Η Ελευθερία Εμμανουήλ ξεκίνησε την καλλιτεχνική της πορεία στο χώρο του θεάτρου ως ηθοποιός. Παράλληλα εκτός από ηθοποιός μπήκε και σε άλλους τομείς του θεάτρου όπου υπήρξε ως βοηθός σκηνοθέτη της Μάγιας Λυμπεροπούλου.
Επίσης έκανε σε πολλές θεατρικές παραστάσεις την μουσική επιμέλεια και τον μουσικο-ηχητικό σχεδιασμό. Πάντα την τραβούσε η τέχνη της ζωγραφικής και αφιέρωσε σταθερά και διαχρονικά προσωπικό χρόνο μελέτης. Από το 2014 έως σήμερα έχει κάνει πέντε ατομικές εκθέσεις. Αυτή είναι η τελευτάια ατομική της έκθεση με τίτλο Σε διάλογο με την αναζήτηση φωτός, που θα παρουσιαστεί στο Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα» του δήμου Αθηναίων.
Πως από το χώρο του θεάτρου σας προέκυψε η ανάγκη να εκφραστείτε μέσα από τις εικαστικές τέχνες;
Θεωρώ πως το θέατρο είναι η πιο ολοκληρωμένη μορφή τέχνης όπου η επικοινωνία και η αλληλεπίδραση είναι άμεση και στον παρόντα χρόνο. Ωστόσο πρέπει να συνυπάρξεις πάντα με άλλους ανθρώπους μέσα σε ομάδες και να είσαι δημιουργικός σε όχι πάντα ευνοϊκές συνθήκες. Αυτό είναι πολύ ελκυστικό αλλά ταυτόχρονα δύσκολο.
Στή τέχνη της ζωγραφικής διαφέρουν αρκετά οι συνθήκες δημιουργίας θα έλεγα. Είναι μια ιδιαίτερα μοναχική τέχνη και εσωστρεφής όπου καλείσαι να αλληλεπιδράσεις κυρίως με τον ίδιο σου τον εαυτό εκτός από το «συμβάν παρατηρησής» σου, είτε είναι εσωτερικό είτε εξωτερικό. Αυτό πολλές φορές είναι λυτρωτικό, και άλλες αποπνικτικό, ίσως για μένα που προέρχομαι από το θεατρικό γίγνεσθαι. Επίσης η επικοινωνία δεν είναι άμεση αλλά μεταχρονισμένη, μεταγενέστερη με το κοινό. Ωστόσο το δημιουργικό σου έργο το ορίζεις απόλυτα εσύ και κανένας άλλος παράγοντας.
Πάντα θαύμαζα την τέχνη της ζωγραφικής και την ικανότητα του να βλέπεις και να αποτυπωνείς αυτό που συμβαίνει, φιλτράρωντας και αποδίδοντάς το μέσα από τα δικά σου μάτια και την συναισθηματική φόρτιση.
Πέρα από όλα αυτά που ανέφερα η πρωταρχική πηγαία και αθώα ανάγκη ήταν να αποτύπωσω το βλέμμα, τα μάτια της ψυχικής αλλά και φυσικής μας μορφής.
Στην έκθεσή σας έχετε δώσει τον τίτλο Σε διάλογο με την αναζήτηση φωτός. Πιστεύετε ότι ζούμε σε σκοτεινές εποχές όπου η αναζήτηση φωτός είναι μια ανάγκη επιβίωσης;
Σίγουρα ζούμε σε εποχές που δεν ευνοούν καθόλου την εσωτερική επαφή με τον εαυτό. Θα μπορούσα να πω ότι είναι διασπαστική η καθημερινότητα και το πλαίσιο στο οποίο ζούμε, στερείται της ροής και της ενδοσκόπισης. Έχουμε καταιγισμό πληροφοριών και κυρίως οι τρόποι επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων έχουν υποστεί μέγιστη διαφοροποίηση. Τα παγκόσμια γεγονότα έχουν επηρεάσει την ποιότητα της ζωής μας σε τραγικό βαθμό. Η ανάγκη να βρούμε τρόπους ποιοτικής επιβίωσης είναι απαραίτητη για να αντέξουμε τις αντίξοες συνθήκες.
Η δουλειά μου επικεντρώθηκε σ’ αυτή τη πορεία. Ξεκίνησα να ζωγραφίζω και να αποτυπώνω την προσωπική μου διάσπαση μέσα από μια διάθεση έντονης χρωματικής κλίμακας επιλέγοντας την abstract τεχνική και τα ακρυλικά κυρίως υλικά, για να μπορέσω να αποδώσω με αυθόρμητο και ελεύθερο τρόπο ότι εσωτερικά κυριαρχούσε.
Από τη διάσπαση ανακάλυψα σιγά σιγά τη ρευστότητα και οδηγήθηκα στην αποδοχή στην ηρεμία και κυρίως στο φως. Από τον ζόφο έλαμψε η ελπίδα. Η αναζήτηση και η ανακάλυψη του φωτός είναι μια υπόθεση προσωπική.
Αναφερθήκατε στα παγκόσμια γεγονότα που επηρεάζουν αρνητικά την ποιότητα της ζωής μας, ποιος είναι ο ρόλος της τέχνης σε τούτη την εποχή που ζούμε;
Κάνουμε τέχνη για να υπάρξουμε, πρωτίστως αυτή είναι η σημασία της τέχνης για μένα. Μια καθαρά υπαρξιακή ανάγκη.
Η τέχνη είναι ένα ισχυρό εργαλείο για την αντιμετώπιση και την αντανάκλαση των παγκόσμιων γεγονότων, και μπορεί να προκαλέσει σκέψη, συναισθήματα και δράση σε επίπεδο παγκόσμιο.
Η τέχνη αντιδρά στα παγκόσμια γεγονότα, είτε πρόκειται για πολιτικές αναταραχές, κοινωνικές αλλαγές, περιβαλλοντικές κρίσεις, επιδημίες, πολέμους, κοινωνικές ανισότητες και άλλα. Αυτά τα γεγονότα επηρεάζουν τόσο το περιεχόμενο όσο και τον τρόπο που οι καλλιτέχνες εκφράζουν τις ιδέες τους.
Πόσο δημιουργικός μπορεί να είναι κανείς σε περιόδους παγκόσμιων κρίσεων ;
Η δημιουργικότητα είναι μια διαδικασία πολυδιάστατη και μπορεί να εκδηλωθεί σε διάφορες συνθήκες, συμπεριλαμβανομένων και αυτών των περιόδων των παγκόσμιων κρίσεων. Κάποιοι καλλιτέχνες μπορεί να βρουν έμπνευση στις προκλήσεις και τις ανάγκες της εποχής, για να εκφράσουν τη δημιουργικότητά τους και να προτείνουν λύσεις.
Είναι αυτό που λέγαμε και πρίν περί αναζήτησης φωτός, πως όταν ξεπεράσεις ή περάσεις διαμέσω του ζόφου θα ανακαλύψεις το φώς.
Πάντως η ιστορία έχει δείξει πως η τέχνη έχει ανθίσει σε δύσκολες συνθήκες και η ανάγκη για δημιουργικότητα αυξάνεται κατά πολύ.
Μιλήστε μας λίγο για τις μορφές, τα πρόσωπα στα έργα σας και τον τρόπο που τα τοποθετείτε.
Η δημιουργία της μορφής, που αναδύεται είτε μέσα από την διάσπαση των υφών, είτε μέσα από την ρευστότητα της χρωματικής παλέτας αποκαλύπτει χώρους της ενδόμυχης ζωής. Τα πρόσωπα εκφράζουν την επιθυμία να προσανατολιστούν στο κέντρο του είναι. Μέσα από την πνευματική τους ροή δεν μένουν αμέτοχα στην εξελικτική πορεία της πραγματικότητας, αλλά εναρμονίζονται στο χωροχρονικό περιβάλλον, με απώτερο στόχο την αποδοχή της αινιγματικής τους ύπαρξης.
Τί θα θέλατε να αισθανθεί ο θεατής επικοινωνώντας με τα έργα σας;
Θα ήθελα να πλεύσει μέσα στο σύμπαν των χρωμάτων και να αισθανθεί την αρμονία τη χαρά, να αισθανθεί οτι υπάρχει στη ζωή το φως, ότι υπάρχουν διέξοδα αρκεί να θέλει να τα αναζητήσει.
Ελευθερία Εμμανουήλ
email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
facebook: https://www.facebook.com/EleftheriaEmmanoueel/
Περισσότερα για την έκθεση πατήστε ΕΔΩ
