Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

Happy birthday

happy-birthdayΓράφει η Κλεοπάτρα Σβανά: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. Είναι ήδη Μάϊος, φέτος έχω πάει σε όλες τις ελληνικές ταινίες που έχουν βγει στα σινεμά και ξαφνικά ΄΄σκάει΄΄ το happy birthday. Μια ταινία ενός σκηνοθέτη Κυπριακής καταγωγής του Χρίστου Γεωργίου που δεν είχα την τύχη να δω άλλη ταινία του.

Ο Χρίστος Γεωργίου απ’ ότι πληροφορήθηκα είναι ένας σκηνοθέτης που οι ταινίες του περιοδεύουν σε διάφορα κινηματογραφικά φεστιβάλ στην Ευρώπη και όχι μόνο.
O Δημήτρης Ήμελλος είναι γνωστό ότι είναι ένας πολύ καλός ηθοποιός, ο πρώτος που έλαβε το βραβείο Δημήτρης Χορν με μια πορεία χρόνων. Στην ταινία είναι ο πρωταγωνιστής μαζί με την υποδυόμενη την κόρη του Νεφέλη Κουρή. Ο Ήμελλος ήταν το κίνητρο να πάω να δω την ταινία. Και νομίζω ήταν μια πάρα πολύ καλή διαφήμιση της ταινίας, και η καλύτερη επιλογή.
Η ταινία έχει αργό ρυθμό, αλλά απολαυστικό. Το συναίσθημα είναι αυτό που κυριαρχεί και γι’ αυτό ο ρυθμός είναι τέτοιος για να νιώσει και ο ίδιος ο θεατής αυτό που βλέπει.
Το θέμα της ταινίας είναι η οργή της έφηβης κόρης όχι ενάντια στην εξουσία του πατέρα γιατί ο πατέρας ως πατέρας παρουσιάζεται τρυφερός και σωστός απέναντι στο παιδί του. Ενάντια στην εξουσία της εργασίας του πατέρα ο οποίος είναι αστυνομικός των Μ.Α.Τ. Η κόρη αντιδρά στο γεγονός ότι ο πατέρας της ανήκει στο ΄΄σύστημα΄΄

Η κόρη ξεκάθαρα είναι ένα οργισμένο νιάτο, που προσπαθεί να πιαστεί από κάπου για να δικαιολογήσει την οργή της. Βέβαια στην οικογένεια επικρατεί μια ψεύτικη επικάλυψη των πάντων ότι όλα είναι καλά. Οι γονείς μεταξύ τους κρύβουν την αλήθεια ο ένας από τον άλλον ότι δήθεν το παιδί είναι καλά και δεν έχει συμβεί κάτι. Η μάνα - Μυρτώ Αλικάκη- λέει ψέματα ότι η κόρη είναι στο φροντιστήριο, ενώ ο πατέρας δεν ομολογεί από την αρχή ότι η κόρη ήταν στο κέντρο της πόλης συμμετέχοντας στη ρίψη βόμβας ενάντια στην κλούβα των Μ.Α.Τ. Καλύπτουν δηλαδή οι γονείς μεταξύ τους τις ΄΄αταξίες΄΄ του παιδιού τους. Κυρίως για να μην διαταραχθεί η μεταξύ τους σχέση. Από την άλλη όταν έχεις ένα παιδί στην εφηβεία κάνεις τεράστια υπομονή στις τρέλες του παιδιού σου και περιμένεις καρτερικά την ενηλικίωσή του. Η στάση των γονιών αυτών δείχνει κάτι τέτοιο.
Η κατάληξη βέβαια είναι ότι αυτή η κόρη, η ΄΄επαναστάτρια΄΄ με ή χωρίς αιτία κάνει η ίδια κατάχρηση της εξουσίας στο τέλος της ταινίας σε ένα άλλο σύστημα, στο σύστημα υγείας. Η κόρη λοιπόν στην ρεσεψιόν του νοσοκομείου προκειμένου να εξυπηρετηθούν για το τραύμα που φέρει ο πατέρας της, το οποίο η ίδια έχει δημιουργήσει, αντιγράφει την χρήση εξουσίας που κάνουν οι αστυνομικοί και ο πατέρας της. Όλη η ταινία έχει πολύπλευρες εστίες για ερωτήματα και σκέψεις απέναντι στις σχέσεις αφ’ ενός πατέρα κόρης και κατά προέκταση, προτύπων που δημιουργούνται, συμπεριφορών είτε φιλικών είτε των προτύπων, είτε απέναντι στους μετανάστες, και πολλά άλλα θέματα.

Κυρίως όμως θα έλεγα ότι τελικά η κόρη είναι αυτή που χρησιμοποιεί ΄΄΄βία΄΄ και ΄΄εξουσία΄΄ απέναντι στους γονείς της. Όταν οι έφηβοι, νομίζουν ότι καταπιέζονται γίνονται οι ίδιοι καταπιεστές των γονιών τους!
Υπάρχουν σκηνές που έχουν χαλαρή και διασκεδαστική μορφή, και εκεί σκέφτεσαι γιατί το κάνει αυτό; Είναι δηλαδή και ρομαντικός ο σεναριογράφος-σκηνοθέτης, σε αφήνει να πάρεις τις ανάσες σου και να διασκεδάσεις με την ταινία. Γιατί πολύ απλά περιγράφει μια σχέση κόρης πατέρα, που και στη ζωή έτσι είναι με τις πλάκες, τα αστεία αλλά και τις εντάσεις.

Οι μουσικές που υπάρχουν είτε για να υπογραμμίσουν είτε για να χαλαρώσουν είναι τόσο εύστοχες που επίσης τις απολαμβάνεις. Moυ άρεσε το κομμάτι που συνέθεσε ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου σε μουσική, με στίχο του Θανάση Παπακωνσταντίνου και ενορχήστρωση Λάργκο, ΄΄Από την αρχή του κόσμου΄΄.
Όλα τα σκηνικά μέρη που έγιναν τα γυρίσματα, τα θεώρησα ιδιαίτερα και αρκετά ψαγμένα στο ρεπεράζ και στη σκηνογραφία. Το γεγονός ότι το σπίτι της Αθήνας είναι ένα παλιό σπίτι και όχι σύγχρονα επιπλωμένο είχε κάποιο σκεπτικό. Μου άρεσε το ΄΄χωριό΄΄ που ήταν κάτι μεταξύ εξοχικού σπιτιού και κάποιας επαρχίας, ήταν όλα τόσο στοχευμένα στο όλο κλίμα της ταινίας για να σου δημιουργήσει συναίσθημα από το σκηνικό χώρο, τους φυσικούς χώρους μέχρι την υποκριτική.
HAPPYBDAY-900Ο σχολιασμός που κάνει ο σκηνοθέτης για τις εσωτερικές πλάκες των αστυνομικών μεταξύ τους, για τη συμπεριφορά που έχουν στις συναναστροφές τους, για τη βία ή το ξύλο είναι απλά πραγματικότητα.
Το σενάριο δεν έχει σκοπό ούτε να σχολιάσει τα πολιτικά γεγονότα, ούτε να μιλήσει για τους αναρχικούς ή να πάρει μέρος σε μια τέτοιου είδους διαμάχη. Τα εξωτερικά προβλήματα απλά τα αναφέρει ως ένα περιβάλλον, το εσωτερικό πρόβλημα είναι αυτό που χρειάζεται να χειριστεί. Το οικογενειακό πλαίσιο. Εκ των έσω ξεκινούν όλα.
Αφορά όλους τους γονείς. Κάθε πολίτη σκεπτόμενο. Νομίζω οι αστυνομικοί ίσως βρουν τον εαυτό τους κάπου εκεί μέσα, ότι και οι ίδιοι ορισμένες φορές είναι θύματα των περιστάσεων. Οι έφηβοι θα πρότεινα να το δουν με τους γονείς τους, αν όχι με την παρέα τους. Θα την ξαναδώ σίγουρα!

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Κλεοπάτρα Σβανά

Κλεοπάτρα Σβανά

Η Κλεοπάτρα Σβανά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1976, σπούδασε σκηνοθεσία στη σχολή Κ.Ε.Α. και εργάστηκε για το θέατρο τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Γράφει θεατρικά έργα εκ των οποίων 2 έχουν τιμηθεί με το 3ο βραβείο. Έχει κάνει δύο ταινίες μικρού μήκους. Προτιμά να σκηνοθετεί θέατρο και να γράφει σενάρια μεγάλου μήκους....

Περισσότερα Άρθρα από τον ίδιο Αρθρογράφο

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Δημοσκόπηση

Ποια η γνώμη σας για την κλιματική αλλαγή;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Μάιος 2018
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
30 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 1 2 3
Τρίτη, 22 Μαΐου 2018 - 12:19:33
 

Newsletter

ΑρχικήΚινηματογράφοςHappy birthday Top of Page