντα με την απώλεια και το πένθος. Η αφορμή, λοιπόν, ήταν η ίδια η καθημερινότητα και η ανάγκη να κοιτάξουμε κατάματα όσα συνήθως κρύβουμε κάτω από το χαλί ή προσπερνάμε πολύ γρήγορα.
Εξηγήστε μας τον τίτλο του έργου.
Ο τίτλος του έργου κουβαλάει έναν τραγικό, αλλά ταυτόχρονα βαθιά ειρωνικό τόνο. Ήθελα να παίξω με τις λέξεις και να δημιουργήσω μια αντίφαση.
Ενώ με μια πρώτη ανάγνωση το «ΕΔΩ ΔΕΝ ΠΕΝΘΟΥΝ» μοιάζει με απαγόρευση και ξέρουμε καλά ότι κάθε απαγόρευση γεννά πίεση και θάψιμο των συναισθημάτων, η δική μου πρόθεση ήταν άλλη: ακριβώς εκεί που η ζωή ή εσύ ο ίδιος λες ότι «δεν μπορείς να πενθήσεις», ακριβώς τότε είναι που έχεις τη μεγαλύτερη ανάγκη να το κάνεις. Ήθελα να υπογραμμίσω το πόσο απαραίτητο είναι να παίρνουμε τον χρόνο μας απέναντι σε ό,τι χάνουμε, αντί να προσποιούμαστε πως δεν συνέβη τίποτα.
Μιλήστε μας για την Ομάδα LUMA και τους στόχους της.
Η Ομάδα LUMA αποτελείται από τον Θάνο Καπρέλη, την Άννα Παπαγιάννη κι εμένα. Είμαστε φίλοι και συνεργάτες - είχαμε δουλέψει ξανά μαζί στο παρελθόν, στο φεστιβάλ του θεάτρου Εύπολις, ανεβάζοντας το μονόπρακτο «Εγώ, η Ουλρίκε Μάινχοφ καταγγέλλω» των Ντάριο Φο και Φράνκα Ράμε, όπου είχα τη θέση της βοηθού σκηνοθέτη.
Από εκείνη τη συνεργασία χτίσαμε μια ακόμη πιο δυνατή χημεία. Φέτος αποφασίσαμε να ξανασυναντηθούμε για να στήσουμε κάτι δικό μας. Φυσικά, σε όλη αυτή τη διαδρομή δεν ήμασταν μόνοι , είχαμε την πολύτιμη βοήθεια και στήριξη ανθρώπων που πίστεψαν στο εγχείρημα και έβαλαν το δικό τους λιθαράκι για να πάρει η παράσταση τη μορφή που έχει σήμερα.
Δεν ξεκινήσαμε με την σκέψη μακροπρόθεσμων σχεδίων. Ο άμεσος στόχος μας με τη LUMA ήταν να πούμε αυτή τη συγκεκριμένη ιστορία με τον πιο άμεσο και ειλικρινή τρόπο, δίνοντας βάρος στην απλότητα, το συναίσθημα και τον λόγο. Μας ενδιαφέρει το έργο να αγγίξει τον θεατή και να του αφήσει κάτι ουσιαστικό φεύγοντας. Η συνεργασία μας με τα παιδιά είναι τόσο όμορφη και ζεστή που απολαμβάνουμε απόλυτα τη διαδρομή - τώρα είμαστε όλοι αφοσιωμένοι σε αυτή την παράσταση, και το τι θα φέρει το μέλλον για την ομάδα θα το δείξει ο χρόνος.
Πώς νιώθετε που η πρώτη σας συγγραφική δουλειά θα ανέβει επί σκηνής;
Η αλήθεια είναι πως είμαι πολύ ενθουσιασμένη, αλλά ταυτόχρονα γεμάτη άγχος και αγωνία. Όταν έγραφα αυτό το έργο, η πρόθεσή μου δεν ήταν καν να μεταφερθεί στο θέατρο - ήταν απλώς η ανάγκη μου να αποτυπώσω αυτή την ιστορία στο χαρτί.
Τώρα που βλέπω τις λέξεις να παίρνουν μορφή, να αποκτούν σώμα, φωνή και ανάσα μέσα από τα παιδιά στις πρόβες, συγκινούμαι βαθιά. Είναι παράξενο και ταυτόχρονα μαγικό να βλέπεις κάτι τόσο προσωπικό να αυτονομείται. Το κείμενο δεν είναι πια μόνο δικό μου , ανήκει στην ομάδα και, σε λίγες μέρες, θα ανήκει στους θεατές. Ανυπομονώ πολύ για αυτή τη στιγμή.
Έχετε κάποιο άλλο έργο στα σκαριά;
Η αλήθεια είναι πως αυτή την περίοδο έχω αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στο ανέβασμα της παράστασης. Επειδή όμως το γράψιμο είναι σταθερή ανάγκη για μένα, έχω στα συρτάρια μου διάφορα κείμενα που ελπίζω μελλοντικά να πάρουν τη μορφή ενός βιβλίου.
Όσο για το θέατρο, δεν ξέρω τι θα φέρει το μέλλον. Αν κρίνω όμως από αυτή την πρώτη εμπειρία, αγάπησα πολύ τη διαδικασία: το να φτιάχνεις μικρά σύμπαντα και ιστορίες που έχουν κάτι ουσιαστικό να πουν. Οπότε, αν έρθει η κατάλληλη στιγμή και οι σωστές λέξεις στο χαρτί, μακάρι να υπάρξει και συνέχεια.
Τι ονειρεύεστε για το μέλλον;
Στο άμεσο παρόν, το μυαλό και η καρδιά μου είναι στην παράσταση. Ονειρεύομαι να βρει τον δρόμο της και να ακουμπήσει όσους έρθουν να τη δουν, με οποιονδήποτε τρόπο.
Για πιο μετά, δεν κάνω μεγαλεπήβολα σχέδια. Ονειρεύομαι να βρίσκω τον χρόνο να γράφω, να εξελίσσομαι και να συνεχίσω να φτιάχνω πράγματα με ειλικρίνεια, με σεβασμό και με αγάπη. Και το πιο σημαντικό απ' όλα: να δημιουργούμε ουσιαστικές συναντήσεις. Στην τέχνη αλλά και στη ζωή, η σύνδεση με τους ανθρώπους είναι ο μεγαλύτερος θησαυρός που έχουμε.
Η ταυτότητα της παράστασης
Κείμενο: Μένια Κιοσσέ
Σκηνοθεσία: Θάνος Καπρέλης
Βοηθός σκηνοθέτη: Μένια Κιοσσέ
Σκηνικά: Ομάδα «LUMA»
Επιμέλεια κίνησης: Ηλέκτρα Αρσενίδου
Φωτογράφιση: Γιώργος Μαρινάκης, Χρήστος Εζίρογλου
Αφίσα: Χρήστος Εζίρογλου
Προβολή-επικοινωνία: Νατάσα Παππά
Παραγωγή: ΕΝ ΕΞΑΛΛΩ ΑΜΚΕ
Παίζουν (κατά αλφαβητική σειρά):
Θάνος Καπρέλης, Άννα Παπαγιάννη
Φωνή γυναίκας: Βασιλεία Τσιώνη
Φωνή εφήβου: Μάριος Κρητικόπουλος
Τραγούδι: Μαρία Βασιλοπούλου
Πληροφορίες παράστασης
Χώρος: Θέατρο 104 [Ευμολπιδών 41, Γκάζι, Αθήνα, πλησίον σταθμού μετρό «Κεραμεικός»]
Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάββατο στις 21:00 & Κυριακή στις 18:00
Προπώληση εισιτηρίων:
https://www.ticketservices.gr/event/edo-den-penthoun-theatro-104/
